|4

Bu kitapta geçen kurum, kuruşuş ve karakterler hayal ürünüdür. Hikaye tamamen kurgudan ibarettir. Devran Aslan ağzından Geçmiş ''Anne, babam görevden ne zaman gelecek?''elimde ki salçalı ekmeği yerken ağzımın her yerine bulaştırmıştım. Annem bulaşıkları yıkarken ''Akşam gelecek paşam''dedi gülümseyerek. ''Yarın okula gitmesem olur mu babamla vakit geçirmek istiyorum''gülümseyerek söylediğim bu cümle annemin gözlerine kader yüklemişti. Kafasını sallayıp gülümsedi sadece. Ekmeğimi bitirdikten sonra koşarak odama gittim. Çalışma masamın üzerinde ki üstün çalışma başarı belgelerini güzelce föye yerleştirip rafıma koydum. Babama gösterip onu mutlu edecektim. Babam askerdi. Varlığı sadece bir an sürüyordu. Yokluğu ise uzun bir andı. Ilk okul mezuniyetimde yoktu. Doğum günlerimde yoktu. Belki bir mektup yetiştirebilirse o da. Yeşil eşofman takımımı hazırlayıp yatağımın üzerine koymuştum. Odamın camının önüne oturup radyomu açtım. Kanalı haberlere getirip her zaman ki gibi gölge beyin sesiyle akşam haberlerini dinlemeye başladım. Dünya o kadar büyüktü ki biz sadece kendi etrafımızda dönüyor sanıyorduk. Herkes her saniye bir şeyler yaşıyordu ama kimsenin kimseden haberi yoktu. Milyon insanla belki de aynı kaderi paylaşıyorduk ama tek kader bizde sanıyorduk. Okulda bir gün öğretmenim şöyle bir cümle kurmuştu. Sevgili çocuklar Sizlere ilk öğreteceğim ders kendinizi tanımak ve bulmak olmalı. Kendinizi bilmediğiniz sürece bu hayata tutunamazsınız demişti. Şimdi düşünüyorum da ne haklıydı. Düşüncelerimden sıydıran camdan gördüğüm babamın arabasıydı. Camın önünden hızla kalkıp yatağın üzerine koyduğum eşofmanlarımı giydim. Hızla salona çıktığım da annemle babam sarılıyordu. Heyecanla yanlarına ilerlediğim de babamla gözlerimiz kesişti. Annemden ayrılıp beni kucakladı. Samimi bir sesle ''Evlat, ne kadar büyümüşsün'' diyerek saçlarımı sevdi. Içim huzur ve mutlulukla dolmuştu. ''Hoş geldin baba''dedim kucağından inerken. ''Sofra hazır Halim, ellerini yıka da gel geçelim'' babamın paltosunu asıyordu annem. ''Bizim Devran'la ufak bir işimiz var önce sen yemekleri ısıt geliriz''demişti babam. ''Sürpriz mi yaptın baba bana''heyecanla yerimde zıpladım. ''Evet paşam seni çok güzel bir yere götüreceğim''dedi gülümseyerek. Babam elini bana uzatırken hızla elini tuttum. Kapının önünde ki ayakabılarımı giydirip sonra kendi ayakabılarını giydi. Beni arabanın arka koltuğuna bindirip kemerimi bağladı. Kendisi de şoför koltuğuna geçip arabayı çalıştırdı. ''Baba çok heyecanlıyım beni nereye götüreceksin?''boğazımı sıkan kemerimi gevşettim. ''Sürpriz oğlum çok seveceksin''arkasını dönüp gülümseyerek söylediği bu sözden sonra arabayı sürmeye başladı. Yarım saatlik bir araba sürmeden sonra iki dağın arasında olan üçgen bir eve gelmiştik. Arabayı önünde durdurup bana doğru döndü babam. ''Paşam önce ben inip sürprizi kontrol edeceğim sonra seni almaya geleceğim'' dedi gülümseyerek. ''Tamam baba''dedim heyecanla. Babam arabadan indikten sonra kemerimi çözdüm. Içimde ki heyecan arabadan inip babamın arkasından gizlice git diyordu. Yavaş ve sessizce arabadan inip babamın arkasından saklanarak yürümeye başladım. Üçgen evin içine girdiğinde kapının arkasında durdum. Iki adamın önünde durmuştu babam. ''Size beni ötmemeniz için istediğiniz kefareti getirdim'' Kefaret ne demekti? Ötmek ne demekti? ''Oğlunu getirdin yani Albay?''diye sordu adamlardan en iri olanı Babam kafasını salladı. ''Öldürmeyeceksiniz değil mi?'' ''Yanımıza alıp adam yapacağız dediniz?'' diye sordu babam kısık sesle Oğlun demişlerdi, babam beni işe mi verecekti? ''Oğlun artık benim malım, gerisi seni ilgilendirmez Albay!'' diye bağırdı iri olan adam. Oğlun artık benim malım ne demekti? Babam beni mi terk edecekti burada? Gözümden yaşlar süzülürken hıçkırık sesim dışarı kaçmıştı. Babam hızla arkasını döndüğün de beni gördü. Adamlar bana gülerek bakarken babam hayal kırıklığı ile bakıyordu. ''Baba beni terk mi edeceksin?'' ağlamalarım hızlanırken ne konuştuğum anlaşılmıyordu. Iri olan adam yanıma gelip…