BÖLÜM DÖRT: BEŞ NUMARALI EV

Ertesi sabah Begüm beni uyandırmak için perdeyi açtı. Güneş doğrudan yüzüme vurunca yorganı başıma çektim. "Bu suç," dedim. "Bu sabah." "İkisi aynı şey." Begüm pencerenin önünden ayrılmadı. "Depoya gitmeyecek miyiz?" Komodinin üzerindeki anahtar, gece koyduğum yerde duruyordu. Küçük, pirinç renkli ve gereğinden fazla sıradan görünüyordu. Dün, beş numaralı evin yan tarafındaki depo kapısında çevirdiğimde kilit açılmıştı. Ama kapı, sanki yıllardır aynı yerde durmaya yemin etmiş gibi yerinden kıpırdamamıştı. "Kapı açılmadı," dedim. "Anahtar açtı." "Anahtar kilidi açtı. Kapı sıkışmış." "Belki bugün sıkışmamıştır." "Kapılar bir gecede fikir değiştirmiyor, Begüm." Begüm yatağın kenarına oturdu. "Sen merak etmiyor musun?" Ediyordum. Asıl sorun da buydu. Babaannemin mektubu, bankın altındaki anahtar ve yıllardır boş duran beş numaralı ev... Bunların hiçbirini düşünmemek için uyumaya çalışmıştım. Ama gözümü açar açmaz ilk gördüğüm şey yine o anahtar olmuştu. "Merak ediyorum," dedim. "Ama geleli daha iki gün olmuşken bizi beş numaranın bahçesinde yakalarlarsa ne diyeceğiz?" Begüm bunu düşündü. "Bahçeye yanlışlıkla girdik, deriz." "Bu çok kötü bir yalan." "Biliyorum. O yüzden yakalanmayacağız." Tam o sırada annemin sesi aşağıdan geldi. "Batuhan! Uyanıksan gelir misin?" Begüm bana anlamlı bir bakış attı. "Belki de evren bizi destekliyordur." "Annem seslendi diye mi?" "Her şey bir işaret olabilir." "Bu cümleyi bir daha kurarsan geri uyuyacağım." Aşağı indiğimde babam balkon kapısının yanında çömelmiş, elindeki tornavidayla gevşeyen kapı kolunu yerinde tutmaya çalışıyordu. Kapı kolu her seferinde biraz daha aşağı düşüyor, babam da her seferinde daha derin bir nefes alıyordu. Annem mutfak masasının üzerine kadınlar plajı için havlular, güneş kremleri ve su şişeleri koyuyordu. Tunahan ise salonun ortasında Zeus'un boynuna kartondan yaptığı bir kemeri takmaya uğraşıyordu. "Dur Zeus," diyordu. "Sen şimdi kemer maçına çıkacaksın." Zeus kemerden çok, Tunahan'ın cebinden çıkardığı bisküviyle ilgileniyordu. "Bu ev her yaz biraz daha dağılıyor," dedi babam. Annem ona bakmadan cevap verdi. "Ev dağılmıyor İlter. Sen neyi tamir etmeye kalksan dağılıyor." Babam kapı kolunu elinde tutarak anneme baktı. "Çok destekleyicisin." "Gerçekçiyim." Begüm'le göz göze geldik. Gülmemek için ikimiz de başımızı eğdik. Babam, elindeki vidayı bana uzattı. "Batuhan, nalbura gider misin? Şuna uygun bir vida lazım. Bir de şu kapı için yağ sor. Açıp kaparken ses çıkarıyor." Vidayı aldım. "Giderim." Begüm hemen yanıma geldi. "Ben de geleyim mi?" "Niye?" dedim. "Çünkü sen vida alırken yanlış bir şey seçebilirsin." "Hayatımda hiç vida seçmedim." "İşte tam da bu yüzden." Babam kapı kolunu bir kez daha yerine oturtmaya çalıştı. "Götür kardeşini yanında," dedi. "En azından ikiniz yanlış vida seçerseniz sorumluluk paylaşılır." "Baba," dedi Begüm sinirlendiği çok açıktı. "Şaka yapıyorum." Annem çantasından para çıkarıp masaya bıraktı. "Fazla oyalanmayın. Ben birazdan Sevinç ablalarla kadınlar plajına ineceğim." Tunahan, Zeus'un boynuna kemeri nihayet takmayı başarmıştı. "Abi," dedi gururla. "Zeus artık evin şampiyonu." Babam kapı kolunu bırakmadan cevap verdi. "Bence zaten oydu." *** Oğuz Yapı Market'in önüne geldiğimizde siyah köpek kapının gölgesinde yatıyordu. Bizi görünce ayağa kalktı. İri gövdesini esnetip birkaç adım öne geldi. Begüm gülümsedi. "Çok güzelmiş." Ben çömelip elimi uzattım. Köpek önce parmaklarımı kokladı. Sonra başını avucuma yasladı. "Selam," dedim. Tam o sırada içeriden bir şeylerin yer değiştirme sesi geldi. Rafların arasından kıvırcık saçlı çocuk çıktı. Bizi görünce önce köpeğe, sonra bana baktı. "İlginç," dedi. "Nesi?" "Herkese kendini sevdirmez." Köpeğin kulaklarının arkasını kaşımaya devam ettim. Kuyruğunu yavaşça sallıyordu. "Zeus'la yaşıyorum," dedim. "Önce onun karar vermesine izin vermek gerekiyor." Çocuk kapının yanına yaslandı. "Demek köpeklerden anlıyorsun." "Biraz." Begüm bana baktı. "Zeus'la yaşamak zorunda olan herkes anlar." Köpek başını yenid…