Gizli gecit

23-gizli geçit Şatonun kütüphanesi geceleri bambaşka bir havaya bürünüyordu. Yüksek rafların arasından süzülen ay ışığı, eski kitapların sırtlarına gümüş çizgiler bırakıyor, şöminenin sönmeye yüz tutmuş közleri odayı loş bir turunculuğa boyuyordu. Veronica masanın başında tek başına oturuyordu. Önünde duran kitap, günlerdir zihnini meşgul eden o esrarengiz Kehanet Kitabıydı. Derin bir nefes aldı. “Belki de bu kez…” Parmaklarını deri kapağın üzerinde gezdirdi. Kitap buz gibi soğuktu. Yavaşça kapağını açtı. İlk sayfa… Boştu. Kaşları çatıldı. İkinci sayfa… Yine bomboş. Üçüncü… Dördüncü… Beşinci… Hepsi aynıydı. Sayfaları hızla çevirmeye başladı. Boş… Boş… Boş… Yüzlerce sayfa… Tek bir harf bile yoktu. Veronica şaşkınlıkla kitabı kapattı. “Nasıl olur?” “Bu kadar önemli olduğu söylenen bir kitap tamamen boş olamaz.” Kitabı yeniden açtı. Bu kez sayfaları daha dikkatli inceledi. Parmak uçları sayfaların kenarlarında dolaşırken garip bir sertlik hissetti. Duraksadı. “…Bu da ne?” Son sayfalardan biri diğerlerinden biraz daha kalındı. Sayfayı dikkatlice kaldırınca arasına ustalıkla gizlenmiş katlanmış birkaç eski parşömen düştü. Kâğıtlar masanın üzerine yayılırken Veronica’nın nefesi kesildi. “Bunlar…” Eski çizimlerdi. Son derece ayrıntılı… Taş sütunlar… Uzun koridorlar… Merdivenler… Yer altına inen geçitler… Yuvarlak salonlar… Her odanın kenarına eski dilde notlar düşülmüştü. Veronica parşömenlerden birini tamamen açtı. Tam ortasında büyük bir yapı resmedilmişti. Üst kısmında solmuş mürekkeple yazılmış iki kelime duruyordu. Kutsal Işık Kilisesi Veronica’nın gözleri büyüdü. “Burası…” Haritayı dikkatlice incelemeye başladı. Normal bir mimari plan değildi. Bazı koridorlar kırmızı mürekkeple işaretlenmişti. Bazı odaların üzerine yıldız sembolleri çizilmişti. Bir bölüm ise üç kez daire içine alınmıştı. En alt köşede ise küçük bir not vardı. “Gerçek, herkesin dua ettiği yerde değil… kimsenin bakmadığı yerde saklıdır.” Veronica’nın sırtından ürperti geçti. “Kim yazmış bunu?” Diğer parşömeni açtı. Bu kez kilisenin bodrum katları çizilmişti. Normal girişler dışında duvarların içinde gizlenmiş dar geçitler gösteriliyordu. Bazıları hiçbir yere çıkmıyor gibi görünüyordu. Ama biri… Tam sunağın altından başlıyordu. Veronica istemsizce fısıldadı. “Gizli bir geçit…” Haritaların arasında küçük, neredeyse fark edilmeyecek kadar ince başka bir kâğıt daha vardı. Katını açınca yalnızca tek bir sembol gördü. Ortasında göz bulunan siyah bir güneş. Sembolü görür görmez Veronica’nın başı aniden zonkladı. Gözlerinin önünden parçalanmış görüntüler geçti. Taş bir koridor… Loş mum ışıkları… Birinin telaşla koşan ayak sesleri… Ve karanlığın içinden yankılanan boğuk bir ses. “Anahtar… sunağın altında…” Veronica irkilerek gözlerini açtı. Kalbi deli gibi atıyordu. “Az önce… ne gördüm?” Titreyen eliyle şakağını tuttu. Bu yalnızca kısa bir an sürmüştü. Ama gördüğü görüntüler fazlasıyla gerçekti. Bakışları yeniden boş kehanet kitabına döndü. Artık emindi. Kitabın değeri içinde yazanlarda değil, içine saklanan sırlardaydı. Birileri bu haritaları özellikle buraya gizlemişti. Ve bunu bilen kişi, kitabın boş görünmesini istemişti. Veronica bütün parşömenleri dikkatlice tekrar katladı. Tam onları yerine koyacakken haritanın arkasında kurumuş mürekkeple yazılmış tek satırlık bir cümle fark etti. “Kilisenin kalbine ulaşmadan önce, kuzeyin siyah kanatlarına güven.” Veronica’nın nefesi kesildi. “…Kuzeyin siyah kanatları…” Aklına yalnızca tek bir kişi geliyordu. Andrew. __ Veronica haritaları uzun süre elinde tuttu. Mum ışığı titredikçe çizgiler sanki hareket ediyor, eski mürekkep yeniden canlanıyormuş gibi görünüyordu. “Kuzeyin siyah kanatlarına güven…” Bu söz zihninde yankılanıp duruyordu. Andrew… Ona güvenmeli miydi? Kitabı dikkatlice kapattı, parşömenleri yeniden arasına yerleştirdi ve derin bir nefes aldı. “Tek başıma gidersem bu delilik olur.” Kararını vermişti. ⸻ Ertesi sabah şatonun koridorları her zamanki gibi sessizdi. Veronica elinde kehanet kitabıyla Andrew’un çalışma o…