9. Bölüm

Açelya Ben neye kızgındım? Anneme mi, babama mı, yoksa kaderime mi? Bilmiyordum. Bildiğim tek şey, yıllardır içimde taşıdığım o boşluğun canımı acıtmaktan hiç vazgeçmediğiydi. İnsanlar çocukken her şeye alışır sanıyor. Oysa çocuklar alışmıyor; sadece susuyor. Ben de sustum. Annemle babam ayrıldığında sustum. Annem başka bir adamla evlendiğinde sustum. Başka bir eve taşındığımızda sustum. Önce bir kardeşim oldu, sonra bir tane daha... Ben yine sustum. Herkes yeni hayatına alışırken, ben eski hayatımı kaybetmeye devam ettim. Kimse dönüp bana "Sen nasılsın Açelya?" diye sormadı. Belki sordular... Ama ben o soruyu hiç duymadım. Çünkü içimde hep aynı ses vardı: "Baban nerede?`` Neden benimle hiç görüşmüyor? Bu soruyu kendime kaç kez sordum, bilmiyorum. Bir çocuk babasını özlediğini söylemekten utanır mı? Ben utandım. Çünkü herkesin babası vardı. Okul çıkışlarında almaya gelen, doğum günlerinde yanlarında olan, `` Kızım`` diye seslenen babalar... Ben onları hep uzaktan izledim. Belki bir gün benim babam da gelir diye bekledim. Hiç gelmedi. Onun yerine önce Kadir amca girdi... Sonra Atlas... Sonra Zahir Tuna. Hepsi bana iyi geldi belki ama hiçbiri, hayatımda eksilen babamı geriye getiremedi. Kadir Amca hiçbir zaman babam olmaya çalışmadı. Belki de bu yüzden ona kızamıyorum. Çünkü benim içimdeki baba boşluğunu doldurmaya değil, yarama dokunmadan yanımda durmaya çalışıyor. Ne kadar iyi biri olursa olsun, öz babamın yerini alamaz. Ben Atlas gibi değilim ve olamam öz babamın yerini kimseye vermeyeceğim, veremem. En çok da anneme kızıyordum. Küçüklüğümden beri aynı soruyu sordum. "Babam neden benimle görüşmüyor?" Her seferinde gözleri doldu. Her seferinde sustu. O sustukça ben daha çok öfkelendim. Bana güvenmediğini düşündüm. Gerçeği benden sakladığını düşündüm. Belki de beni korumaya çalışıyordu... Ama bunu hiçbir zaman anlayamadım. İnsan bilmediği şeyi kendi hayal gücüyle tamamlıyor. Ben de yıllarca öyle yaptım. Babamı bazen suçladım. Bazen annemi. Ama en çok da kendimi... Belki de sorun bendim, diye düşündüğüm geceler oldu. Bir çocuk, babasının yokluğunu önce kendinde arıyor. "Acaba beni sevmedi mi?" "Acaba beni hiç istemedi mi?" İşte o sorular... Yıllardır içimde büyüyüp duran en derin yaraydı. ..... Kapının diğer tarafında Miray, sessizce duvara yaslanmıştı. Kızının tek bir kelimesini bile kaçırmadan dinlemişti. Her cümle, yıllardır içinde taşıdığı suçluluk duygusunu biraz daha ağırlaştırıyordu. Gözlerinden süzülen yaşları silmeye bile çalışmadı. Kadir sessizce yanına geldi. "Hazır değil..." dedi alçak bir sesle. Miray acı bir tebessümle başını salladı. "Ben de yıllardır hazır değilim, Kadir..." Bir an sustu. Sonra gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı. "Ama artık susamam. Açelya'nın bilmeye hakkı var. Yarın... Yarın ona her şeyi anlatacağım." .... Sabah olduğunda ev sessizdi. Miray Hanım o gece neredeyse hiç uyumamıştı. Defalarca kalkmış, Açelya'nın odasının kapısına kadar gelmiş, sonra vazgeçmişti. Yıllardır sakladığı gerçek, bugün dudaklarından dökülecekti. Aynanın karşısında durdu. "Artık susamazsın..." diye fısıldadı kendi kendine. Çünkü sustuğu her gün, kızını biraz daha kaybettiğini anlamıştı. Kadir Bey sessizce kapıya yaslanır. "Kararın değişmedi değil mi?" Miray Hanım başını iki yana sallar. "Hayır." Kadir Bey derin bir nefes aldı. "Biliyor musun Miray... Sana imreniyorum." Miray Hanım şaşkınlıkla ona baktı. "Neden?" "Çünkü sen, kızının canını yakacak olsa bile gerçeği anlatacak kadar cesursun." Kadir Bey gözlerini yere indirdi. "Ben hâlâ o cesareti kendimde bulamıyorum." Miray Hanım sessizce dinliyordu. "Atlas son zamanlarda bana öyle bakıyor ki... Hiçbir şey sormuyor ama gözleri her gün aynı soruyu soruyor." Kadir Bey`in sesi titredi. "Annem nerede? Neden benim yanımda değil? Benden sakladığınız ne var?" Bir an sustu. "Ve biliyorum... Bir gün bana ikiz kardeşini de soracak." Derin bir nefes aldı. "İşte ben o güne hazır değilim." Miray yavaşça Kadir'in elini tuttu. "O gün geldiğinde yalnız olmayacaksın." Kadir Bey acı bir…