7

Gökyüzü kendini karanlığa teslim etmişken Helena'ların evi ölüm sessizliğine bürünmüştü adeta. Sekiz genç evin salonundaki koltuklara sıralanmışlar, Helena'nın babası da onların başına, bir sandalyeye oturmuştu. Hepsi sessizliğe gömülerek yaşadıkları şeyleri sindirmeye çalışıyorlardı. Hepsinin aklında farklı düşünceler, hepsinin yüreğinde farklı hisler vardı. Ancak hepsini ortak bir noktada buluşturan tek konu Helena'nın tekrar hayata dönmüş olmasıydı. Julian ona kanını içirdikten sonra Helena uyanmış ancak birkaç dakika sonra tekrar bayılmıştı. Büyük ihtimalle güç toplaması gerektiği için bunu tuhaf karşılamadılar; ancak yine de bir hekim çağırmışlardı. O da Helena'nın iyi olduğunu ve biraz dinlenmeye ihtiyacı olduğunu söylemişti. O gidince sürpriz bir şekilde Oliver da eve gelmiş ve kafası karışmaya mahkum kişiler arasına o da katılmıştı. Artık sekiz arkadaş arasında hiçbir sır kalmamıştı. "Şimdi ne olacak?" Sessizliği bozan Oliver olmuştu. Olanları son duyan o olduğu için hâlâ şokta sayılırdı. Duyduklarını sindirebilmiş değildi henüz. "Julian ve Helena birbirlerine bağlandılar, bundan sonra yapacak bir şey yok." Yaşlı adamın sözleri, Julian hariç odada bulunan diğer gençleri acımasız gerçekliğe çekmişti. Julian uzun süredir sevdiği kadına kavuşmuş olmanın mutluluğunu yaşarken, Felix sevdiği kadını kaybetmenin acısıyla döküyordu gözyaşlarını. Gözlerinden düşen yaşların eşliğinde dudaklarından kaçan hıçkırıklara engel olamadı. Ethan yanında oturan kardeşini kendisine çekip kollarını ona sararak kafasını göğsüne yasladı. Felix abisinin kollarına sığınarak orada ağlamaya devam etti. Ortamda Felix'in hıçkırıklarından başka bir şey duyulmazken diğerleri de arkadaşlarının yaşadığı acıya ortak oluyorlardı. Hepsinin gözleri dolu doluydu. Felix'in Helena'ya olan aşkını çok iyi biliyorlardı, ki aynı şekilde Helena'nın da hislerinin ne denli büyük olduğunun farkındaydılar. Ancak şimdi basit bir kan damlası yüzünden birbirlerinden ayrılmak zorunda kalmaları hepsinin kalbini kırmıştı. Bir süre sonra Helena'nın babası yaşlandığı için çabuk yorulduğunu söyleyip Helena'yı diğerlerine emanet etmiş ve odasına çekilmişti. Uzun uğraşlar sonucu Julian'ı da evden gönderdikten sonra diğerleri rahatça kurulmuşlardı salona. Ethan koltukta yarı uzanır bir vaziyetteyken Felix'i kolları arasına sarmış ve uyuması için saçlarını okşuyordu. Ancak Felix ne kadar yorgun hissetse de gözüne bir gram uyku girmeyeceğini biliyordu. Christian, eşi Clara'yı kolları arasında tutarken; Jude yere uzanmış, kafasını da Sienna'nın dizlerine koymuştu. Oliver ise onlardan uzak bir noktaya oturmuş, boş gözlerle halıyı izliyordu. "Hâlâ inanamıyorum." diye mırıldandı Oliver, sözlerindeki gerçekliği kanıtlamak ister gibi sesine de şaşkınlığını yansıtarak. "Bu kadar sessiz kalmanız da beni şaşırttı," dedi Jude açık sözlülükle. Açıkçası gerçek benliklerini duyunca onlardan korkacaklarını düşünmüştü. "Hangi birine tepki verebilirim ki? Bir yandan Helena abla, diğer yandan Clara abla... Neye nasıl tepki vereceğimi şaşırdım." "Haklısın Oliver ama bize de hak ver, böyle bir şeyi anlatması kolay değil. Özellikle de Helena bu konuda çok sertken gelip size anlatamazdık." Christian aralarında en büyükleri olduğundan, küçüğünün anlaması için açıklayıcı bir tonda konuşmuştu. Christian'ın sözlerinden sonra ortamda yine bir sessizlik oluşmuştu. Oliver ne kadar onlara kırılmış olsa da bir yandan da hak vermeden edemiyordu. Sonuçta bu basit bir konu değildi. "Abi sen... sen ne zamandır biliyordun?" Felix'in sessizliği yaran sesiyle herkes ona bakmıştı. Felix ise başını Ethan'ı görebilecek kadar kaldırmış, tüm odağını kollarına sığındığı abisine kilitlemişti. Ethan kardeşinin bu sorusuyla sertçe yutkunmuş ve gözlerini, yerde oturmuş dikkatle ona bakan Sienna'ya çevirmişti. Gözleri birbirlerine kilitlendiğinde, sözsüz bir anlaşma geçmiş gibiydi aralarında. "Tanıştığımız zamandan beridir biliyordum." dedi sessiz olmayan ama güçsüz bir sesle. Nasıl öğrendiği konusunu anlatmak istemediği için ra…