5. Sınırlar Ötesi

Selamlar!!! Nasılsınız? Umarım iyisinizdir. Çünkü ben çok iyiyim. Bu bölümü yazarken çok keyif aldım umarım sizde aynı keyfi alırsınız. Neyse fazla uzatmayım ve sizi bölümle baş başa bırakayım. Yorum yapmayı ve oy vermeyi unutmayın ballar! İyi okumalar. *** Bir ay benim için çok uzun bir süreydi. Ben bir ayda insanların hayatlarını mahvedebilecek bilgiler buran bir gazeteciydim. Enra'ya bir konuda yalan söylemiştim ve o konu da Umut'a mesaj atan kişinin kim olduğu hakkındaydı. Bir numaranın kime ait olduğunu bulmak benim için çocuk oyuncağıydı. Üstelik konu kardeşim olunca gözü kara biri oluyordum ve bu beni daha aceleci biri yapıyordu. Özgür Kırhanlı'yı tam üç hafta önce öğrenmiş ve araştırmaya başlamıştım. Özgür'ün, kardeşimin ölümünde payı vardı ve bu beni ona karşı düşman ilan ederdi. Evet, ben şu anda bir maçı izlemiyordum, ben bir aslandım ve şu anda avımı izliyordum. Yakında elime geçecek olan avım tam karşımda dayak yerken içimde acıma hissi tamamen devre dışı olmuştu. Avlar en çok hırpalandığında lezzetli olurmuş, bende şu anda avımın daha lezzetli olmasını izliyordum. İçimde tek hissettiğim duygu öfkeydi. İçimdeki intikam ateşim fokur fokur kaynıyordu Özgür Kırhanlı'ya bakarken. Maç başlayalı on dakikayı geçmişti ve kazanan Recep denen adam olmak üzereydi. Özgür'ün ağzı, burnu kan içindeydi ama yüzünde kendini bilmiş bir sırıtış vardı. Psikopatın teki olan bu herif neyin peşindeydi bilmiyordum ama yakın zamanda öğrenecektim. Hatta belki de ne yaptığını çözmüş bile olabilirdim. "Bu sahne bana bir yerden tanıdık geliyor." Diye mırıldandı solumda olan Enra. Ona katılıyordum bana da bu sahne tanıdık geliyordu. "Aklınca oyun oynuyor ama bunu birini örnek alarak yaptığı belli!" Dedim kinayeli bir şekilde. Kimden bahsettiğimi anlayan Enra dudaklarını birbirine bastırdı ve gülüşünü saklamaya çalıştı. "Açık konuş!" Dedi sağımda olan ve yanında karınca gibi kaldığım dev herif. Başımı döndürüp ona çatık kaşlarla baktım. "Dediğimi duyduğunu düşünüyorum. Anlamamak senin sorunun," o da bana baktı ama benim gibi sertlik yoktu bakışlarında. "Dediğini duydum da anladım da," diye mırıldandı. "Lakin daha betimleyerek anlatmanı tercih ederim." Gözlerimi devirip tekrar ringe döndüm. "O gün sen Yasin'le maç yaparken Özgür'de ordaydı. Çünkü Yasin'i sana sataşması için ikna edip senin nasıl dövüştüğünü izleyecekti. İstediği de oldu. Sen Yasin'le dövüştün ve o da seni izleyerek bu gece nasıl dövüşeceğini belirledi. Sonuç olarak oyuna gelmiş oluyorsun Umuralp." Dedim kelimelerimi emin şekilde kurarak. Bu dediklerimi İzel, Mahsun, Maya ve Enra'da duymuştu. Ve hepsinin ağzı bir karış açık kalmıştı. Sanırım bu kadar bilgiyi nerden bildiğimi ya da nasıl çözdüğümü merak ediyorlardı ama bunu hayatları boyunca öğrenemeyeceklerdi. "Bu kızdan korkun hacı!" Dedi İzel büyük bir hayranlıkla. "Benim iki günde zor anladığımı kız saniyesinde çözdü." Dedi Mahsun şaşkın şaşkın. "Arkadaşım diye demiyorum. İleri zekadır." Dedi Enra beni överek. "Baba benim canım zeka çekti." Diyerek son noktayı koydu Maya. Maya'nın son söylediği yüzümde bir tebessüm oluştururken minik kızın saçlarını karıştırdım. "Sende zeka var zaten cimcime," dedim neşeli çıkarmaya çalıştığım sesimle. İzel, Mahsun ve Enra bana şaşkınlıkla bakmaya devam ederlerken Gazel sanki bunları bildiğimi biliyormuş gibiydi. "Bu durumu ne zaman çözdün?" Diye sordu. Umursamazca omuz silktim. "Dün sen dövüşürken," dedim normal bir şey söylermiş gibi. Evet, dün çözmüştüm. Dün Özgür'de Nara'daydı ve maç öncesinde ortalarda duruyordu. Onu zor fark etmiştim ve onu gördüğüme şaşırmıştım ama ifademi hiç bozmadan maçı izlemeye devam etmiştim. Özgür'ü nasıl fark ettiğime gelirsek, onu Yasin sayesinde fark etmişim. Maç başlamadan önce Özgür'e bakmış ve göz kırpıp işlem tamam, diye dudaklarını oynatmıştı. Sonrasını çözmek ise fazla zamanımı almamıştı. O yüzden bugün buraya gelmek istemiştim ve kayıtları evde bırakıp buraya gelmiştim. Özgür'ü görmek içindi tüm olanlar. "Lan Çatık Kaş sendeki zekanın yarısına bana ver…