14

İyi okumalar ••• Zamanın akışını yitirdiği bir anda bulundunuz mu hiç? Ya da zamanın durmasını istediğiniz, kendinizi o anın içine hapsetmek istediğiniz bir an... Felix tam olarak bunu yaşıyordu. Sanki dudaklarının kavuşması onun için her şeyin sonuydu. Yorgunluğu tükenmişti, kırgınlığı son bulmuştu. Sonunda evinde hissediyordu. Ancak bu an çok uzun sürmedi. Dudakları birbirine değince elektrik çarpmış gibi uzaklaştı Helena ondan. Dudakların kısa beraberliğini anında sonlandırarak aralarında bir mesafe oluşturdu. Onun bu hareketiyle hayal kırıklığına uğrayan Felix kendini toparlayarak gözlerini yere dikti. Ağlama isteğini yok etmek için ısırdığı dudaklarının arasından küçük bir "Üzgünüm," kelimesi çıktı. "Hayır hayır, asıl ben üzgünüm. Bir anda ne olduğunu anlamadığım bir acı hissettim, sanırım şu bağ yüzünden oldu." Helena onun kendisini kötü hissetmemesi için aceleyle konuştu. Felix'e dokunmak içindeki bir şeyleri harekete geçirmedi dese yalan olurdu; ancak ruh bağlılığı sebebiyle acı çekiyordu başka bir tene dokununca. "Açıklama yapmak zorunda değilsin Lena." Felix alınmamış gibi konuşsa da yüzündeki ifade yalan söylediğini açıkça ele veriyordu. "Felix—" Helena içine yerleşen suçluluğun ağırlığını azaltmak için kendini ifade etmek istedi; ancak abisinin sözleri bu girişimine engel oldu. "Çocuklar hadi gelin de odalarınızı göstereyim, Felix yorgundur." Christian'ın sözlerine ilk itaat eden Felix oldu. Yere bıraktığı bardağı eline alıp, Christian'ın sesine doğru ilerlemeden önce salonun ortasındaki küçük masaya bıraktı. İçinde yaşanan kasırgayı dindirmek için sıcak bir şey içmesi iyi olurdu; ancak içindeki üşümenin sebebi kesinlikle soğuk hava değildi. Helena'nın ondan uzak duruşunun getirdiği bir soğukluktu. Felix'in salondan çıkmasının ardından Helena sıkıntılı bir nefes verip oturduğu yerden kalktı. Onu üzmek istemezdi; ancak kendine engel olamamıştı. Ne şekilde olursa olsun ruhunun bağlandığı başka birisi vardı ve karşısındakinin acı çekmesi onu da etkiliyordu. Julian şu anda kesinlikle öfke ve hüzün içindeydi. Helena da bunu en içten şekilde hissediyordu. Bu bağı bir an önce bozmak istemesinin en büyük sebeplerinden birisi de buydu; kendisine ait olmayan lanet hislerden kurtulmak istiyordu. Felix'in gönlünü almayı planlayarak hızlı adımlarla odaların bulunduğunu düşündüğü yukarı kata çıktı. Ona karşı büyük bir duygu beslediğini düşünmüyordu ama gözlerinde oluşacak en ufak bir kırıklığın kendi canını yaktığını hissediyordu. Merdivenleri tırmanmayı bitirdiğinde onu karşılayan geniş bir alan oldu. En az aşağısı kadar geniş bir boşluk vardı ve 6 tane kapıyla çevrelenmişti. Bir evde bu kadar çok oda bulunması onu şaşırtmıştı. "Abi," henüz odasına girmemiş olan Christian ve Lucien'i görünce yanlarına doğru ilerledi. "Felix hangi odada?" "Ayrı odalarda kalırsınız diye düşündüm ama... Şu odada." Lucien onun sorusunu cevaplandırdığında Helena olumsuz anlamda kafasını salladı. "Onun için değil, aramızda ufak bir yanlış anlaşılma oldu, onunla konuşmam gerek." "Lena, onu biraz kendi haline bıraksan iyi olur. Biliyorsun, yaşadıkları onun için kolay değil." Christian kardeşinin yaşadığı sıkıntıyı gözlerinde görebiliyordu. Hissettiği yorgunluğu üzerinden alıp atmak istedi; ancak bunu nasıl yapacağını kendisi de bilemiyordu. "Biliyorum abi," Helena abisinin sözlerindeki haklılığı kabullenerek bakışlarını aşağı indirdi. "Ah, hepsi benim yüzümden!" Yine olayların suçunu omuzlarına alırken ellerini saçlarına atıp sertçe çekiştirdi. "Şşt, kendini suçlamayı bırak." Christian ona doğru gidip ellerini omuzlarına koydu. "Ben hep senin yanındayım tamam mı, her şeyi düzelteceğiz." Sesi güven dolu çıkıyordu. Helena da abisine güvenmeyi seçerek kafasını salladı. "Teşekkür ederim abi." Minnettarlığı açıkça yansımıştı sesine. Christian ona gülümseyip saçlarını karıştırdı. "Biz kardeşiz Lena. Zor zamanlarında yanında olmayacaksam abin olmamın bir önemi olmazdı, değil mi?" Helena zorlukla gülümseyerek onun sözlerini onayladı. "Şimdi, Felix'le hâlâ kon…