7. Bölüm

Kadir Bey ve Miray Hanım çocukları okul çıkışında almaya gelmişti. Hep birlikte arabaya bindiler. Kadir Bey aynadan çocuklara baktı. "Bugün eve gitmiyoruz." Üçü de şaşkınlıkla ona döndü. "Nereye gidiyoruz?" diye sordu Atlas. Miray Hanım gülümsedi. "Uzun zamandır birlikte dışarıda yemek yememiştik. Bugün ailece güzel bir akşam yemeği yiyelim dedik." Zahir sevinçle alkış tuttu. "Yaşasın!" Atlas da gülümsedi. Açelya ise pencereye dönüp dışarıyı izlemekle yetindi. Hep birlikte sıcak ve samimi bir restoranda yemek yediler. Zahir'in anlattığı komik okul anıları masadaki herkesi güldürdü. Kadir Bey ara sıra Atlas'ın okulunu soruyor, Miray Hanım ise çocukların tabaklarına yemek ekliyordu. Açelya ise çoğu zaman sessizdi. Atlas bunu fark etmişti. "İyi misin?" diye sessizce sordu. "İyiyim." Kısa ama soğuk bir cevaptı. Atlas daha fazla üstelemedi. Eve geldiklerinde herkes yorgundu. Miray Hanım mutfağa geçip çay koyarken Kadir Bey salondaki koltuğa oturdu. Atlas tam odasına gidecekken arkasından Açelya'nın sesi duyuldu. " Atlas seninle konuşmak istiyorum." Atlas durup ona döndü. "Bir şey mi oldu?" Açelya kollarını göğsünde birleştirdi. "Odanda konuşalım" `` Tabii. buyur`` Atlas` ın odasına gelince Açelya söze girdi. `` Mutlu musun Atlas?`` Atlas şaşkınlıkla kaşlarını kaldırdı. `` Mutluyum Açelya ama sen öyle değilsin farkındayım hatta herkes farkında. ``Açelya acı bir tebessüm etti. ``Gerçekten herkes farkında mı? Bundan pek emin değilim. Belki söylediklerim sana çocukça gelecek ama ben zaten ailesi yarım kalmış bir kızım. Sen geldin... Annemi de benden aldın. Neden kendi annene gitmiyorsun?" Atlas, Açelya'nın sözleri karşısında sessiz kaldı. Ona kızamıyordu. Çünkü aslında söylediklerinin ardında büyük bir kırgınlık vardı. Verecek bir cevabı yoktu. Kendi öz annesini hiç tanımamıştı. Bugüne kadar babasına bunu sormaya cesaret edememişti. Ya gerçekten terk edilmişse? Bu ihtimalle yüzleşmeye hazır değildi. Düşüncelerinin arasında kaybolmuşken Açelya'nın öfkeyle yükselen sesi onu kendine getirdi. "Cevap versene Atlas! Neden sustun? Ayrıca benimle ilgileniyormuş gibi de yapmayı bırak ben senin kardeşin değilim, sen de benim kardeşim değilsin. Benim kardeşim falan yok.`` Açelya`nın kendisini kardeşi olarak görmemesine aldırmamıştı ama Zahir Tuna için de böyle düşünmesi hem şaşırtmış hem de öfkelendirmişti. " Herkes seni ne kadar iyi biri sanıyor. Bir tek ben kanmıyorum.`` Tam o sırada salondan Miray Hanımın sesi yükseldi. "Açelya!" Açelya öfkeyle Atlas'a bakmayı sürdürdü. "Bir gün bu evde gerçekten neler olduğunu herkes öğrenecek." Bunu söyledikten sonra hızla odasına çıktı. Atlas olduğu yerde kalmıştı. Ne söylediğini tam anlayamamıştı ama Açelya'nın öfkesinin tamamı kendisine olmadığını anlamıştı. Sadece yıllardır içinde taşıdığı başka bir acıyı ona yansıtıyordu. Açelya öfkeyle odasına girip kapıyı sertçe çarptı. Kapının sesi evin içinde yankılanırken Miray Hanım derin bir nefes aldı. Birkaç saniye bekledi, ardından ağır adımlarla kızının odasına yöneldi. Kapıyı usulca tıklattı. "Açelya... Kapıyı aç." İçeriden cevap gelmedi. "Açelya, konuşmamız gerekiyor." Kapı yavaşça aralandı. Açelya'nın gözleri ağlamaktan kızarmıştı. Miray Hanım içeri girdi. Oda sessizdi. "Kızım..." "Lütfen bana 'kızım' deme." dedi Açelya, gözlerini annesinden kaçırmadan. "Beni gerçekten düşünseydin bugün bunları yaşamazdık." Miray Hanım`ın yüzü gerildi. "Senin iyiliğin için sustum." "Ben istemedim ki susmanı!" Açelya'nın sesi yükseldi. "Ben sadece babamı istedim." Miray Hanım başını iki yana salladı. "O adam seni yıllardır aramadı." "Bunu nereden biliyorsun?" diye bağırdı Açelya. "Belki aradı. Belki sen izin vermedin." Miray Hanım`ın yüzü düştü kızının böyle düşünmesi kendisini kötü hissettirmişti. Açelya gözyaşlarını silmeden konuşmaya devam etti. "Sen yeniden evlendin. Yeni bir hayat kurdun. Zahir doğdu. Atlas bu eve geldi. Peki ben? Bana bir kez olsun ne istediğimi sordun mu?" Miray Hanım`ın gözleri doldu. "Ben her şeyi senin mutlu olman için yaptım. Babasız kalmanı ist…