XIII. DÜNYADAN KAÇMAK İSTERKEN, RÜZGÂRA KAPILMAK.

XIII. DÜNYADAN KAÇMAK İSTERKEN, RÜZGÂRA KAPILMAK. Kaçmak istiyordum, herkesten ve her şeyden. Bu duygumun önüne hiçbir zaman geçemedim. Geçmeye çalıştıkça yandığımı fark edip geriye çekildim. Ve sadece uzaktan izlemeye ant içtim. Diğer türlü canı yanan ben olacaktım. Zaten bir kere yanmışken, fazlasına dayanabilecek bir gücümün olmadığını biliyordum. Rüzgar, omuzlarının üzerinden arkasına baktığında gördüğü kişiyle gerildiğini ve çenesini sıktığını gördüm. Ali, ne yazık ki buradaydı. Bakışları tekrardan bana döndü. "Ne oluyor?" der gibiydi. Kaşlarından birini kaldırarak Ali'yi süzdü. Üzerine kareli bir gömlek altına da siyah dar pantolon giymişti. Kıvırcık saçları dağınık, gözleri ışıltılı gülümseyerek bize doğru yürüyordu. Az da olsa zayıflamış olduğunu gördüm. Onu uzun zamandır görmüyordum. Geriye doğru istemeden çekildim. "Bu şerefsiz niye burada lan?" Her şeyin bir hayaldan ibaret olmasını istedim. Ama değildi. "Onu gebertmezsem... pardon. Yanında küfür etmeyecektim. Dur burada güzelim. Sakın konuşup moralini bozmasına izin verme." dedi tek nefeste. Ardından Rüzgar'ın Ali'ye doğru fırladığını gördüm. Bir tepki gösterecek dermanı kendimde bulamadım. Elleri, Ali'nin yakasını tuttuğunda, öfke dolu bakışları, Ali'nin alay dolu gözlerindeydi. "Vay korkak ve yalancı gelmiş." Ali güler gülmez, Rüzgar'ın kafa attığını gördüm. Onun hiçbir hareketine tahammül edemiyordu. Bunu görüyordum, anlıyordum. Çünkü aynı duyguları taşıyorduk. Dudaklarımdan kaçan nidaya engel olamadım. "Ne işin var lan burada!" dedi Rüzgar. Gerçekten Ali, burada ne işin var? Ali herhangi bir cevap vermedi ve tekrardan güldü. Rüzgar'dan dayak yiyeceğini önceden söylemiştim. Ama kendisi buna rağmen gelmeyi tercih etmişti. Ellerimi göğsümde birleştirdim ve uzaktan izlemeye başladım. Yapılan zorbalığa mı susuyorsun Rüya Alkan? Ne farkım kalmıştı? Yine de onlara doğru bir adım atmadım. Ali kendini korumayı öğrenecek yaşa gelmişti. "Oğlum, seni öldürürüm." dedi Rüzgar. Kolunda ki damarları gördüğümde, alt dudağımı ısırdım. Şu an sırası değildi. Çünkü eski arkadaşını dövüyordu. Yumruk yaptığı eli, Ali'nin yanağında patladı. İnleme sesi kulağımı doldurduğunda, dudaklarımı birbirine kenetledim. Rüzgar'ın eli sert olmalıydı. Ali olduğu yerde doğrulduğunda, Rüzgar'a karşılık verdi. Aynı şekilde yumruk attığında Rüzgar'ın sendeledi. Bunu ne ben ne de Rüzgar bekliyordu. Korkuyla Metin abiye bakakaldım. Elinde çayla onları izliyordu. Hangi ara çay almaya gitmişti? Gözlerimi devirdim. Konumuz gerçekten çay mıydı? Rüzgar elini yanağına götürdü, ardından öyle bir doğruldu ki gözlerime inanmak istemedim. Bu sefer yumruğu yüzüne değil, karın bölgesinin hedefiydi. Ali'nin tekrardan savuracağı yumruğunu tuttu. "Bir daha bana vurmaya kalkışırsan, canını yakarım. Hem de çok." ardından itekleyerek yere fırlattığında Metin abi koşarak yanlarına gitti. Yerdeki Ali'nin ensesinden tuttuğunda, Ali dişlerini sıkarak yüzüne baktı. Hâlâ tepkisizdi. "Bu şerefsiz kim?" dedi Metin abi öfke dolu sesiyle. "Yeter! Yapmayın." dedim soğuk bir sesle yanlarına giderek. "Hayırdır ya, sen niye hiç şaşırmadın." dedi Rüzgar bana doğru. "Yok yani bu şerefsiz, itiraf sayfası açıp adımıza yalan dolan şeyler yazıp atmadı mı?" Karnına bir tekme attı sinirle. "Piç." dedi mırıldanarak. Ali'nin acı dolu inleme sesi kulağımı doldururken, yüzümü buruşturdum. Metin abi, Ali'nin ensesine şaplak attığında, Rüzgar'ın gülecek gibi olduğunu gördüm. "Hayırdır lan, şerefsiz seni!" Ali yere tükürerek, "Misafirini böyle karşılıyorsun?" diye sordu. "Buraya geleceğinden haberin var mıydı?" Bir cevap vermedim, sadece başımı sallamakla yetindiğimde gözlerinde hayal kırıklığına şahit oldum. İlk defa. Ortaya küfür savurduğunda, dilimi ısırdım. Bunu beklemediği o kadar açıktı ki, ellerini saçlarına daldırdı. Bakışlarını yüzümden çekti. Bana mıydı küfürleri yoksa Ali'ye miydi? Tahmin etmek zor olmamalıydı. Gözlerimi kaçırdım. Kaybolmak istedim. Bu andan uzaklaşmak istedim. Ama olmadı. Gerçekti. Gözlerinde ki nefret gerçekti. Ali'nin…