1. Bölüm

İçinde bitirdiği bazı konular vardır insanın. Bazılarımız ise bitirdiğini sanır. Oysa hiçbir şey bitiremezsiniz ki. O şey size hâlâ acı veriyorsa eğer, hiçbir şeyi bitiremezsiniz. Bittiğini sanarsınız belki de. Bitmiş gibi davranırsınız. Ama hayır, içinizde bir yerlerde hâlâ o acı vardır işte. Bir an da kendini hatırlatır, ve gider. Siz onun bıraktığı anılarla başbaşa kalırsınız. Ve sonra "bitti" der geçersiniz. Hep öyle yapardım ben. "Bitti" der geçerdim. Kafamda dönen soruları, isyanları umursamaz, yalnızca üzerimde bir ağırlık bırakmalarına izin verirdim. Belki de bu yüzden hiç soramamıştım kendime. Ben kimim? Ve belki de bu yüzden ona da soramıyordum sen kimsin diye. Buradaydı. Tam karşımdaydı. Açtığım kapının ardında ki adama daha da uzun süre baktım o yüzden. Hiçbir şey sormadan. Soramadan. Geri gelmişti. Seneler sonra. Seneler sonra, ardında bıraktığı pis eve geri dönmüştü abim.