VII. DÜŞÜNCELERİN SİLSİLESİNDE ÖLÜÖ

❝ Ş eytanın pençeleri zihninde, duygularında ve sen de. ❞ VII. DÜŞÜNCELERİN SİLSİLESİNDE ÖLÜM ⚙️ Bazı yalanların, beni boğduğunu ve daima benimle kalacağına emindim. Bu aralar her bir düşüncem bunu kanıtlıyordu. Ellerimi kıvırcık saçlarıma daldırdım. Ne yapacaktım? Hem neden buraya geliyordu? Ve her seferinde beni yorup zor duruma bırakıyordu? Şimdiden yorulduğumu hissedebiliyordum. Arkama çekip gitmek ve bu ana hiç şahit olmamalıydım. Kaçma isteği hiçbir zaman beni salmayacaktı. Yaşanan hiçbir hıza yetişemiyordum, biraz frenlemek gerekiyordu ama ipler elimde değilken kaçmaya çalışmak zorken nasıl durabilirdimki? Sahte gülüşü tüm keyfimi alıp götürürken yaptığımız anlaşmaya rağmen onu görmek, garip hissetmeme neden oluyordu. Uykumdan hala sıyrılmamış olacaktımki, ileriye doğru bir adım attığımda düşecek gibi oldum neyse ki anlayan olmamıştı. "Aaa, Rüzgar. Hoş geldin," dedim gülümseyerek. Annem, kaşlarını çatarak bana baktığında gülümsedim ve "İş arkadaşım, bahsetmiştim. Babamın arkadaşının oğlu." Rüzgar'a göz ucuyla baktığımda, başını sallayarak beni onayladığını gördüm. "Ay evet oğlum, eşim bahsetmişti. Gel içeri hadi, biz de kahvaltı yapıyorduk. Sonra içeri geçersiniz." "Sağolun ama—" annem sözünü bırakarak kollarından tutup içeriye doğru sürüklediğinde dudaklarımın aralanmasına engel olamamıştım. Düştüğüm bu durumu idrak etmekte zorluk yaşarken, "Israr istemiyorum, bak bu terlikleri giyebilirsin." dedi annem, ayaklarının ucuna babamın siyah ev terliğini bırakarak. Hala şoktayken, Rüzgar'ında aynı durumda olduğunu görebiliyordum. Yüz ifadesi o kadar komiktiki, gülümsemeden duramamıştım. Her zamanki gibi uykulu ve yorgun görünüyordu. Üzerine siyah dar bir tişört, altına da aynı renkte pantolon giymesine rağmen oldukça şık görünüyordu. Sadeyken ve yeni uyanmışken nasıl bu kadar yakışıklı gözüküyordu? VE NEDEN DÜŞMANIM BENİ BU HALDE GÖRÜP EVİME GELİYORDU? Alnımı ovaladığımda, annem elleriyle mutfağın olduğu yönü işaret ettiğinde küçük adımlarla mutfağa doğru ilerlediğimde annem ve Rüzgar önümdeydi. Derein bir nefes alıp kendi kendime, "Sakin ol, Rüya. Tamam geçti, gidecek." diye mırıldandım kendi kendime. Annemin bakışları yüzüme kaydığında dudaklarımı birbirine bastırdım. Sanırım, biraz sesli dile getirmiştim. Arkalardan mutfağa girdiğimde, Rüzgar'ın çoktan masaya geçtiğini ve annemin de bardağına çay doldurduğunu gördüm. Karşısına oturduğumda, anneminde sandalyeyi çekerek oturduğunu gördüm. Rüzgar, kahvaltıdaki yiyecekleri baktığında, annem hemen "Yesene oğlum, bakma öyle. Sofrada, şeker yok, çayı öyle içemiyoruz. Eğer şekerli içiyorsan, getireyim oğlum." Evde şeker yoktu. "Teşekkür ederim ama ben de kullanmıyorum." dediğinde annem gülümsedi ve bir yudum aldı çayından. O kadar gerilmiştimki ne yapacağım ya ds konuşacağım hakkında bir fikrim yoktu. Ellerimin titremesine engel olamıyordum, bu heyecanın ve sinirin nedenini de çözemiyordum. Aynı anda iki duyguyu iliklerime kadar hissedebiliyor olmam, yanlış ya da doğru muydu? Bilmiyordum. Yemek ye artık, açsın. Gerçekten açtım, genelde hep aç olurdum. Ağzıma bir tane daha zeytin attığımda, Rüzgar'ın da ne yapacağını bilmeyerek benim gibi ağzına zeytin aldığını gördüğümde tekrardan gülmemek için kendimi zor tuttum. Bu adam normalde de bu kadar komik miydi? Hem de hiçbir şey yapmadığı halde. Çayımdan yudum aldığımda, taklit mi ediyor yoksa gerçekten ne yaptığını bilmediği için mi böyle davranıyordu? Kaşlarımı çattım istemeden. "Al oğlum, bunlardanda ye. Aç kalma." dedi annem patates kızartmasını önüne uzatarak. "Çok teşekkür ederim." "Rica ederim." "Ne demek." Evet, bu sefer sesli gülmüştüm. Bakışları dudaklarıma kaydığında, gülüşüm silindi ve bakışlarım tekrardan sofraya kaydığında soyulmuş haşlanmış yumurtayı aldım. Annem kabuğunu soymuş ve dilimleyerek kesmişti. "Eee iş nasıl geçiyor? Anlaşıyor musunuz?" diye sordu annem, sohbet açmaya çalışarak. Ama başarısızdı, ikimizde gerginlikten ölmek üzereydik! Annemin gözleri, ikimizinde üzerinde gezinirken, "Daha başlamadım çalışmaya."…