III. SEN VE BEN

Ölüm. Ben. Yaşam. İkisi arasında kalan bir kurbandım ben. Bu yaşıma kadar sadece ailesini gururlandırıp her konuda onların destek olan bir çocuktum. Ailem için her yaz işe gidip destek olurdum, maddi durumumuz pek iyi diyemezdim. Ama mutluyduk. O sevgiyi her zaman ailemle hissediyordum. Çünkü buna ihtiyacım vardı. Yaşamaya da ihtiyacın var, Rüya. Ailen için. Yaşamak için çırpınıyorsun. Aferin, Rüya. Kafamda ki sesler, beni asla terk etmiyordu. Ölümün ucundayken bile. Bedenimin ağırlaştığını hissedebiliyordum, başımı suyun üzerine çıkarmaya çalıştım. Ama ben yüzme bilmiyordum ki. Göğsüm sıkışıyordu ve nefes almak oldukça zor geliyordu. Sorun değil, geçecekti. Geçmeliydi. Etrafımda ki sesi idrak etmekte bile zorluk çekiyordum. Birinin kollarımı tuttuğunu fark ettim. Rüzgar Sanca. Kendi açtığın yarayı kapatmayı mı çalışıyorsun? Beni tutan parmaklar o kadar sıkıydı ki, bırakmak gibi bir amacı yoktu. Başımı suyun üzerine çıkarabildiğimde, yaptığım tek şey o halimle "Piç!" demek oldu. Duydu mu? Bilmiyordum. Ama duymasını istiyordum. Ciğerim havayı içine soktuğu an öksürmeye başladım. Gözlerimi açmayı korkuyordum. Yüzüne bile bakmak istemiyordum. "Bu halde bile bana küfür ediyorsun, gerçekten baş belasısın." dedi tok sesle. Gerçekten iğrenç biriydi. Öksürmeye devam ederken, gözlerimden yaşlar süzülüyordu. "Rüya," Canım çok yanıyordu. Nefes almaya çalıştıkça göğsüm sızlıyordu. "Beni duyuyor musun? İyi misin?" diye sorular sorduğunda ağzına bir tane yapıştırma ve sana ne amınakoyayım demek istedim. Ciğerlerime su girince küfürbaz biri oldum sanırım. Rüzgar, omzumdan tuttuğunda da, ittirmek istedim. Titreyen kollarım buna ne kadar izin vermese de. Beni zemine oturduğunda, parmaklarım fayansı sıkıcı tuttu. Kendimi yukarı çekip dizlerimin üzerine çöktüm. Gözlerimi inatla açmamaya çalışıyordum. Su sesi doldurdu kulağımı ardından yanımda bir ses duydum. "Yüzme bilmediğini neden söylemedin?" ıslak saçlarımı geriye ittiğinde, kendimi ondan uzaklaştırmaya çalıştım. Öksürdüm. Resmen öksürük krizine girmiştim. Ciğerlerim çok yanıyordu. Ölecek gibiydim. Korkudan elimin ve ayağımın titrediğine yemin edebilirdim. Sırtüstü yere uzanıp, ellerimi alnımda birleştirdim. Ölmedin, Rüya. Maalesef. Göğsüm hızla inip kalkarken, su yutmadığıma şükrettim. Gözlerimden akan yaşlara bir türlü engel olamıyordum. Bir el hissettim, gözümün altında. Kalbimin bu sefer gerçekten duracağına şahit oldun. Tamamen ıslak olduğum halde gözyaşımı nasıl fark etmişti? Ve ben neden bu duruma beni düşüren kişinin aptal teması yüzünden mutlu olurken kendimi buluyordum. "Özür dilerim." Nefes almayı unuttum. Ve gerçekten yaşadığımı hissettim. "Siktir git, Rüzgar Kanca." Ağzımdan çıkan her bir kelime, hislerimle tamamen zıttı. Ben zaten hislerimi belli etmeyi sevmem. "İyisin sanırım."dediğinde gözlerimi zar zor araladım. Beyaz tavan karşıladı beni. Burnumu çektim, berbat hissediyordum. Doğrulup oturur pozisyona geçtiğimde hâlâ Rüzgar'ın yüzüne bakmıyordum. Zeminin tamamen ıslak olduğunu görebiliyordum. Beyaz gömleğim ve eteğim tamamen üzerime yapışmıştı. "Konuşuyor musun sen hâlâ ya? Ölüyordum senin yüzünden! Farkında mısın sen? Salak saçma olaylarınızın neden cezasını ben çekiyorum? Hiçbir suçum olmadan hem de. Gerçekten yazık ya." Fayanstan yardım alarak ayağa kalktığımda, ayakkabımın içine kadar su dolduğunu gördüm. "Sikeyim ya..." diye mırıldandım. Bakışlarımı en sonunda, Rüzgar'a doğru çevirdim. Benim gibi ayağa kalmıştı ve saçına kadar ıslaktı. Boğulduğumu gördüğünde hiç düşünmeden atlamış olmalıydı. Zahmet olmuş! Islak saçları, önüne geliyordu. "Daha iyi misin?" dedi nihayet konuşarak. "Az önce boğularak ölüyordum, çok iyiyim ya! Şaheserinle gurur duyarsın artık." "Şaheserim? Kafanda beni zorba olarak biri olarak kodlamışsın belli. O siktiğim çocukla konuşmaya devam edersen, bunu yapacağımı söyledim. Bile bile ölümün kucağına atlayan sensin." Söylediklerine bir an inanamadım. Bu konuda bile beni suçlu görüyordu. Gerçekten şaka gibi bir insandı. "Sen ciddi misin? Bu haldeyken…