9 Ay Önce

Meşe ağacından yapılmış masa, en az başında oturan yaşlı adam kadar heybetli görünüyordu. Yaşına ve zayıf vücuduna rağmen onu asıl tehlikeli gösteren şey bakışlarıydı. Fakat Arslan Karlı’yı, yedi güce aç aileyi yönetebilecek kadar saygıdeğer yapan şey bu bakışlar değildi. Gençliğinde nasıl sıfırdan yükseldiği, yeraltındaki neredeyse herkesle kurduğu bağ ve tahmin edilemeyecek derecede stratejik düşünmesiydi. Buradaki yedi adam, kendilerini dünyanın en güçlü insanı sanıyordu. Hiçbir şeyin onları deviremeyeceğini… Arslan gerçeğin bu olmadığını biliyordu. Onları hala ayakta ve bu aptal özgüvenlerini diri tutan şey kendisiydi. Hepsini görünmez bir iple birbirine bağlamıştı. Herkesin sorunlarını çözüyor, barışı sağlıyordu. En azından görünen buydu. Herkesi bir arada tutmak, dökülen kanı azaltmak istiyormuş gibi görünüyordu. Arka planda yaptığı tek şey bu adamları birer yapboz gibi dizmekti. Eğer ibre onu gösterecek olursa parçaların yerini değiştiriyor, tüm dikkati başkasının üzerine çeviriyordu. Artık yaşlandığını, birilerinin onun yerine geçmek isteyeceğini biliyordu. Tek amacı gücü elinde tutmaktı. Bu dünyada sahip olabileceğiniz en önemli şey güçtü. Ona göre bu ya sağlam bir bilekle ya da sağlam bir akılla olabilirdi. Masanın etrafında oturan yedi kişiye baktı. Birliği kast sistemi ile kurmuştu. Böylece herkes birinci sırada olmak isteyecekti. O ise sıralamaya dahil değildi. Ona karşı değil, onunla savaştıklarını düşünüyorlardı. Sandalyeleri tek tek incelemeye başladı. Tam yanında sistemin en başındaki kişi oturuyordu. Ezher Sanhal. Ailesini korumak için her şeyi yapardı, bu kadar güçlü olmasının sebebi de buydu. İşleri sessiz yönetiyordu. En iyi bildiği şey saman altından su yürütmekti. Hiç tepki göstermiyor, durumu kabulleniyor gibi duruyorsa mutlaka birinin sonunu hazırlıyor olurdu. İkinci sandalyeye geçti. İlker Soyer. Şeytanın yeryüzündeki suretiydi. Aklından geçen düşünceleri tahmin etmenin imkânı yoktu. Sadece birinci sıraya yerleşebilmek için, düşman olarak adlandırabileceği bir adamın kızını oğlu ile evlendirmeyi kabul etmişti. İçinde çok daha büyük hesapları olduğunu tahmin edebiliyordu. O adam, İlker’in işlerini baltalamaya çalışmıştı. Buna katlanmak için iyi bir vaat verilmeliydi. Arslan, evliliği kabul etmesi karşılığında ona birkaç kumarhane ve yükselmeyi teklif etmişti. Bunu yapmak zorundaydı çünkü birlikteki bir iki kişinin artık başa başkasının geçme zamanı geldiğine dair bir şeyler konuştuğunu duymuştu. Bu savaşı masadaki adamların arasında tutmak istiyorsa onları başka şeylerle meşgul etmeliydi. Zararsız kıskançlıklar da en güçlü silahlarından biriydi. Herkes bir kumarhane için anlaştıklarını sanıyordu ama İlker sandığından kurnazdı. Eğer kaç kumarhane açtıkları ortaya çıkarsa sistem tamamen dağılırdı. Neyse ki sır saklama konusunda iyiydi. Üçüncü ve dördüncü sandalyeye baktı. Mahir Özel ve İlhan Saygın. Diğerlerine göre daha zararsız olan iki kişiydi. Sorunlarını genelde aile içinde çözer, sadece kendi işleri ile ilgilenirlerdi. Bu zamana kadar hiç taşkınlık yapmamışlardı. Altıncı sandalyede oturan Yener Deveci, ateşin ta kendisiydi. En ufak bir kıvılcımla bile etrafındaki her şeyi yakmaktan büyük zevk alırdı. Güç için yapamayacağı şey, istediğini almak için feda edemeyeceği insan yoktu. Babası da bunlardan biriydi. Ailenin başına geçebilmek ve bu masada oturabilmek için babasının kafasında birkaç delik açmıştı. İşte dikkati en çok dağıtılması gereken de oydu… Ateşi ancak, yönünü değiştirerek kendinizden uzak tutabilirdiniz. Son sandalyede ise Bahtiyar Çelik vardı. Soyerlerin işini baltalamaya çalışan aptal. Cahil cesaretinden başka bir şey değildi. Tam bir etkisiz elemandı, bunu kendi de biliyordu. Bu yüzden, dikkate alınmak için çok güçlü insanlara bulaşmaya çalışmıştı. Aynı gün yardım için birliğe koşmasa, o akşam evinde ölü bulunurdu. Soyerlerin çözebileceği kişilere bulaştığı için şanslı piçin tekiydi. Kumarhane açabilmek için bu ezikle akraba olmak zorunda kalan Soyerlerin durumdan memnun olmadığını b…