3. Bölüm 🐚🌸

Buzdan Kalp🫀 Siyah, oldukça parlak olan ve önünde milyonluk logosu bulunan lüks araca ilerlerken yanımda duran, omuzları dik bir şekilde omuzlarını kabarta kabarta yürüyen Beste'ye sessiz küfürler ediyordum. "Hayır, anlamıyorum. Hadi ben kabul ederim desem anlarım, sonuçta adamla tanışıklığım var. Yahu sana ne oluyor?" diye Beste'yi azarlıyordum. Fakat o hâlen daha dışarıya —kampüsten çıkan tanıdıklara— poz kesiyordu. Son dediklerime odaklanınca başını bana doğru çevirdi ve "Ya sen neyi reddetmeye çalıştığının farkında mısın?" "Benim" ona "karşı"dan boş bakışlarımı görünce, "Ben anlatayım sana canım. O reddettiğin adam," deyip önümüzden yürüyen Demir'i gösterdi. "Türkiye'nin en soylu ve zengin ailesinin çocuğu," duraksayıp "Pardon, VARİSİ," dedi, gözlerini belirterek. Ben ise artık pes etmiş gibi yıldığım de bıkkın bir ifadeyle yürümeye devam ettim. Önümüzde yürüyen Demir, arabanın arka geniş kapısının şoför tarafından açılmasıyla henüz tanımadığım kız kardeşi önden girdi arabaya. Demir de kenara çekilip "Hanımlar..." deyip nazikçe bizi içeri davet etti. Hafifçe gülümseyip arabanın içine girdik. Arabanın içi pahalı bir erkek parfümü kokuyordu. Deri koltuklar karşı karşıyaydı. Ben arka koltuğa Beste ile birlikte oturdum. Demir ve kız kardeşi ise karşımıza oturdular. Kapı kapandı. Demir bizim bu kadar çekingen olmamıza anlam vermezcesine "Aaa ben sizi tanıştırmadım... Affedersiniz!" dedi ve devam etti: "Bu kız kardeşim Nisa. Sizinle aynı üniversiteye gittiğini şu an öğreniyorum hatta." deyip kardeşini tanıttı. Nisa ise bu anı beklercesine inanılmaz bir neşeyle "Ayyy... Merhabaaa... Ben Nisa. Ayy, ikiniz de çok güzelsiniz! Hangi bölümdesiniz? Ben konservatuvardayım. Ama tabii sırf annem istedi diye İşletme'yi dışarıdan okuyorum." deyip nefeslendi. Beste ile Nisa'nın benzerliğini fark ettiğim an gözlerimi imayla Beste'ye yönelttim. O da bu benzerliği inanılmaz derecede hoş bulmuş olmalı ki 40 yıllık arkadaşını karşısında bulmuşçasına kıkırdadı. Ben ise bu durumun Demir Bey ve Nisa tarafından yanlış anlaşılmaması için Beste'den bakışlarımı çektim. Nisa'ya hitaben "Beste'yle benzerliğiniz beni biraz şaşırttı. Kusura bakmayın," dedim. "Ha bu arada memnun oldum. Yani açıkçası ben de senin burada olduğunu bilmiyordum, yeni öğrenmiş oldum." deyip hafifçe bir tebessümle konuşmamı noktaladım. Demir Bey beklemediğim bir ilgiyle "Ee... O zaman bundan sonra çok iletişim hâlinde olursunuz." dedi ve ben de anlamadığımı belirten bir bakış attığımda arabadaki şoför dâhil herkes Demir Bey'in bu garip tavrını, hâliyle garipsemişti. Demir Bey de batırdığını düşünmüş olmalı ki "Yani şimdi ben zaten Gökçe Hanım ile daha sık görüşeceğiz," dedi ve bana bakıp onaylamak ister gibi bakınca şaşkın ama belli etmeden hızlanan başımla onayladım. O da devam etti: "E, siz de zaten aynı okuldasınız, ondan öyle dedim." deyip eski ciddi hâline dönmüştü. Ben bu adamı gerçekten çözemedim. Bir bakıyorsun dış görünüşündeki o sert imajı dumura uğratacak bir şekilde hayaa bir çocuk mizacına bürünüyordu. Ama bir an var ki sanki ailesinin istediği, ailenin varisi olan sert duvarları olan o adama dönüşüyordu. Ona bu tavırları bana aynı anda hem yaz hem de kışı yaşatabiliyordu. Şimdi diyeceksin ki iki günlük tanıdığın bir adam hakkında ki fikirlerin yarın öbür gün değişirse? Ama inanın insan tanıma konusunda bir numarayıyımdır. Düşündüğümün aksine yol, Demir Bey'in en sonki cümlesindeki soğukluk ve gerginlikle sessiz geçmişti. Beste yolda ufaktan sohbet açmaya çalışsa da katılmamıştım. Nisa ise onunla konuşmak için can atarcasına muhabbete devam ettirmişti. Ben ve Demir Bey ise ağzımızı dahi açmamıştık. Yolda Beste'yi bırakmak için durduğumuzda Nisa'yla bana sımsıkı sarılmış, Demir Bey ile ise sadece teşekkür edip el sıkışmışlar. Gittikten sonra Demir Bey'in arasıra bana baktığını gördüm. Evime yaklaştığımızı hissettiğimde mahalleye girmesini istemedim ve işlek caddede durmalarını rica ettim. Demir Bey çok ısrar etse de ben kararımdan vazgeçmedim. İki günlük tanıdığım ins…