GİRİŞ

Ben Güneş Alaz. Küçük bir kız çocuğuyken bile korkmamayı, ağlamamayı, hissetmemeyi öğrettiler. Ağladığımda elektroşok verirlerdi. Korktuğumda daha zorunu denetirlerdi. Sevindiğimde cezalandırırlardı. Çünkü sevinç, asker için bir zayıflıktı. Çünkü korku, bir child için bile lüks sayılıyordu. Beni büyüten tek şey acıydı. Omuzlarımda, yaşımı aşan ağırlıklar vardı. Damarlarımda insanın kaldıramayacağı ilaçlar dolaşıyordu. Çünkü ben bir Denek Asker’dim, kod adı 01 olan ve dünyanın her yerinde seri katil olarak tanınan biriydim ama ben ikisi de olmak istememiştim. Ama içimde küçücük bir şey... Her şeye rağmen, hâlâ sıcak kalmayı başaran o kırılgan parça...Hiç ölmedi. Her şeye ve herkese rağmen ona tutundum çünkü tutunacak başka dalım, nasıl olduğumu soran başka kimsem yoktu. Ve bu ülke... Bu ülkeyi yönetenlere Hükümet deniyordu ve tek bir iradeye boyun eğdirilmiş bu topraklar, insanı doğarken sınıflara ayırıyor. Yukarıdakiler...Hiç kirlenmeyen elleriyle tahtlarında oturuyor, altındakilerin kanıyla yollarını parlatıyorlar. Böyle bir ülkenin hikayesinde ben ne kahramandım ne de kurban. Onlar için bir seri katil düşmanları için denek bir askerdim, ben sadece bundan ibarettim... Ve yine bir hedef belirlendi, ölümü kesinleşti...katili ben olmalıydım ölen o... Katili olacağım adama “Hükümet’ in Kalbi” diyorlardı ama onunla ilk göz göze gelişimizde o an anladım ki bu savaş sadece ikimizin arasında olan bir şey değildi...