ONUN GÖZLERİ

İnstagram,TikTok: i.nurkarakus Beğenemeyi yorum yapmayı unutmayınnn BÖLÜM İKİ ONUN GÖZLERİ y üreğine sor film müzikleri – ela ela leose ç avuşlu diye diye – karmate kemençenin üstüne – onur atmaca Dünya küçük lafını yaşadığım tek an olabilirdi. “Ya yürü git,” dediğimde bana şaşkınlıkla bakan adamın mavi gözleri kırpıştırdığında gülmeye başladım. “Şaka mısın sen?” “Asıl sen şaka mısın?” dedi. Güzel kavga edecektik ve ben bu sefer onun arabama yaptığı şeyi suratına yapacaktım. Burnu içeri çökecekti. “Lan İbrahim dedenin torunu sen olamazsın.” “Öyleyim ama gördüğün gibi de buradayım sorun mu var?” “Var lan sorun!” Ona doğru atıldığımda annem belimden beni geri çektiğinde ayağımı savurup bir kez daha arabasına vurdum. “Naz,” dedi annem. “Buydu vuran.” “Tamam, annem olur öyle şeyler.” Durdum anneme ağzım sonuna kadar açık bakarken babamın Koçari’ye yanaşıp tokalaştığını gördüm. Ben bu adam yüzünden ölüyordum ailemin ona olan sevgisi şaka mı? “Sabah vurduğu kişi sen miydin?” Resul abinin bana sorduğu ile başımı salladım. “Dereye uçuyordum abi… “dediğimde Resul abi gülüp yanağımı sıktı. “dedi anlattı hepsini yanıma geldiğinde ağlayacak gibiydi yayla yolunu dört saate geldik öyle yavaş geldi.” “Bak, uşakta korkmuş,” dediğinde annem onu daha fazla kendimi savunmayı kestim. İçeri geçerken babam beni az kalsın dereye savuracak adama kol kola girmiş eve yürüdüğünü gördüm. Bir yaşına kadar birlikte büyüdüğü adamın oğluydu bir an bu farkındalık ile gözlerimi kırpıştırdım. Yusuf amcanın oğluydu o. İbrahim dedemin bizimkilerin herkesin cenazesi geldiğinde ağladığı amcamın oğluydu. Herkes içeri geçerken birkaç adım geride kalmıştım bakışlarım ışıkları kapalı yan eve döndüğünde yutkundum. İçeri girdiğimde salona geçerken Gülcan nenemin ağlayışını duymuştum adımlarım salonun kapısında durduğunda onun koca bedenin eğilişini gördüm. “Oğlum…” dedi. Sonrasını ağlamaktan anlaşılmadığında su içmek için mutfağa gitme bahanesiyle mutfağa gittim. Bir halamın düğününde bir de Yusuf amcanın cenazesinde görmüştüm onu zaten aralarında birer sene vardı o yüzden onu en son gördüğümde çocuktu bende çocuktum şimdi Gülcan nenenin ona sağılırken Yusuf amcayı gördüğüne emindim. Dedesinin cenazesine de gelememişti Yusuf amcadan irsi olarak aldığı kalp rahatsızlığı olduğunu biliyordum İbrahim dedenin vefatı ile onun tedavisinin olduğu gün çakmıştı şimdi miras için otuz beş gün sonra gelmesi sinir bozuyordu ama hastalığından dolayı gelmedi düşüncesi daha ağır basıyordu. “Naz!” annemin sesi ile boğazımı temizledim. “He!” diye bağırdığımda kızgın sesi ile karşılık verdi. “Çorba tenceresini getir!” mutfakta genişçe bulunan sobanın üstündeki tencereyi sıcak olmasını umursamadan kupları bez olmadan yanan avuç içlerim bir anlık önemli olmadı çünkü bu düşerse annem mavi gözlü şeyin yapmadığını yapar beni dereye atardı. İçeriye girdiğimde tencereyi annem boşaltsın diye tutarken de bırakamadığım için avuç içlerim ciddi manada yandı. Tencereyi geri mutfağa götürüp tezgahın üstüne attığımda içinden birkaç tane çıkıp tezgâha fırladığında silip elimi de biraz soğuk suya tutmuştum. Mutfaktan çıkıp salona geldiğimde benim için kalan tek yere o mavi gözlü şeyin karşısına oturmuştum. Resul abi çaprazımda kalıyordu onun da yanında o yüzden Resul abiye her baktığımda bakışlarımız garip bir şekilde birbirine değiyordu. Ne bakıyon acaba poğaça var simit var ne bakıyon! En sonunda önümdeki çorbaya döndüm, ben yerken babam Resul abi ile konuşuyordu kolunu sormuştu daha sonrasında Nadir amcam yarın sabah ezanını okur musun demişti yaylada birkaç senedir hoca olmadığı için kayıttan ezan okunuyordu ve bizimkiler bu durumdan biraz müzdarip hatta sinirliydi o yüzden bu durum dedemi bile fazlası ile mutlu etmişti. Cenazeye gelmem sebebini Gülcan neneme de açıklamıştı. Bir kez daha konuşan Resul abiye bakayım derken onun bitmiş tabağını ve çekingen mavi gözlerini gördüğümde kaşığımı bırakıp boğazımı temizledim. Elimi ona doğru uzattığımda elime baktı ardından gözlerimin içine. Çek şu mavi gözleri…