8

🩸🩸🩸 Hayatınız bir gün içinde altüst olsa ne yapardınız? Sessizce oturup olanları kabullenir miydiniz yoksa her şeyin eskiye dönmesi için elinizden geleni yapar mıydınız? Felix hayatını eskiye döndürmek için elinden geleni yapıyordu. Çevresindekiler ona artık elden bir şey gelmediğini ve olanları kabullenmesi gerektiğini söyleseler de o pes etmiyor, Helena'nın onu hatırlaması için elinden gelenin fazlasını yapıyordu. Ki vazgeçmeye niyeti yoktu. Ancak kabullenmek istemese de yorulduğunu hissediyordu. Çabaladıkça hiç bir sonuca ulaşamaması bir yana, sevdiği kadının başkasıyla yan yana olması daha kötüleştiriyordu her şeyi. "Felix hadi gidelim artık," dedi Jude, arkadaşının yorulmadan kitapların arasında gezmesinden yorulmuş olduğunu belli ederek. "İstersen sen git, ben biraz daha araştırma yapacağım." Onun bu sözleri üzerine sıkıntılı bir nefes verdi Jude. "Günlerdir bir şeyler arıyorsun ama daha ne aradığını bile bilmiyorsun. Tek yaptığın kendini bitirmek." Arkadaşının bu halinden ne kadar endişelendiğini belli edercesine hüzün dolu çıkmıştı sesi. Jude'un dedikleriyle elindeki içinde hiçbir yararlı bilgi olmayan kitabı sertçe kapattı Felix. Arkadaşının onu düşündüğünü biliyordu ancak öfkesine de hakim olamıyordu. "Ne yapmamı istiyorsun Jude? Öylece durup sevgilimin başka bir adamla evlenmesini mi bekleyeyim? Ne yapmamı istiyorsun?!" Felix içindeki acıyı öfkeye dönüştürerek dışarı dökmek ister gibiydi. "Elbette hayır. Bak Lixie seni anlıyorum ama—" "Hayır anlamıyorsun! Hiçbiriniz anlamıyorsunuz! Eğer anlasaydınız bana yardım eder, Helena'yı bu durumdan nasıl kurtaracağımız hakkında bir yol arardınız ama siz sadece laf kalabalığı yapıyorsunuz." Felix günlerdir içinde yaşadığı acıyı sonunda dışarı vurarak arkadaşına patlamıştı. Haksız olduğunun bilincindeydi ancak içindeki öfke ve acı öyle bir hal almıştı ki kendini kontrol edemiyordu. Sözler dilinden çıkar çıkmaz pişman olmuştu zaten. "O yüzden beni rahat bırak lütfen." Son sözlerini sakince söyleyip kendini eski kitapların arasına geri bıraktı. "Sen bilirsin. Ama şunu unutma; Helena'yı hepimiz çok seviyoruz, her şeyden önce şu an hayatta olduğu için şükrediyoruz." Jude'un sesinde bariz bir hayal kırıklığı vardı. "Şimdi gidiyorum ama bir şeye ihtiyacın olursa yanında olacağım, diğerleri de öyle." Jude sözlerini tamamladıktan sonra kısa bir süre sessizliğe büründü hareketsizce. Felix'in ona karşılık vermeyeceğini anlayınca kütüphaneden ayrılmak için hareketlendi. O gider gitmez Felix kendini daha fazla tutamayıp yere çöktü. Bacakları omuzlarına çöken yükleri taşıyamamıştı daha fazla. Poposunu zemine koyup belini arkasındaki büyük kitaplığa yasladıktan sonra bacaklarını kendine çekip olduğu yerde iyice küçüldü. Gözlerinden akmayı bekleyen gözyaşları yanaklarını ıslatmaya başlamıştı çoktan. Helena'nın ölümden dönmesinin ve istemeden o adama, yani Julian'a bağlanmasının üzerinden tam 5 gün geçmişti ve o günden beri Helena'yı doğru düzgün görmemişti. Helena ne olduğunu ya da çevresindekileri unutmamıştı ancak Felix ile olan tüm yaşanmışlıklarını unutmuştu. Felix'i ismen tanıyordu ama önceden sevgili olduklarını hatırlamıyordu. Felix ona kendisini hatırlatmak için elinden geleni yapmıştı ama işe yaramıyordu. Diğerleri ona artık vazgeçmesi gerektiğini söylese de o vazgeçmemiş, bir çözüm bulacağına dair umutlarını yitirmemişti. Boş bulduğu her vakitte, şimdi olduğu gibi kendisini kütüphaneye atıyor, tozlu raflar arasında saklanan eski efsanevi kitaplara bakıyordu. Aslına bakarsanız kendisi de henüz ne aradığını bilmiyordu ama eli kolu bağlı bir şekilde oturmaktansa bir şeylerle uğraşmak içini rahatlatıyordu. Telefonunun cebinde titreşmesiyle kendini toparlamak için elleriyle hemen gözlerini kuruladı ve telefonunu çıkardı. Arayanın kim olduğunu gördüğünde kalbi göğüs kafesindeki yerinde delice çırpınmaya başladı. "Helena?" Sesinin titrek çıkmasına engel olamamıştı. Bunun sebebi hem ağladığı için hem de Helena'nın onu aramış olmasından dolayı duyduğu heyecan ve şaşkınlıktı. "Felix nered…