V. YİNE SEN

❝ Belki de kaçmaktır, güçlendiren. ❞ ⚙️ Kaçmak, bazen bir çözüm değildi. Kaçmak için attığım her bir adam geçmişin peşimde olup beni kovaladığını düşünürdüm. Kovalandığımın farkındayım ve buna bir çözüm bulmakta iyi değildim. Çocukken, buklelerimi her zaman düzleştirirdim çünkü kendimle barışık biri değildim. Ama büyüdüm ve buna kendimi severek başladım. Yaşıyordum. Her şeye rağmen. Ama yine de yaptıklarımdan pişman olmadan duramıyor ve kendimi tekrardan küçük çocuk gibi hissediyordum. Çocukça davranıyordum ve bundan zevk alıyordum. Nefret ediyordum ve bundan zevk alıyordum. Hikayenin masumu iken, Günahkârı mı olmuştum? Doğru ya, masumlar ve günahkarlar birdi. "Baba." dedim dişlerimi sıkarak. "O adamı burada görmek istemiyorum." Havuzda yaşadıklarımı unutmadım ve unutmayacaktım. En büyük korkularımdan birini yaşamış ve öleceğimi hissetmiştim. Bu hissi ilk defa yaşamıştım, ama ölene denk unutmayacaktım. "Kes sesini! Kaç defa sana söylüyorum Rüya, dediklerimi yap. Adamı kovmak da ne demek yahu! Kafayı mı yedin kızım sen?" Evet baba, kafayı yemiştim. Ondan nefret ediyordum. "Baba—" sözümü keserek konuşmaya devam etti. "Dediğimi dedim Rüya, beni hayal kırıklığına uğratıp rezil ettirme arkadaşlarımın yanında!" Telefonu yüzüme kapattığında ne yaşadığıma şaşırdım. Bu benim mi babamdı? Tanıdığım, beni büyüten her zaman seveceğini söyleyen babam mıydı? Hayal kırıklığına uğrayan benim, baba. Alt dudağımı ısırarak tamirhanede etrafımda ileri geri yürümeye devam ettim. Güneş tam yüzüme vuruyordu ve yanıyordum! Gerçekten çok sıcaktı. Telefonumu cebime koymadan tekrar bir arama sesi duyduğumda bakışlarım ekrana kaydı. Ali'nin aradığını gördüğümde, kalbimin hızlandığını hissettim. Onu sadece bir dost olarak görüyordum ve sevdiğim bir dostla uzaklaşmak canımı yakıyordu. Telefonu sessize alıp cebime koydum. Bütün yaşananlar onun yüzündendi. Onunla da muhatap olup konuşacak değildim. Neden bu kadar kinlisin Rüya? Kin değildi. Sadece bunlarla uğraşacak bir gücümün olmadığını biliyordum. Başımda onca dert var iken canımı yakacak şeylerden uzak duruyordum. Az önce canının yandığını söyledin? Az önceydi o. Belki de kendi iyiliğim içindi, bencillikti. Ya da iyi bir arkadaş değildim, bilmiyordum. Ben buydum. Seven biri böyle sevmeliydi. Kendimi değiştirmek için çırpınıp durmayacaktım. Kulağımı araba sesi doldurduğunda daldığım düşüncelerden sıyrılarak başımı sesin geldiği yöne çevirdim. Siyah renginde BMW M4 arabasının durduğunu gördüm. Rüzgar Sanca. Babamın söylediklerini kendime hatırlattım. Karışmayacak ve iş dışında konuşmayacaktım. Saate baktım, 08:02 idi. Arabadan indiğinde güneş yüzüne vurdu, yüzünü buruşturduğunda ve oldukca komik duruyordu. Her zamanki gibi şık ve sadeydi. Evet, hem sade hem de şıktı. Üzerinde vücudunu saran beyaz bir tişört, altında ise siyah bir kumaş pantolon vardı. Bana doğru hızlı adımlar attığında bakışlarımı ondan inatla çevirmedim. Aynı şekilde o da ela gözlerini üzerimden çekmedi. İstemeden tiksinerek ona baktım. Onu ne kadar sevmediğimi düşündüm. Dudakları alayla yana kıvrıldı ve önümde belirdi. "İlk günden 2 dakika geç kaldın." diye söylendim. "Yani?" "Kovuldun." "Ne?" "Doğru duydun, kovuldun." Babam geçerli bir neden bulursam kovabileceğimi söylemişti. Geç kalması benim için önemli bir nedendi. "Sen gerçekten Kırık Kontaksın." dediğinde bir yandan kaşlarını da çattı. Kırık kontak derken? Ne demeye çalışıyordu? Tekrardan konuşmaya devam etti ve "İyi, hadi görüşmemek üzere." dedi. Sinirden kaşlarımı yukarı kaldırıp ellerimi belime yerleştirdim. Arkasını dönüp gittiğinde şaşkınlıkla bakakalmıştım. Bu kadar erken gitmesini beklemiyordum. Gitmemesi için herhangi bir şey yapma gereği duymadım. Kırık kontak mı? ⚙️ "Rüya, beni delirtme! Adamı kovdum ne demek? Hem de geç kaldı diye?" Bence güzel bir nedendi, ilk günden geç kalmak olur muydu? "Disiplin önemli değil mi ama baba?" dedim öfkeli bir şekilde. "Kızım! Kafayı yiyeceğim bak! Git ara adamı işe gelmesini söyle." dediğinde adımlarımı yavaşlattım. Telefonumu kendimde…