NAZ’LI BİR KIZ ÇOCUĞU

GİRİŞ NAZ’LI BİR KIZ ÇOCUĞU Selam yeni bir uygulama ve Koçari. Beğenerek okursunuz umarım yeni bölümleri hızlıca yüklemeye çalışacağım şimdilik giriş için yorum yapmayı unutmayın görüşleriniz benim için önemli. instagram , tiktok: i.nurkarakus yirmi sene önce… “Anne,” evin içinde olan karmaşada üstü başı çamura batmış bir şekilde evin içinde koşarken bir kez daha bağırdı. “Anne!” ince sesi öyle cırtlaktı ki yanından geçerken tepsi taşıyan ablası bir an tepsiyi düşüreceğini sandı. “Naz! Bağırma.” Naz ablasının sesini duyduğu gibi olduğu yerde durduğunda üstündeki çamuru ve ablasının elindeki tepsiyi umursamadan ablasına doğru yapıştı. “Elbisem!” diye bağırdı ablası ondan hızlıca uzaklaştığında tepsiyi koridorda bulunan uzun aynalı masanın üstüne koydu. “Uzak dur benden ne bu halin senin!” “Düştüm!” canı acır gözleri dolu dolu olsa bile dişlerini sıkmış ağlamamak için direnirdi. “Annem nerede?” “Bu halde anamın yanına git de seni eşek sudan gelinceye kadar dövsün!” dudaklarını iyice büktü kendini sıktıkça sıktı. “Koca Baş dereden geldi ki!” dedi çemkirerek, babasının geçen yaz getirdiği eşeğin adıydı Koca Baş. Bu zamana kadar ablasının ona okuduğu masal kitapları haricinde bildiği tek eşekte oydu. “Aptal, o öyle bir şey değil.” Ablası bileğine yapışıp onu çekiştirmeye başladığında canı acısa bile ablasını tekmeledi, “Rahat dur!” “Annemin yanına gideceğim!” “Anam seni döver diyorum yanına gideceğim diyorsun, seni temizleyeyim de git da!” dudağını büzdü. “Abla,” dedi evin alt katındaki banyoya girdiklerinde “Bacağım kanadı üf üf acıdı!” burnunu çektiğinde ablası bileğini bırakmış önünde eğilip onunla aynı boya gelmişti. “Nereden düştün?” diye sordu yavaşça üstünü çıkarırken. “Fındık ağacından.” “Daha olmadılar ki ne diye çıkarsın!” Naz’ın gözleri ışıldadığında dudağını yaladı. “En üsteki olmuştu abla, tadı da çok güzeldi enfesti,” Kardeşinin iştahlı haline gülerken üstünü çıkarmıştı. “İyi ki elbiseni giymedin Naz, yırtılırdı hep.” Başını salladı ablasına hak verir gibi. Ablası bu haline gülüp yanaklarının çamur içinde olmasını umursamadan öptü. “Öyle ballısın ki insan sana iki dakikadan fazla kızamıyor.” Naz kafasını sallarken, “Evet ballıyım ben.” Ablasının onu temizleyip bacağındaki yarayı bantlamasını izledi bu sırada ablası ile konuşuyor gelen arabaların gelen insanların ne kadar fazla olduğunu söylüyordu. “Şimdi Halam evlenecek ya abla,” dediğinde ablası ellerini yıkmamış musluğu kapatmıştı. “Ona altın takacaklar ya, dedemden isteyelim bize de taksın.” “Sen bu yaşında ne yapacaksın altını?” “Ev yapacağım, hepimizin yaşayacağı bir ev.” “Öyle mi?” hızlıca başını salladı. “Evet,” “Neden?” “Şimdi herkes burada ama yakında gidecekler ben gittiklerinde onları çok özlüyorum,” Bir anda kardeşinin gözlerinde yaşlar birikince kala kaldı. “Sende Halam gibi evlenip gideceksin.” “Naz’ım…” kardeşini kucağına alıp sıkıca sarıldığında yanağını öptü. “Oy kurban olduğum, gitmeyeceğim ben hiçbir yere.” “Gitme.” “Gitmem ablam, ama biraz daha burada kalıp oyalanırsak ayrı yataklarda yatarız bu gece.” “Ay,” kucağından atlamıştı. “Annem bize kızacak.” “Evet, güzelim, şimdi sen git Elif ablanı bul o gelsin seni giydirsin.” İkisi de tuvaletten çıkıp ayrıldığında Naz Dayısının kızı olan Elif’i bulmuş onu giydirmesi için tepesinde tepinmişti, öyle ki Elif onu giydirdiğinde saçını kendi saçı gibi yapması içinde kafasında tepinmişti. En sonunda Naz Elif’i rahat bıraktığında derin bir nefes aldı. “Gonca sana nasıl katlanıyor bilmem Naz yerinde durmuyorsun!” “Ablam sizin gibi değil Elif abla, ablam benim o.” Elif bu haline güldüğünde Naz hızlıca yanağını öpüp bu sefer cidden annesini bulmak için oldukları odadan çıktı. Evin giriş kapısı açıktı babası ve dedesi orada durduğunu görgünce merdivenden atlayıp koştu. Tahta zeminde büyük bir gürültü çıkarmıştı. “Naz,” dedi babası. “Yavaş kızım.” “Babam, annem nerede?" “Halanın yanında ama sen gitmiyorsun,” onu tutup kucağına aldığında Naz homurdandı. “Olmaz babam anneme gideceğim.” Mehmet kızının yanağını öpüp b…