1. Sönüş

Bu kitabı hep yanımda olan kişiye, kardeşim gibi gördüğüm o kıza armağan ediyorum. *** Bu satırları okuyan kişi; bil ki bu kitabı okuduğun süre boyunca sesini kısmak zorundasın. Bizimle beraber acını içine gömmeli ve kimsenin duymaması için çığlıklarını kısmalısın. Bu yolculuğa benimle, bizimle devam ettiğin süre boyunca sesimizi kısmalıyız. Seslerimizi kıstıysak, başlıyoruz. Kıs Sesini Duymasınlar Evrenine hoş geldiniz. &&&  Konuşma. Bağırma. Kıs sesini, anlamasın kimse acı çektiğini, Duymasın hiç kimse haykırışlarını. Kıs sesini duymasınlar. * Hayat zorluklardan ibaretti. Yaşamak cesaret isterdi. Bu zamanda yaşamak ve hayatta kalmak için hem cesur olman hem de zorlukların üzerinden gelebilmen gerekirdi. Ve bende bu iki maddeyi yerine getirerek hayatta kalmaya çalışanlardan biriydim. Zorluklara kafa tutan ve her zaman cesur olan bir kişiliğimin olması beni bu hayatta ayakları üzerinde durabilen bir kadın yapıyordu. Bu durumdan memnundum. Kendi ayaklarımın üzerinde durmayı seviyordum ama bazı zamanlarda yıkılmak istediğim oluyordu. Mesela şu an yıkılabilirdim. Dik kafamı eğip boğazıma dolanan ellerin sahibine yalvarabilirdim ama ben hiçbir zaman kolay pes eden biri olmamıştım. Beni yıkmak o kadar da kolay değildi. Boğazıma dolanan kalın parmakları aldırış etmemeye çalışarak karşımda sinir küpüne dönmüş, buz mavisi gözleri olan adama baktım. Karşımdaki adam Mahmut Zehir'di. Daha bir hafta önce onu tüm dünyaya rezil etmiştim. Karşımdaki adam herkes tarafından tanınan bir iş insanıydı. Yani boş zamanlarında öyleydi, aslında kadınları satan pisliğin tekiydi. Onun bu sırrını tüm dünyaya duyurduğum için ise bana aşırı kızgındı. Araştırma gazetecisi olduğum için bu adamın peşine düşmüş ve tüm bilgilerine ulaşmıştım. İlk iş olarak da onu tüm dünyaya rezil etmiştim. Bunun için pişman değildim. Aksine elindeki masum kadınları kurtarmakta bir payım olduğu için mutluydum. Ama beni kimin kurtaracağıyla ilgili hiçbir fikrim yoktu. "Beni tüm dünyaya rezil ettin!" Diye bağıran adamı zor duyuyordum. Boğazımı öyle sıkı tutmuştu ki nefes almakta güçlük çekiyordum. Bu adama bir haftadır polisten kaçıyordu ve aynı zamanda da beni arıyordu. Bugün peynir almak için dışarı çıktığımda karşımda onu görmüştüm. Sokağın ortasında beni boğazımdan tutuğu gibi bir elektrik direğine yaslamıştı. Sokağın ortasında olmamıza rağmen hiç kimse bu adamı üzerimden almaya çalışmıyor sadece filim izler gibi seyirci kalıyorlardı. "Bugün polise gidecek ve o bilgilerin yalan olduğunu söyleyeceksin. Eğer ki yapmazsan seni burada öldürürüm! Anladın mı beni kaltak?!" Kulağımın dibinde bağıran adamı zar zor duyuyordum. Boğazımı öyle bir sıkıyordu ki biraz daha böyle devam ederse gerçekten ölebilirdim. Ona boyun eğmemi istiyordu. Diğer kadınlara yaptığını bana da yaparak sözünü dinletebileceğini sanıyordu ama yanılıyordu. Ölsem bile onun gibi pislik bir herifi aklamazdım. Mahmut benden bir cevap beklerken ben zorlukla da olsa bir nefes aldım ve gücümü toplayarak bacağımı kaldırıp bacak arasına geçirdim. Beni ani bir şekilde yakaladığı için ona karşılık verememiştim. Ama ben onun gibi bin tane insanla karşılaşmış ve sağ çıkmıştım. Şimdi de sağ çıkabilirdim. Mahmut bacak arasına yediği tekme ile iki büklüm olurken boş durmadım ve dakikalardır sinirden sıktığım yumruğumu karın boşluğuna geçirdim. Bu da yetmezmiş gibi dirseğimle Mahmut'un ensesine vurup adamı bayılttım. Onunla ilgilenebilirdim ama ben ona ceza verecek hükme sahip değildim. Onun cezasını hakkim verecekti. Mahmut bayılıp yere serilince başımı kaldırıp buraya bakan insanlara göz ucuyla baktım. Hepsi şaşkına dönmüş bir şekilde bana bakıyorlardı. Sanırım bir kadının bunu nasıl yapabildiğini sorguluyorlardı. Bana bakanlara ters bir bakış attım. "Nasıl çok eğlendiniz mi bari?!" Diye bağırdım. Siyah pantolonumun cebinden telefonumu çıkarırken sinirle güldüm. "İnsan değilsiniz hiçbiriniz! Burada bir kadın tacize uğruyor ama sizin tek yaptığınız izlemek!" İnsanlara kınayarak baktım. Onlara bakarken midem bulanıyordu ve ku…