🍀Önsöz

🍀 “Bazı yeminler kanla edilir. Bazıları ise kanla bozulur.” ÖNSÖZ Bazı hikâyeler mutlu sonla bitmez. Bazıları, ilk nefesini bir çığlıkla alır. Son nefesini ise sessizliğe bırakır. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, verilen sözlerin nasıl zincire dönüştüğünün, güvenin nasıl korkuya dönüştüğünün ve bazen en büyük düşmanın sevdiğin kişi olduğunun hikâyesi. Eğer bir gün kendini karanlığın içinde bulursan, unutma… İnsan her zaman canavarlarından kaçmaz. Bazen onlara âşık olur. ⸻ ALINTI Sessiz bir gece… Rüzgâr… Uçurum… Elara’nın titreyen nefesi… Hayatın acımasız döngüsü… Arkasına bakmadan koşmaya devam etti. Biliyordu; arkasına baktığı an yere yığılacaktı. Her adımında kuru dallar kırılıyor, çalılar hışırdıyordu. Arkasındaki adam ise hiç acele etmiyordu. Sanki kaçamayacağını en başından beri biliyordu. Karnındaki yara her nefeste biraz daha derine işliyor, acı dayanılmaz bir hâl alıyordu. Ama duramazdı. Durursa ölürdü. Belki de zaten ölmüştü. Ya da ölmek üzereydi. Önünde yalnızca uçurum vardı. Arkasında ise uçurumdan çok daha korkunç bir şey… Uçurumun kenarına geldiğinde arkasına baktı. Karşısındaki adamın yüzü, ay ışığının ardındaki karanlıkta kayboluyordu. Ayağının altındaki taş yerinden oynadı. Düşmesi an meselesiydi. Adam dudaklarını araladı. “Sen…” Elara gözlerini kapattı. Derin bir nefes aldı. Ve kendini boşluğa bıraktı. Devam edecek…