6. Hesap Vakti

Selamlar!!! Yeni bölüme hoş geldiniz. Size iyi okumalar dilerim ballar. Yorum yapmayı ve oy vermeyi unutmayın ballar! Tekrar size iyi okumalar! Bölüm şarkısı; NKBI x Yapamam *** Yazarın Anlatımıyla Dört Sene Önce Bu dünyaya geldiğin zaman ilk gördüğün annen ve babandır. Anneden şefkati, babadan sevmeyi öğrenirsin. Bu dünyada ilk gördüğün kişiler sana şefkati ve sevmeyi öğretirken başka bir kişi sana bağlılığı öğretir. Ne yaparsa yapsın bağlı kalmayı öğrenirsin. Sevmeyi daha derinleştirir bağlılık. Eğer bir kişiyi seviyorsan ama bağlı değilsen o kişiden ellinde sonunda ayrılırsın, birine şefkat gösteriyorsan ama o kişiye bir türlü bağlanamıyorsan o şefkatin sonu bir gün gelir. Ama eğer ki sevdiğin ve şefkat gösterdiğin kişiye bağlıysan, işte o zaman gerçekten birini seviyorsun demektir. Bağlılığı öğreten kişi bu dünyada sahip olabileceğiniz en değerli varlıktır. O kişi ise kardeştir. Canla, kanla bağlı olduğun kardeştir. Bazen kan bağı bile olmaz ama yine de bağlılık olur. Bağlılığın diğer anlamı kardeştir. Ve bir kardeş bin arkadaşa bedeldir. "Abla ya!" Diye bağırarak Mila'nın odasına kapıyı çalma zahmetine bile girmeden daldı Umut. Bu ani kapı açılmasıyla odasında araştırma yapan Mila olduğu yerden sıçraması bir olmuştu. Umut ise ağzının içerisinden minik bir küfür savurmuştu çünkü ablasını bu halde bulmayı beklemiyordu. Çünkü ablası şu anda pek iyi bir durumda değildi. Üzerinde yarım kol beyaz bir crop, altında gri bir eşofman ve kırmızı ojeli ablasının üstündekiler güzeldi ama Umut aynı şeyi yüzü için söyleyemezdi. Kahverengi saçlarını en tepeden dağınık bir topuz yapmış, kim bilir ne zaman sürdüğü maskara akmış ve göz altlarına bulaşmıştı. Gözlerine taktığı gözlükle ve kemirdiği kalemle aşırı korkutucu duruyordu. Umut'un ablasına ne olmuştu? Bu kadın onun ablası mıydı? Daha çok cine benziyordu. "Tövbe bismillah!" Diye mırıldandı Umut, ablasının bu haline bakarak. "Abla, ne oldu sana?" Dedi gözlerini kocaman açmış bir biçimde. Korkmuştu. Evet, gerçekten korkmuştu. Çünkü ablasını ilk defa bu kadar dağılmış görüyordu. Normalde ablası değil saçlarını topuz yapmak bağlamazdı bile, o saçlarının açık olmasını severdi. Saçlarının özgür olmasını sevdiğini söyleyip bağlamazdı çoğunlukla. Ama şimdi topuzdu, hem de dağınık topuzdu. Kesinlikle bir şey olmuştu. Mila kafasını kaldırıp gelen kişiye yani kardeşine bakınca gülümsedi. Boştan yere korkmuştu. Gece boyunca uykusuz kaldığı için gözleri kapanmak üzereyken kardeşinin odaya pat diye girmesi haliyle onu korkutmuştu. "Bir şey yok ablacığım. Çalışıyordum." Dedi Mila gözlüğünü biraz öne alıp gözlerini ovuşturarak. Odasında olan koltuğun ve minik masanın üzerinde olan kağıtları toparladı ama asıl dağınık olan kişinin kendisi olduğunu bilemedi. Ortalık oldukça topluydu, dağınık olan sadece Mila'ydı. Ve bu durum Umut için oldukça garipti. Ablasını böyle görmeye alışık değildi. Bu yüzden haliyle şaşırmıştı. "Abla yüzünün hali ne?" Diye sordu Umut göz kırpıştırarak. Halen şaşkınlık içerisindeydi, gerçek manada şaşırmıştı çünkü ablasını asla bu kadar dağılmış görmemişti. O hep güçlü olandı, yıkılmayandı. O ablasıydı, o her şeye bir çözüm bulurdu. Umut'a göre Mila asla yıkılmazdı. Çünkü o ablasıydı. Bir tanecik olan ablasıydı. Ailesinden geriye kalan tek kişi, her şeyiydi. Mila, Umut'un sorusuyla kaşlarını hafifçe çattı. Ne olmuştu ki yüzüne? Mila hemen masanın üzerindeki telefonunu aldı ve kamerayı açtı. Kamerada gördüğü yüz karşısında ise birkaç saniye boş boş göz kırpıştırdı. Bu o muydu? Korkunç haldeydi. Saçlarını normal topuz yaptığını sanmıştı ama şu anda gördüğü dağınık bir topuzdu. Hem de bayağı dağınık bir topuzdu. Göz altlarına bulaşan maskara ise onu aynı çarpılmışa çevirmişti. Gözündeki gözlük sayesinde de maskaranın göz altlarına oluşturduğu manzara daha vahşet bir hal almıştı. Kısacası gerçekten korkunç bir haldeydi. Yüzünü buruşturdu Mila bu görüntü karşısında. "Bu hale nasıl geldim ben ya?!" Dedi kendi kendine. Umut'ta ablasını onaylayan mırıltılar çıkardı. Gerçekten bu hale…