XV. VAZGEÇLERİN ARASINDA BENLİĞİNİ ARAMAK

XV. VAZGEÇLERİN ARASINDA BENLİĞİNİ ARAMAK. Gözlerim, bir vazgeçiş görüyordu. Duygularım, vazgeçiş olduğunu hissediyordu. Duyularım, vazgeçiş olduğunu görüyordu. Ve ben, her şeye rağmen vazgeçmiyordum. Metin abi göz ucuyla bana baktı, ardından konuşmayarak önüne döndüğünde çenemi kaldırdım. Gerilmiştim. Sessizdi ve bu sessizlik başımı ağrıttırıyordu. Genelde gürültüden dolayı ağrımaz mıydı? Evet. Ama, nedeni olmayan bir şekilde kısılıp kalmış ve bu ortamdan uzaklaşmak istiyordum. İfadesiz bakışlarının altında sanki ezilip duruyordum. Ellerim, enseme gittiğinde kaşıdım. Her gerildiğimde, bedenimi salmayan şeyler olurdu. Ve bunlarla başa çıkmakta zorluklar yaşardım. Her neyse, kötü bir şey yapmamıştım. Her şey onun iyiliği içindi. Eminim ki, görüntülerin yayılması onun canını daha da yakacaktı. Dudaklarımın arasından çıkan kelimelere, bu zamana kadar engel olamamış ve sözlerimle canını yakmıştım. Sen kimsin ki onun canını yakacaksın? Ne? Kimsin? Dediklerini umursayacak kadar sevdiği biri misin? Cevap yok. Sanırım, hayır. "Merhaba güzel kadın." dedi arkadan kalın sesli biri sessizliği bozarak. Kimdi bu? Ve bana mı demişti? Burada benden başka bir kız olmadığına göre, evet. Boğazımı temizledim, "Merhaba yakışıklı bey." dedim onu taklit ederek. Aras'ı hep, Rüzgar'ın yanında görürdüm. Dörtlü arkadaş grupları vardı ve Rüzgar'a en çok bağlı olan oydu. Nedenini bilmiyordum. " Ben, Aras. Peki siz kimsiniz?" "Ben bu kızı tanıyorum, Rüzgar ile ikisi ıslaktı. Çantalarını getirmiştim." dedi Çetin. Onu da tanıyordum. Tabii ki, o benim varlığımı yeni öğrenmişti. Okulun en zeki öğrencilerinden biriydi, genelde bu dörtlü arkadaş grubuna ders çalıştırırdı. Başarısıyla adını duyarabilmiş biriydi. Kaşlarımı çatarak yüzüne baktım, çenesine kadar gelen saçlarını kesmiş ve normal bir traşa dönmüştü. İnkar etmek için araladığım dudaklarımı kapatmak zorunda kaldım. Çünkü, Metin abi benden daha hızlı davranmıştı. "Oha!" Rüzgar'ın olduğu yöne baktı, ardından hızlıca önüne döndüğünde bakışlarımı kaçırdım. Nereden hatırlıyordu ya?! O günü hatırlamak istemiyordum; Az kalsın boğalacak ve ölecektim. Hem de, Rüzgar yüzünden. Ellerimle alnıma vurdum, "Maalesef, hatırlıyorum." dedim sahte bir üzüntüyle. İnkar etmedim, daha doğrusu ilk defa muhatap olduğum adamlara yalan söylemek istememiştim. "Ooo, neden ıslaktınız? Hem de okulda." diye sordu Aras, Rüzgar'a bakarak. Rüzgar, kaşlarını çattığında, bakışlarımı Aras'a çevirdim. "Sana ne lan!" dedi Rüzgar. Çetin ve Aras kendi aralarında gülüşüp önlerine döndüğünde, "Okulda tanışmadığınızı söylemiştiniz." dedi Metin abi. "Tanışmıyorduk zaten." "Tanışmadığınız insanlarla beraber havuza mı giriyorsunuz Rüzgar bey?" "Maalesef." Ne yazık ki, Metin abi haklıydı. Rüzgar ile ona yalan söylemiştik ve daha önce de hiç tanışmadığımızı dile getirmiştik. Rüzgar ile doğru düzgün bir sohbetim olmamıştı. En başından beri ondan nefret ediyordum. Çünkü bir zamanlar yakınım sandığım birinin dolduruşuna gelmiştim. Tırnağımla oyalanmaya başladığımda, "Üf burası hep börek kokuyor." dedi Çetin. Kafamı tırnağımdan ayırmadım. "He ya," dedi Aras. Ayaklarımın ucuna koyduğum böreğe baktım. Çaktırmadan dinlemeye devam ettim: "Çok kötü kokuyor." dediğimde gözlerimi kapatıp dudaklarımı birbirine bastırdım. Yanımda duran metin abinin bakışlarını üzerimde hissettim. Ama ona doğru bakmadım. Konuşmayacaktım, annemin yapmış olduğu böreklerden gelmeliydi. "Camları açsana, koku gitsin." dedi Çetin tekrardan konuşarak. Metin abi dediğini yaparak camları açtığında, esen rüzgar yüzüme vurdu. Saçlarımı savuracak kadar sert, göğsümde parçalanan cam kırıklarını etrafa savuramayacak kadar da yumuşak bir rüzgardı. "Börek mi yediniz sabah sabah?" dedi Rüzgar en sonunda konuşarak. "Sana ne lan!" dedi Metin abi, az önce söylediklerini taklit ederek. "Konuş lan Metin abi, arkandayız." dedi Aras. "Adamsın lan Metin abi, destekçiniz." dedi Çetin. "Vay sizi çakallar." dedi en sonunda Rüzgar konuşarak. Hala bakışlarım, tırnağımdaydı. Hiçbirinin yüzüne bakmıyor ve sohbet…