İlk Dalga

Öncelikle herkese merhabaaa💞 Umarım beğenirsiniz , şuan geçmişi okuyoruz çok uzatmak istemedim geçmiş olduğu için ama olabildiğince o duyguyu yansıtmaya çalıştımm. İyi okumalar💓 Yorumlarınızı, tepkilerinizi bekliyorum🥹 Şarkı önerisi ~Uyursam Geçer Mi? En yakın zamanda spotify çalma listesini de oluşturacağımm🌸 3 YIL ÖNCE (LİSE GİRİŞ SINAVI AÇIKLANMA GÜNÜ) Bugün günlerden pazartesiydi. Takvim yaprakları 10 Temmuz 2023'ü gösteriyordu. Bilgisayar başında, birazdan olacaklardan habersiz, çok büyük bir umutla sınav sonuçlarımın ekrana düşmesini bekliyordum. İçim içime sığmıyordu; çok mutluydum çünkü 2 yıldır bu sınava çalışıyordum ve kim ne derse desin, ben bu sınavın hayatımın asıl dönüm noktası olacağına inanıyordum. Ben masamda otururken bir yanımda annem, bir yanımda babam vardı. Onlar da en az benim kadar heyecanlı bir bekleyiş içindeydiler. Sıktığım ellerimi tutuyor; eğer kazanamazsam sorun olmadığını ve üniversite sınavında çok daha iyisini yapabileceğimi söyleyip duruyorlardı ama bana göre benim yapamama gibi bir şansım yoktu. Zorunda hissediyordum ve başardığıma inanıyordum. Sistemdeki yoğunluktan dolayı hâlâ giremiyor, ekran başında bekliyorduk. Stresim zaman geçtikçe artıyordu. Kafamda binbir senaryo vardı. Bilgisayar ekranındaki beyaz ışık yüzüme yansırken gözümün önünden iki senem geçti... Durmadan çalıştığım, gecemi gündüzüme kattığım ve kurslardan kurs beğendiğim o anlar... Ve tam o an sonuçlar ekrana düştü. İnsanın hayatı saliseler içinde başına yıkılır mıydı? Bu nasıl berbat bir histi? Ben şu an tam olarak öyle hissediyordum. Çoğu kişiye göre abartıydı belki ama ben 2 senemi vermiştim bu sınava. Ekranda görülen o üç basamaklı sayı artık en nefret ettiğim sayıydı... 408... Annem ekrandaki sayıyı görünce, "Olsun, olsun sakın üzülme, olur böyle şeyler," diyerek bana sarıldı fakat ben şu an hiçbir şey duymuyordum. Babam ise sessizliğini koruyarak sadece ekrana bakıyordu. Şoke olmuştum. Bu değildi. Emeklerimin karşılığı bu değildi, hak ettiğim bu değildi, olması gereken bu değildi, olamazdı... O kadar çalışma, o kadar emek nereye gitmişti? "Sen çalışmıyor muydun, beceremedin mi?" demezler miydi insana? Ne diyecektim? Aileme, öğretmenlerime ve benden umudu, beklentisi olan diğer herkese... En önemlisi kendime. Gözyaşlarıma hâkim olamadım; istemli veya istemsiz fark etmez, gözyaşlarım sular seller gibi göz pınarlarımdan akmaya başladı... Tercih Günü Hayatımın en berbat günlerinden biriydi. İçimden hiç gelmese de ne kadar utansam da ailemin zoruyla odamdan çıkartılmış; iki senedir gecelere kadar çalıştığım, koridorlarında kahkahalar atıp ağladığım o kurs merkezinin önüne gelmiştim. Kapıdan içeri girdiğimde, rehber hocam ve bana her daim moral olan Zeliha hoca beni karşıladı. Her zamanki sevecenliğiyle bana kocaman sarıldı. "Çok daha iyisine layıktın, daha iyisini de yapardın ama yine de harikalar yaratmışsın. Canını hiç sıkma, en güzel şekilde tercih yaparız," dediğinde biz hâlâ sıkıca sarılıyorduk. Zeliha hoca arkamdan gelen ailemi karşılarken, ben koridora doğru ilerledim. Fatma hocamın yanına gidecektim ki duvardaki o büyük tablo ansızın gözüme ilişti. Kursta en yüksek puanı alan ilk beş kişi ve puanları devasa harflerle asılıydı: Nilda Peköz: 491 Elif Sancar: 486 Alper Güven: 482 Fatmanur Soylu: 474 Muhammet Emin Dağ: 471 Onlar genelde denemelerde rahatlıkla geçtiğim kişilerdi. Tabii ki başarılı olmalarını ben de isterdim ama içimdeki o ses durmadan haykırıyordu: O listede ben de olmalıydım... Bunları düşünmenin canımı acıtmaktan başka bir işe yaramayacağını bilerek Fatma hocanın dersliğinin önüne gelmenle kapıyı çalıp hızla içeri girdim. İçimdeki o suçluluk duygusuyla lafa direkt daldım: "Özür dilerim hocam... Çok daha iyisini yapmalıydım ama o an, sınav anında bunlar oldu işte." Fatma hoca beni susturarak şefkatle kendine çekti ve o da kocaman sarıldı. "Yaa saçmalama lütfen, sen zaten çok iyi bir puan yapmışsın. Evet, daha da iyi olabilirdi ama olmadıysa da bunda kesinlikle bir hayır vardır," diyerek saçlarımı o…