KARADENİZ KIYISININYÜREK KIYISI OLMASI

İnstagram, TikTok: i.nurkarakus Beğenmeyi yorum yapmayı unutmayınnn BÖLÜM DOKUZ KARADENİZ KIYISININ YÜREK KIYISI OLMASI resul dindar-en sonum gökhan Birben-dumanlı dağlar karmate-yayla çiçeği Suat Aydın Kara yıldızlar çökmüştü geceye ve o gecede onu gördüğüm ilk gecede kara saçlarının gece karanlığından daha karanlık olduğunu anlamıştım gözleri birer yıldızlı parlıyordu. Işığımı gördüm. Karanlığımın yıldızını. Serkan ve Naz birbirine dalmış konuşurken fark ettim onu. Köşedeydi üstünde bir takım vardı saçlarını sanki benim burada olduğumu biliyorsa inat etmiş gibi toplu gelmişti. Üstüme mi alınasım gelmişti bilmiyorum ama sinirim bozuldu. Omuzumda uyumamış mıydı? Neden topluydu saçları. Ayağa kalktım Serkan iyiydi ayaklanmış dişisine kur yapıyordu bende beni sinir eden dişime kızmaya gidiyordum. Yüzsüz bir it gibi. Ayağa kalkıp kalabalık içine ona doğru ilerlerken ailesinin yanında olmamasından mı bilme gereksiz bir özgüven içindeydim. Adını seslenmek için açtığım dudaklarımdan “pişt,” lafı çıkınca öküzlüğüme madalya taktım. O da sanki şifreyi hatırlıyormuş gibi kafasını anında kaldırıp bana baktı. “Ne pişt danamı var karşında!” Sesi kısıktı ama sertti. Genel olarak da bu sertlikte konuşurdu sadece tekken bir şeyler yaptığımızda onu hana nazlanırken görmüştüm ama sorun değildi her haline kumar oynardım. “Danaları böyle mi yanınıza çağırıyorsunuz siz?” diye sordum. “Deneyelim mi?” Bana yaklaştı aramızdaki burunluk mesafeye ayar oldum. “Pişt dana gel oğlum.” “Çok komiksin ya!” “İtici pislik!” Bir kaç adım geri gidip benden uzaklaşacakken bileğini tuttum. “Uçakta,” dedim kolunu çekiştirince lafım ağzıma tıkıldı. “Az dur!” Çocuk gibi dil çıkaracak sandım bir an çünkü olduğu yerde tepinmiş bileğini bırakayım diye. “Aylin…” diye seslenmek zorunda kaldım. Adı dudaklarımdan döküldüğünde günlerdir su içmeyen biri olduğumu hissettim. “Az dur…” sesim kısıktı ki o da uysallaşmış kara gözleri ile gözlerime bakıyordu. Özlemle demek isterdim öyleydi de belki ama biri özlenince nasıl bakılır bilmiyordum. “Biri görecek,” ve ben onun bileğini tutarken bir an o benim bileğimi tuttu. İçimdeki it öyle çok sevindi ki buna yerinde tepindikçe tepindi. Dokumaya doğru ulayacak dereceye gelmişti. Beni köşeye çektiğinde ağaçların arasına girmiş olduk ki mübarek memlekette ağaç olmayan yer yoktu. Bileğimi bıraktı. Bana doğru dönüp yaklaştığında ikimiz de gözlerimizden kopup dudaklarımıza çevirdiğimizde ağız dolusu küfür edilecek gibi oldum ama o hızlıca bakışlarını gözlerime çevirip eli ile ağzıma vurdu. “Pislik!” “Aylin…” Bir kez daha vurdu ağzıma ardından bir iki adım geri gitti. “Uykum gelmişti uyudum, sende omuzunu gözüme sokmasaydın.” “He yani omuzumu özledin…” “Cılız omuzunu mu? Öküzün bokunu özlerim daha iyi.” “Yalancı çarpılırsın!” Çocukluğumdan bu yana zaten kalıplıydım üniversite zamanında o cılız dediği omzum hiçte öyle değildi. “Üff, bıraksaydın o zaman yapışsaydı kafam yere.” “Öyle bir şey yapmam ben.” “Doğru sen genel olarak kırıp ezmeyi tercih edersin…” konuşamadım sadece yüzüne baktım. “Yanındakilerde öyle haberin olsun tam güzel yere kapak atmışsın.” “Ne?” Üfladı ve elini havaya salladı. “Boşver gidiyorum ben daha da karşıma çıkarsan yolumu değiştiririm haberin olsun!” Cidden gitmek için geldiğimiz yöne ilerlediğinde kafamın içinde bana laf anlatanın lafını sesli söyledim. “Bana anlattığın arkadaşın Naz mı?” bana arkası dönük bir şekilde ayakları yeri çakılmış gibi durdu. “O yüzden dedin o lafı.” Başını iki yana sallayıp dönse bile ona inanmadım. “Ablasına olanı biliyor musun?” Kaşları çatıldı. “Kocasından dayak yediğini.” Bilmediğini yüz ifadesinden anladım. “Naz’ın sana bence ihtiyacı var o anlattığın birbirinize ölümüne bağlı olduğunuz arkadaşının yüzüne bak Aylin.” “Sanane…” “Benim yapmadığımı yap, sen öyle kalp atıp kırmazsın ben yaparım ama sen o kalbi yerden alıp gülümseyerek iyi etmeye çalışırsın.” Dudakları aralandı ama bir kaç saniye konuşmadı. “İyi değil mi Naz?” Borç kısmını da biliyordum daha anlatmadığım ablasının intihar ed…