Bir çocukluk hayalim

Bir rivayete göre; kırılan kum saatleri belli bir zaman'ın dolduğunu veya kum saatinin sahibi'nin güvenilmez olduğu yönündeydi... " Okuduğum kitabın 256.sayfası'nın birinci paragrafı'nın ilk cümlesiydi.Bu cümle bana Türkiye'de aradığımız seri katil "kum saati" ni hatırlatmıştı. Çünkü her maktül'ün üzerinde kum saati bırakıyordu. Evet benimle tanışın ben cinayet büroda çalışan; Komiser Melek Karaman Bu meslek benim çocukluk hayalimdi. Babam polis memuru olduğu için hep böyle diziler izleyerek büyümüştüm. Babam gerçek ve dizi olayları arasındaki farkı bulmak en büyük hobisiydi.Genelde bu olayların gerçekle alakası yok derdi o zamanlar "baba dizi onlar 'gerçek olaylardan esinlenerek yapılmıştır' yazıyor işte " derdim. Ama bu mesleğe başlayınca babama hak verdim. Annem doktordu. Abim annem'in yolundan ben ise babamın yolundan gittim.Şuan ikimizde mesleğimizi hakkıyla yapıyoruz. Bugün izin günüm olduğu için dinleniyordum. Normalde izin almazdım ama maalesef küçük yeğenimle hala - yeğen günü yapmaya söz vermiştim. Yıllık izin gibi bir araydı. Kumral saçlarımı taradım ve şu ara ünlü olan sleek bun yaptım. Yüzüme renk gelsin diye biraz allık ve pembe gloos'umu sürdüm. Beyaz bir crop tişört ve mavi bol bir pantolonumu giydim.Beyaz bir spor ayakkabı ve ufak ama ihtiyacım olabilecek herşeyi alan çantamı da yanıma almayı ihmal etmedim. Kapıyı kilitlediğim zaman aklıma havanın serin olduğu ve trençkot umu almadığımı farkettim. Bu ara biraz unutkandım.Ama Türkiye'nin seri katilini aradığım için kafa yorduğum aklıma gelince normal diye düşündüm ve içeri girip trençkotumu aldım. Asansör bozuk olduğu için merdivenle indim. Beyaz renkte Audi marka aracıma doğru ilerledim. Kapısını açıp abimin evine sürmeye başladım. Bugün pazardı ve tatlı yeğenim deniz okulda değil hâliyle evdeydi. Zaten evleri bir iki sokak ötede olduğu için hemen varmıştım. Yeğenim beni yengem ile birlikte kapıda bekliyordu. "Hala! " diye bağırarak adeta üzerime zıpladı. "Deniz kızım benim" Dedim ve yanağına küçük bir buse kondurdum. Yengem o sırada "iyi gezmeler" Dedi. Deniz hemen arabamın kapısını açtı ve bindi. Çok tatlı çocuktu bazen yiyesim geliyordu.Bu düşüncelerimin içindeyken yengem "çok geç kalmayın ödevleri var sonra yapmıyor.Kime çekti anlamış değilim." dedi. Kendisi sınıf öğretmeni olduğu için bu konuda oldukça hassastı."Bilmem abime çekti desem doktor, sen desem sınıf öğretmenisin Şebnem yenge."dedim ve devam ettim. "Miniğin sekizinci ayı değil mi? " Yengem hamileydi, o yüzden içindeydi kendi kız kardeşleri ve ben elimizden geldikçe onu yormuyorduk.Abimde bu konuda oldukça hassastı. "Hala hadi gidelim çooook sıkıldım. " Dedi deniz. "Tamam geliyorum, hadi görüşürüz yenge kendine iyi bak ödevlerine ben yardım ederim. " "Tamam, Ebrular gelecek zaten yorulmam" Arabaya doğru ilerlerken denizin annesine arabanın camına yapışıp el salladığını gördüm ve bu tebessüm etmeme yetti. "Evet bugün nereye gidiyoruz deniz kızı" Bir yandanda arabayı çalıştırıyordum. "Hala AVM'ye gidelim oyun alanında oynayalım, hamburger yiyelim, ve kardeşime kıyafet bakalım. " O kadar masum istekleri vardı ki kıyamadım. Bir saat sonra AVM ye geldik, ve deniz oyun alanında oynarken bende kahve aldım. Ve instagram stories'inde paylaştım. Sonra deniz acıktığını söyledi hamburger yedik, hesabı ödedik ve kalktık. Sonra kardeşine kıyafet almak için yürüyen merdivene bindik. Deniz'in en eğlendiği kısım buydu. Kardeşi kız olduğu için elbiseler ve zıbınlar aldık. "Hala bu çok güzel bunu alalım mı?" Gösterdiği şey kırmızı benekleri olan bir elbiseydi."Alalım halacım" Dedim ve sepete ekledim. Sonra ödemeyi yapıp bir sürü poşetle AVM den çıktık. "Bugün eğlendik ve yorulduk değil mi? " Dedim. "Evet" Diye cevap verdi deniz kızım. "Ödev yapacağız ama değil mi halayı üzmek yok. " Böyle dediğim zaman biraz yüzü düştü ama sessizce kafa salladı bu iyiye işaretti, beni yormadan yapacaktı. Bu konuşmadan sonra eve geldik ve o ödevlerini yapmak için çalışma masama geçti. Bende üzerimi çıkarıp rahat bir pijama giydim.…