VI. GURURUN KANUNU

❝ Birinin beni tanıması, ruhumun en kuytu köşelerine izinsiz dokunulmuş gibi hissettiriyor. ❞ VI. GURURUN KANUNU. ⚙️ Bu zamana kadar yaptığım tek şey, her şeyden kaçmak olmuştu. Evet, yapabildiğim en iyi şeylerden biri de buydu: kaçmak. Ama bugün üzerime atılan bu iftiralardan kaçmayacaktım. Eğitimim için bu kadar uğraşmışken bir aptal yüzünden bunu çöpe atamazdım. Uğraşacaktım, elimden geleni yapacaktım ve o itirafı sildirecektim. Önce yalan olduğunu söyleyecek, sonra da o resmi silecekti. Silmeliydi. Daha fazla duyulmadan, görülmeden yok olmalıydı. Son bir ayda yaşadığım hiçbir şeye inanmıyordum. İnanamıyordum da. Hiçbir şey yapmadığım halde neden tüm olaylar beni buluyordu ki? Suçum neydi? Her şeyden kaçmak mı? Ama kaçamıyordum ki, her seferinde başarısız oluyordum. Nereden, nasıl biliyorlardı? Bilerek mi yaptırmıştı, yoksa gerçekten biri mi görmüştü? Ama kimse tamirhanede çalıştığımı bilmiyordu. Son zamanlarda öğrenen Rüzgar Sanca dışında. Zihnimdeki ses onun yaptırdığı bir şey olmadığını söylüyordu. Çünkü onun gibi birinin adının böyle bir yerde çıkması ve zengin olduğu halde tamirhanede çırak olarak çalışan biri olarak gözükmesi cehennem gibi olmalıydı; buna ölse bile izin vermezdi. Eminim ki imajını düşünüyordu ve ona zarar vermeyecek şeyleri yapmaya hazırdı. Benim gibi biriyle de ilişki haberleri çıkmasını istemezdi zaten. Ki o istese bile ben hiç istemezdim. Çünkü ondan nefret ediyor, iğreniyor ve yüzünü bile görmek istemiyordum. Onun gibi biriyle adım çıkacağına canım çıksın daha iyiydi. Bu kadar nefret fazla değil miydi? Yutkunmakta zorluk çektim. Ama şu an ondan nefret edebileceğim bir zaman diliminde değildik. Bana yardım etmeliydi. Çünkü tek başıma bunu yapanın kim olduğunu bulamazdım. İkimize de bir iftira atılmıştı ve bunu birlikte sildirecektik. Cep telefonumu çıkarıp sosyal medya hesabına kısa bir mesaj attım. Onun aksine benim profilim özeldi ve profil resmimde okulda çekmiş olduğum fotoğraflarımdan biri vardı. Ve ne hikmetse mesajıma saniyesinde dönmüştü. Mesajına cevap vermeden önce kısaca profiline baktım. Çok fazla gönderisi yoktu fakat takipçi sayısı yüz bini geçiyordu. Alt dudağımı ısırdım. Gönderilerine girdiğimde dump paylaşımları yaptığını gördüm. Yediği yemekten tut manzaraya kadar her fotoğrafı paylaşmıştı. Oldukça estetik duruyordu. Ondan böyle estetik fotoğraflar çekmesini beklemiyordum tabii ki. Ona konuşmamız gerektiğini söyleyen kısa bir mesaj attım. @Sancarüzgar : Sen yaptırdın değil mi? @Sancarüzgar: Tekrardan aynı şeyleri yapıyorsun, beni aptal yerine koymaya çalışıyorsun. @Sancarüzgar: Şimdi de bunu yapan sen değilmişçesine bana yazıyorsun? @Sancarüzgar: İnsanlara üstten bakmayı ne kadar da seviyorsun? @072208.rüya: İnsanlara üstten baktığımı mı düşünüyorsun? Öyle olsaydım emin ol şu an seninle bir anlaşma yapma gereğinde bile bulunmazdım, Rüzgar Sanca. @072208.rüya : Şimdi arıyorum ve aç. Konuşmamız gerek, ikimizin de canını sıktığını biliyorum bu itiraf şeyinin. @Sancarüzgar: Bari gece gece sal beni o çenenden ya, Kırık Kontak. @Sancarüzgar: Her zamanki gibi konuşup başımın etini yemeyeceksen ara. Bekliyorum. Dudaklarımı aralayıp sövecektim ki Instagram'dan aradığım Rüzgar, telefonunu açtı ve "Ne var?" dedi. Sinirlerime hâkim olmaya çalışarak, "Telefonu 'Ne var?' diyerek mi açarsın sen! Düzgün konuş benimle," dedim. Derin bir nefes aldığını duydum; evet, telefonun diğer ucundan duyabilmiştim. "Rüya, benimle böyle konuşmaya devam edeceksen söyle," dediğinde telefonu kulağıma daha da yaklaştırdım. "Kapatacağım yoksa telefonu. Ne işteyiz ne de okulda. Kimse kimseye üstünlük taslamasın. Konuşacaksan adamakıllı konuş," dediğinde duraksadım. Alt dudağımı ısırdım, haklıydı. Son zamanlarda nedenini bilmediğim bir şekilde çocuk gibi davranıyor ve şımarık hareketler sergiliyordum. Ama neden? Bilmiyordum. "Pekala, ama telefonu yüzüme 'Ne var?' diye açtığında sinirlendim. Kusura bakma," diyebildim zar zor. Yaptığım her bir hareketin çocukça olduğunu idrak edebilmiştim. "Haklısın, pardon. Efendim,…