GİRİŞ: PİST BARON’UN

Merhaba.💌 Yeni yolculuğumuz için umarım hazırsınızdır;) Benimle yeniden bambambaşka karakterler ve hayatlarla tanışmaya var mısınız?❣️ Hep söylerim ; inşallah, yolunuz daima yoluma denk olur. Aşırı heyecanlı olduğum bu serimde beni yalnız bırakmazsanız çok sevinirimm.🫶 Bol aksiyonlu, entrikalı, detaylarla döşeli ve sır perdelerinin hiç bitmediği bir hikaye. Denizin kıyıya vurarak birleşmesine hazır mısınız? 🧭🏞🛳🌊🏎 WhatsApp KANALI: https://whatsapp.com/channel/0029Vb6GR7dAu3aT3sCIlL0E ● ● 26.01.2026 Başlama tarihlerinizi şöyle alalım.🫰 ● ● Keyifli Okumalar! GİRİŞ: "PİST BARON'UN" 6 yıl önce 25 Ekim 2020 Avuç içlerim kıpkırmızıydı. Kanla kaplı ellerim sanki hiç yıkanmamış, geçmemiş gibiydi. Bembeyaz parkeye damlayarak beni de içine hapsetmek istercesine çekiyordu. Beynim benimle değildi. Ben, benden çıkmış bambaşka yerlerde geziniyordum. Şu saatten sonra kalmış mıydı benden geriye herhangi bir şey? Artık hayatımı yaşayamayacak bir konumdaydım. Ne diyorlardı buna? Hah buldum! Dönüm noktası. Yalnız, hangi insanın dönüm noktası bir ceset olabilirdi ki? Belki de birçok kişinindi ancak ben bu talihsizliğin bana vuracağını asla kestiremezdim. Kan renginden başka bir şey görmeyi reddeden gözlerim ve acı dolu tiz çığlığı bir an olsun unutmayan kulaklarım sanırım sonumu getirecek iki şeydi. Katil olmuştum. Yaklaşık üç saat önce. Kendime katil demem karşımdaki adamı ne kadar sinirlendirsede bu bir gerçekti. Katil olmak, bilinçli yapmaya veyahut bilinçsizliğe bakmıyordu. Bu sıfat ya da etiket o kadar kolay bir şekilde yapışıyordu ki insanın üzerine çıkarması imkansızdı. Ellerime baktım yeniden. Saatler önceki kan kaplı ellerim yıkanmıştı ancak ben neden hâlâ görebiliyordum? Kan kokusu her tarafımı sarmıştı. Donuk bakışlarım delirdiğimin kanıtı mıydı yoksa şokta mıydım bilmiyorum. Tek bildiğim ben bir katildim. Katil. Bir insan yirmi iki yaşında katil olabilir miydi? Başka biri söz konusu olsaydı eğer bana göre oldukça genç bir yaş olarak gelirdi. Peki ben neden on yıl yaşlanmış gibi hissediyordum? Katil olmak; yüzüme çizgiler, kaşımın ortasına kırışıklıklar, göz çevreme kazayakları yapmamıştı ama ruhumu paramparça etmişti. Ruhum yoktu. Ruhum, o ölü bedenin son saniyelerinde ruhunun canhıraş seslerle bedenini terk ederken ki nefesinde can vermişti. Kısacası onun hem bedeni hem ruhu göç etmişti benim ise bedenim ruhu olmadan ayakta kalmaya çalışıyordu. "Kendine gel kızım!" Karşımdaki adam bağırdığında oturduğum koltukta sıçradım ve usulca başımı kaldırıp ona baktım. Defalarca seslenmesine rağmen duymamış olmalıydım. Beynimin içindeki sesler o kadar yüksek frekanslıydı ki dışarıdaki hiçbir sesi algılayamıyordum. "Ben her şeyi halledeceğim yalvarırım kendine gel," dediğinde gözlerimin aynısı olan gözlerine baktım. Şekli şemali, rengi hepsi aynıydı. Ya da şuan ben kendimle yüzleşmek istediğim için halüsinasyon görüyordum. "Neyi halledeceksin?" Saatler sonra ilk cümlem dudaklarımdan döküldü. Fısıltı gibi çıkan sesim bana zor ulaşırken o rahatlıkla duymuş gibiydi. "Katil oluşumu mu? Nasıl örteceksin üstünü?" Mimiksiz bir ifadeyle baktım. Hiç kimse beni anlayamazdı bu yüzden dişlerini sıkarken tekrar açığa çıkan öfkesi beni zerre ilgilendirmiyordu. Bir tane bile gözyaşı dökememiştim kafam o kadar yerinde değildi ki. Halbuki özümü bulup içim dışıma çıkana kadar ağlayabilsem belki de daha iyi ve mantıklı düşünebilirdim. Hoş düştüğüm bu çukurumun hiçbir tarafında mantık yoktu. Dibi bataklıktı, çoktan dizlerime kadar batmıştım. Bedenim yavaşça ona itaat ederek biraz daha batıyordu. Ayakta volta atarak beni kurtarmaya çalışan adam ise sadece tamamen batacağım zamanı geciktirebilirdi. Çekip kurtarmasının imkanı yoktu. Ben önünde sonunda batacak ve yok olacaktım. "Vazgeç," dedim konuşamamasına inat. "Bırak, gideyim. Gururlu biri olarak teslim olayım. Kaçmak korkakların işi anlamıyor musun?!" Sona doğru bağırmıştım. Onunla ilk defa bu denli saygı sınırlarını yok ederek konuşuyordum. Göz bebeği olmam hiçbir şeyi değiştirmezdi ben de ona saygıda kus…