XI.

XI. HERKESTEN UZAKLAŞIRKEN, KENDİNDEN DE UZAKLAŞMAK. Hayatım boyunca kendimi inandırdığım bazı yalanlar olmuştu ve bu yalanların son nefesime kadar benimle olacağına kendimi inandırmıştım. Mesela herkesten kaçarsam ya da hiç karışmazsam mutlu olurum diye düşündüm. Ama zamanla mutluluğum için kendimi kısıtladığımı görmek canımı daha da yakmışken yapacağımı bilmez bir haldeydim. Kaçmak, duygularımı görmezden gelmeme izin vermemişti. Ve bu duygu beni tatmin etmeyi başarabilmişti. Ama kafamın içinde dolaşıp duran bir soru vardı: "Ben bu muyum?" Kendimi korumak için herkesten uzaklaştığım bu yolda kendimden de uzaklaştığımı görüyordum. "Ağzın balık kokuyor." dediğimde makarnadan bakışlarını çekerek, bana doğru bir gülüş attı. Bu kadar dürüst olmayı beklemiyordum. "Seninde." dediğinde dudaklarımı birbirine bastırıp birkaç adım uzaklaştım. "Makarnanı ye, hadi." Sahilde balık ekmek yemiş ve arabaya binmiş evimizin önünde durmuştuk. Ona makarna getireceğimi söylediğim için evin önünde, kaputun üstüne oturmuştu. Ve gelmemi beklemişti. Metin abiye de sorduğumda, o da istediğini söylemişti. Ona da getirmiştim lakin arabanın içinde yiyeceğini söylemişti. Israr etmemiş ve bir tabak ona da makarna getirmiştim. "Öf ya, arabanın içide balık kokuyor." dediğinde omuz silktim. Metin abi içinde balık ekmek almıştık. Onu da arabada yediği için, ne yazık ki kokmuştu. Kaputun üstüne yanına oturduğumda, bakışları kısa bir an üzerime kaydı. "Yarın yıkarız." "Tamirhanesi olan insanlarla da konuşmak ayrı bir zevk veriyor." omzuna vurup gülümsediğimde makarnasından bir kaşık daha aldı. "Sus gardaş, yemeğini ye." başını sallayıp makarnasını yemeye devam ettiğinde ellerimi göğsümde birleştirdim. Tabakta ki makarnanın hepsini yiyip bitirdiğini gördüğümde, dudaklarım istemeden yana kıvrıldı. Metin abi, ben ve Rüzgar sürekli aç insanlardık. "İşin zor." dediğinde ayağa kalkıp uzaklaştım lakin birkaç adım atıp dibimde belirdi. Önüme gelen kıvırcık saçlarımı, kulağımın arkasına koyduğunda nefesimin kesildiğini hissettim. Konuşmak için araladığım dudaklarımı birbirine bastırdığımda, elinde ki tabağı bana doğru uzattı. Alıp geriye doğru birkaç adım atıp aramızdaki mesafeye dikkat ettim. "Annenin ellerine sağlık, çok güzeldi." "Sağ ol." Metin abide arabadan çıktığında, elindeki tabağın boş olduğunu gördüğümde onuda almıştım. "Çok teşekkür ederim." dediğinde gülümseyerek, "çok rica ederim." dediğimde, sırıtarak arabanın yanına yaklaşıp içeriden köpeği çıkardı. "Tuvaleti var galiba, şimdi arabada falan yapar. Gezdireyim şunu, çok uzaklaşmam. Rüzgar bey, konuşmanız bittiğinde ararsınız." "Tamamdır." Rüzgar'ın onu onaylamasıyla, köpeğin tasmasını ellerine dolayarak, gözden uzaklaşana kadar yürümeye başladı. Rüzgar'a göz ucuyla bakıp, "Geç oldu. Gideyim ben, iyi geceler." dedim. Onunla hala ne konuşacağımı bilmiyordum, garip hissediyordum. Hem zarfı anlatacak bir vaktimde olmamıştı. Arkama dönüp gidecekken, kalın sesi kulağımı doldurdu. Heyecanımı gizleyerek, omuzlarımın üstünden yüzüne baktım. "Tatlı rüyalar." Gülümsediğimde, "Beş dakika konuşabilir miyiz?" diye sordu. Adımlarım duraksadı ve Rüzgar'a doğru döndüm. "Tabii, konuşalım." "Benimle gel." dediğinde başımı salladım. Arabaya doğru ilerlediğini gördüğümde kaşlarımı çatmadan duramadım. Bir yere mi gidecektik? "Nereye?" diye sormadan duramadım. Onunla hiç sorgulamadan her yere gidebileceğimi biliyordum. "Ayakta mı dikilicez?" dediğinde ona hak verdim. Küçük bir mahalle olduğu için herkes birbirini tanıyordu ve dedikodular çok çabuk yayılırdı. Gecenin bir vaktinde, ne alaka? Diye soranlar illa olacaktı. Ve bunun cevabını benden değil, annemde arayacaklardı. Zaten onca derdi varken, bir de benim yüzümden üzülmesi beni kahrederdi. Doğru düzgün açıklama yapmayarak, yanından ayrılmak vicdanım sızlatırken onu yalnız bırakmak ve başını şişirmek istemiyordum. "Haklısın," dediğinde kapımı açmış beni bekliyordu. Arka kapıya doğru gidip, koltuğa oturduğumda yanımda ki boş koltuğa oturdu. Telefonundan bildirim sesi geldiğinde…