I. ZORLUĞUN GAYESİ

Keyifli okumalar! Takip etmeyi ve yorum atmayı unutmazsanız çok sevinirim❤️ I. ZORLUĞUN GAYESİ -Konuşuyorum çünkü O şanslı kızlardan değilim. ⚙️ Bazı insanlar, hayatın gerçek yüzüyle erken tanışırdı. Bazıları ise hayatları boyunca asla tanışamazlardı. Çünkü bir adım önde yaşarlardı. Asla tadamadığım o duygu. Hayatın zorluklarıyla yüzleşip mücadele etmeye başladığımda küçücüktüm. Yapmam gerekenlerin ağırlığı, küçük yaşımdan büyüktü. Ailesine her zaman destek çıkmaya çalışıp, yük olmamak için çabalayan o kızlardan biriydim. Ve sanırım bu hayatım boyunca böyle olacaktı. Neden olmasın ki? O şanslı kızlardan değilsin, Rüya. Neden? Ailen seni seviyor. Haklısın. Kendine şanssızım diyeceğine, uyan artık! Geç kalacaksın. Allah kahretmesin! Alarm sesi tekrardan kulağımı doldururken hızlıca yataktan fırladım. Hâlâ çalan alarm sesini kapatacak zamanımın olmadığını biliyordum. Bakışlarım duvar saatine kaydı. 07:46 Dersin başlamasına otuz dört dakika vardı! Gerçekten geç kalacaktım. Küçük kahverengi dolabıma doğru koşarak, okul üniformasını çıkarıp üzerimde ki ördek desenli pijamalarımı üzerimden sökercesine attım. Odam oldukça dağınıktı ve bu nedense hep böyleydi! "Ya sabır! Ya sabır! Yok yani Rüya, hep mi odan dağınık olacak!" kendime söylene söylene birkaç yerde ki kıyafetleri dolabıma yerleştirdim. Kendime boy aynasından göz ucuyla baktım. Sade bir okul kıyafeti vardı üzerimde. Kızlar ve erkekler için hem üst hem de alt siyahtı. Bundan dolayı bir sıkıntı yaşamamıştım şu ana kadar. Siyah, sevdiğim bir renkti. "Allah kahretsin, geç kaldım." Üniformayı hangi ara üzerime geçirdim bilmiyordum. Gece, uyumadan hemen önce hazırladığım çantayı ve alarm sesini kapatıp telefonumu elime alarak hızlı adımlarla odadan çıktım. Önüme gelen kıvırcık saçlarımı arkaya atarak, yürümeye devam ettim. Dar ve kısa bir koridorumuz vardı. Koridorun hemen sonunda, müthiş kokuların geldiği mutfağımız vardı. Mutfağın tam içinde durmayıp, kapıya yaslandım. Annem, kahvaltı masasını çoktan hazırlamıştı. "Anneciğim, ben okula kaçar!" masanın üzerinde ki kahvaltıya tekrardan bakıp iç çektim. Canım çekiyordu. Ama yersem okula geç kalacağıma adım kadar emindim. "Aç gitme kuzum, bir şeyler ye bari. Okulun son haftası, bir şey olmaz." Okulun son haftasında bile yoklama alan bir yere yerde okuyordum. Herkesin hayalinde ki o lise! Sanca koleji! Hayatımda ki tüm şansı burada kullanmıştım çünkü tam burs kazanmış ve Sanca kolejinde okuyordum. "Ne demek olmaz, olur anne. Gerçekten geç kalıyorum! seviyorum seni!" dedim yüksek bir sesle. "Ben de seni çok seviyorum, kuzum. Hadi koş dersine yetiş." gitmeden önce annemin yanına koşar adımlarla gidip yanağına bir öpücük kondurdum. Elime bir sandviç tutturduğunda, çantama koymasını söyledim. Annem, kırklı yaşlarının başında olmasına rağmen oldukça çökmüş ve saçları dökülmüştü. Onun adına oldukça üzülüyordum. Bu yaşta kendini çok yoruyor ve yıpratıyordu. Hayatta en değer verdiğim kişiydi. Spor ayakkabımı da giyerek evden hemen çıktım. Havanın sıcaklığı beni bunaltmaya başarmışken ofladım ve durağa doğru koştum. Şansıma pek beklemeden minibüs gelmişti. Dudaklarımda oluşan küçük tebessüme engel olamayarak içeri girdim. Aradan ne kadar zaman geçmişti bilmiyorum ama nihayet okulun bahçesine gelebilmiştim. Cep telefonumu çıkararak, ekranda yazan saate baktım. 08:14 Dersin başlamasına tam olarak altı dakika vardı. Sanırım yetişmiştim. Kolumdan çıkan çantayı koşarken düzeltiyordum ki, hiç beklemediğim bir anda omzumda bir ağrı hissettim. Geriye doğru bir adım atacaktım ki, bir el dirseğimi kavradı. Omuzumda ki acı daha da yayılırken, kaşlarımı çatmadan duramadım. Önüne bakmadan yürüyüp, bana çarpan hayvan kimdi? "Omzum.." diye mırıldandım istemeden. Başımı hafifçe kaldırdım. Rüzgar SANCA. Okul sahibinin çocuğu! Tanımama ihtimal yoktu. Fakat bunu tamamen görmezden gelerek, konuşacaktım ki. Karşı tarafın, "Abart." dediğini duydum. Ela gözleri, oldukça sert ve duygusuz bakıyordu. Gözleri hep böyle bakardı. Fakat bugün ekstra sinirli olduğu barizd…