|1

Bu kitapta geçen kurum, kuruşuş ve karakterler hayal ürünüdür. Hikaye tamamen kurgudan ibarettir. ''Kızım'' diye bağıran babama doğru döndüm. Ceketinin üzerine ki amblemlerini düzeltip aynadan onlara gururla bakarken gözleri beni budu aynada. Bana doğru dönerken gözleri beni süzdü. ''Sen niye hazır değilsin daha benimle karargaha gelecektin bugün'' dediğin de anlamsız bir bakışla bakmaya başladı bana. ''Gelmesem?'' dedim soğuk çıkan sesimle. ''Neden kızım?'' diye sorduğun da bir adım attı bana doğru. Nasıl söyleyebilirdim ki bugün Devran'cım yokmuş canım gelmek istemiyor diye. ''Halsizim biraz dinlensem iyi olur gibi'' dudakları kıvrıldı babamın. ''Bu numaraları yer mi senin baban Gonca'm'' derken yanıma ulaşmıştı. Eliyle saçlarımı geriye doğru attı. ''Kızıl Meleğim benim'' ''Adaptasyon da zorluk çekme diye seni yanıma istiyorum'' dedi ve alnımı öptü. ''Hem bugün en sevdiğin Hakkı abinin timinin provası olacak'' dediğin de heyecanla ''Ne'' dedim. ''Yani ne provası'' diye düzelttim kendimi. ''Milli Savunma Bakanı gelecek yarın ona bir şov hazırladık'' diye cevapladı beni. ''Aa anladım babam'' ''Ben hemen geliyorum sen otur kahvaltını yap'' dedikten sonra hızlıca odama geçtim. Ellerimle ağzımı kapatarak çığlık attım. Devran'ı iki gündür görmüyordum zaten ve merak ediyordum. Dolabımdan beyaz eşofman takımımı çıkardım. Üzerimdekilerden kurtulup önce tişörtü sonra eşofmanı giydim. Makyaj masama oturup hafif bir allık sürdüm ve rimelle bitirdim. Saç parfümümü sıktıktan sonra saçlarımı sağıma doğru atıp ördüm. Çantamı ve telefonumu alıp odadan hızlıca çıktım. Kahvaltı masasında ki babamın karşısına oturduğum da babam çayının son yudumunu alıyordu. Zaferle gülümseyip ''Yetiştim'' dedim. ''Bu ne hız Gonca hanım'' diye imalı bir ses tonu kullandığın da elimi sallayıp ''Her zaman ki hallerim babacım'' dedim ve ayağa kalktım. Kapıya doğru gidip ayakkabılarımı giydim. Arkamdan babam gelirken kapının önüne çıktım. Güneş gözlüğümü çıkarıp takarken siyah bir araç kapımızın önünde durduğun da babam da yanımda durmuştu. Arabadan takım elbisesiyle inen Cihan bizi gördüğün de önce baş selamı verdi daha sonra arka kapıyı açıp elini alnına koyarak yanına gitmemizi bekledi. Babamın koluna girip arabaya doğru yürümeye başladık. Cihan'ın önün de durduğumuz da babam sert sesiyle ''Rahat'' diye bağırdı. Artık babam değildi. Albay Metin Akel'di.. Cihan hayranlık dolu gözleriyle alnında ki elini indirip babama baktı. Babam elini Cihan'ın omuzuna koydu. ''Nasılsın oğlum'' dediğin de ben bile gevşemiştim ama Cihan'ın vücudu hala kas katıydı. ''İyiyim komutanım'' diye bağırdı Cihan. Babam gülerek ''Rahat dedim ya oğlum'' dedi ama Cihan hala kas katıydı. Babam, Cihan'ın omuzuna iki kere vurduktan sonra arabaya oturdu. Bende yanına oturduğum da Cihan kapıyı kapattı. Derin bir nefes verdiğini duymuştum. Kafamı cama yaslarken gözlüğümü çıkarıp başıma taktım. ''Senin çok mu işlerin bugün ?'' diye sordum babama ''Fazla değil kızım'' derken telefonun sesi duyuldu. Ceketinin iç cebinden çıkardı telefonunu ve kulağına götürdü. ''Evet'' dedi robot olan sesiyle. ''Hayır'' ''Bir hafta'' ''Devran Aslan'' dedi ve telefonu kapattı. ''Bir şey mi oldu?'' diye sorduğum da cevap vermemişti. ''Efendim 5 dakikaya karargahtayız'' dedi Cihan Babam sadece kafasıyla onaylamıştı. Bir anda her yer her şey soğuk olmuştu. 25 yaşındayım 25 yıllık hayatım da canımı acıta acıta öğrendiğim tek şey bir an kahkahalar atarken o kahkahalar çığlığa dönüşebilirdi o an. Cihan arabayı durduğun da hızlıca arabadan inip babamın kapısını açtı. Ben kendim arabandan inip babamın yanında durdum. Babam Cihan'ın koluna iki kere dokunduğu ve benim koluma girdi. Babamla karargahın bahçesinden avlusuna doğru yürümeye başladık. Doğma büyüme Artvin'liydim ama babamın atamasından dolayı yer değiştiriyorduk sürekli. Annemin vefatından sonra babam Diyarbakır'a atanmıştı ve bir süre atamasını durdurmak istemişti. Durdurmuştu da benim için. 7 yıldır Diyarbakır'daydık. Ilk geldiğimiz de kültür değişikliği çok fazla…