6

Felix oturduğu yerde donmuş kalmıştı resmen. Dakikalardır olduğu yerden kıpındamamış, gözlerini bile kırpmamıştı. Ne düşüneceğini, ne hissedeceğini bilemiyordu. Kafası allak bullak olmuş, tüm düşünceleri birbirine girmişti. Öğrenikleri onu garip bir duruma sürüklemişti. Bunca zaman kandırıldığı için kızmak istiyor ama tuhaf bir şekilde sakince oturuyordu. Çevresini saran beşli endişeyle onu izliyor, ağzından çıkacak herhangi bir kelimeyi duymak için bekliyorlardı. Onlar Felix'in bağırıp çağırmasını veya başka tepkiler vermesini beklemişlerdi ancak Felix hepsini şaşırtarak sessizliğe gömülmüştü. Sessizce, yatakta ölü gibi yatan sevgilisini izliyordu. "Ne yapmam gerekiyor?" Dakikalardır süren sessizliğinin ardından, kurumuş dudaklarının arasından kelimeleri zorlukla çıkarabilmişti. "Bilmiyoruz ama düşündük ki, kanını ona içerirsen belki uyanır." Christian'ın söyledikleriyle Felix bakışlarını ona kaldırdı. "Belki? Uyanacağı kesin değil yani?" Felix ne hissedeceğini bilemediğini belli eden bir sesle konuştu. Acı, korku, şaşkınlık... Her şey birbirine girmişti. "Daha önce böyle bir şey hiç yaşamadık Felix, o yüzden ne olacağını bilmiyoruz. Denemekten başka şansımız yok." Helena'nın babasının söylediklerine karşın anladığını belirtircesine kafasını salladı Felix. "Yapacağım," dedi oturduğu yerden kalkarken. "Nasıl yapacağımı gösterin sadece." Onun sözleriyle diğerleri kararsızca birbirlerine baktılar. Felix'in şu anda sağlıklı düşündüğünü düşünmüyorlardı hiçbirisi. "Ne bekliyorsunuz, böylece oturup Helena'nın ölmesini mi izleyeceğiz?!" Felix sesinin yükselmesine engel olamadı. İçinde amansız bir öfke vardı ama bu öfkenin kime olduğunu bilemiyordu. "Öncelikle kontrol etmemiz gereken bir şey var," dedi Sienna da ayağa kalkıp Felix'in karşısına geçerken. Sienna elini Felix'e uzattığında Felix anlamaz bakışlarla ona bakıyordu. "Elini ver." Talimatıyla Felix ona elini uzattı. Ne olduğunu hâlâ anlamıyordu ama yine de bir şey söylemedi. Şu anda tek istediği Helena'nın uyanmasıydı. Sienna, Felix'in elini ellerinin arasına aldı; boşta kalan elinin iki parmağını Felix'in bileğine koydu ve sanki kesiyormuş gibi hızla parmaklarını deriye sürttü. Onun bu hareketiyle Felix bileğinde derin bir acı hissetti. Sienna parmaklarını çekince bileğinde gerçekten de bir kesik olduğunu ve o kesiğin kanadığını gördü. "Üzgünüm, canını yakmak istemezdim ama yapmak zorundaydım," dedi Sienna, Felix'in yüz ifadesini görünce. Felix'in kanı damarlarından çıkınca odayı, vampirleri etkileyecek kadar güzel bir koku sarmaladı. Hepsinin gözleri anında kırmızıya bürünürken Felix bunu fark etmemiş gibiydi. O sadece Sienna'nın yaptıklarına odaklanmıştı. "İnsanlar bizim için ikiye ayrılır," diye söze başladı Sienna. Felix'in kanından etkilenmeyen bir o vardı aralarında. Eh, ne de olsa onun zihinsel direnç yeteneği buydu, etkilenmemesi normaldi. "Birincisi kanları normal olanlar. Onlar bizim için çok iyi besleyicilerdir. İkincisi ise kirli kan diye adlandırdığımız insanlar." Derken elini Felix'in kanının üzerine yerleştirdi ve gözlerini kapadı. "O insanların bir damla kanı bizi öldürmekten beter bir hale getirir. Kokuları büyüleyicidir; vampir ne kadar güçlü olursa olsun onun kokusuna karşı direncini korumakta zorlanır. Tıpkı..." Sözlerini devam ettirmeden önce ellerini geriye çekti, gözlerini açıp Felix'in gözlerine dikti. "...şimdi olduğu gibi." Felix onun dediği şeyi çatık kaşlarıyla karşıladı. Sienna'nın anlattıkları kafasını iyice karıştırmaktan başka bir işe yaramamıştı. "Ne demek istiyorsun yani?" diye sordu daha açık konuşması gerektiğini belirterek. "Şuna bak, onları nasıl da etkiledi kokun," diyerek kafasıyla diğerlerini işaret ettiğinde, Felix bakışlarını diğerlerine çevirdi. Gördükleriyle tüyleri diken diken olmuş, içi ürpermişti. Hepsinin gözleri kıpkırmızı olmuş, büyük ihtimalle kokuyu almamak için burunlarını tıkamışlardı. Gerçi bunun da bir işe yaradığı yoktu. Clara, aralarındaki en dirençsiz kişi olduğundan Felix'e doğru yönelmişti ancak Christian onu sıkıc…