𝟏. 𝐁𝐨̈𝐥𝐮̈𝐦

𝗕𝗼̈𝗹𝘂̈𝗺 𝟭- 𝗦𝗶𝘆𝗮𝗵 𝗔𝗿𝗮𝗯𝗮 Eda hukuk fakültesinin son sınıf öğrencilerindendi. Çocukluğundan beri tek bir hayali vardı İyi bir avukat olmak. Bu yüzden günlerinin çoğu ders çalışmakla, staj yapmakla ve dosya incelemekle geçiyordu. Arkadaşları dışarı çıkarken o genellikle kütüphanede olurdu. Bu durumdan şikayetçi değildi. Çünkü geleceği için uğraştığını biliyordu. O akşam da staj yaptığı hukuk bürosundan geç çıkmıştı. Elindeki dosyaları çantasına yerleştirirken esnedi. Saat geceye yaklaşmıştı. Sokak lambalarının ışıkları kaldırımlara vuruyordu. Telefonunu çıkarıp annesine mesaj attı "Birazdan evde olurum" Mesajı gönderdikten sonra yürümeye devam etti. Fark etmediği şey ise karşı caddenin kenarında duran siyah arabaydı. Arabanın içindeki adam gözlerini ondan ayırmıyordu. 𝗩𝗶𝘁𝘁𝗼𝗿𝗶𝗼 Yıllardır uzaktan izlediği kız birkaç metre ötesindeydi. Onu ilk kez yıllar önce bir konferans salonunda görmüştü. O gün Eda daha öğrenciydi. İnsan haklarıyla ilgili bir konuşma yapmıyordu, kimse fark etmemişti ama salondaki genç kızın cesareti Vittorio'nun dikkatini çekmişti. Sonra onu araştırmıştı, ismini öğrenmişti Nerede okuduğunu öğrenmişti. Hangi kahveyi sevdiğini bile biliyordu. Ama hiçbir zaman karşısına çıkmamıştı. Çünkü Eda'nın onu bilmesini istemiyordu. Vittorio arabanın camından dışarı baktı. Eda yürüyordu. Telefonu çaldı. Yanındaki adam konuştu; "Patron hazırız" Vittorio kısa bir cevap verdi; "Başlayın" Eda bir köşeyi döndüğünde garip bir hisse kapıldı. Sanki biri onu izliyordu, arkasına baktı. Kimse yoktu Başını salladı; "Paranoyak oldum galiba" Yürümeye devam etti. Tam o sırada önüne iki adam çıktı. Takım elbiseliydiler Yüzleri ifadesizdi. Eda durdu; "Bir sorun mu var" Adamlar cevap vermedi. Eda geri çekildi. Bu kez arkasında başka birini fark etti. Kalbi hızlandı; "Çekilin önümden" Sesindeki korku belli oluyordu. Bir adım atmaya çalıştı Ama kolundan tutuldu "Bırakın" Çantasını savurdu. Kurtulmaya çalıştı. Hukuk öğrencisiydi, kendini savunmayı bilirdi. Ama karşısındaki adamlar çok güçlüydü. Telefonu elinden düştü. Kaldırıma çarpıp birkaç metre uzağa kaydı. "Yardım edin" diye bağırdı. Fakat sokak boştu. Bir dakika sonra siyah arabanın kapısı açıldı. Eda zorla içeri bindirildi. Kapı kapanır kapanmaz araba hareket etti Eda nefes nefese kalmıştı. Kalbi göğsünü parçalayacakmış gibi atıyordu. Karşısında oturan adama baktı. Adam son derece sakindi. Siyah takım elbisesi kusursuzdu. Yüzünde hiçbir duygu yoktu "Sen kimsin" diye sordu Eda Adam gözlerini ona çevirdi. İlk kez yüz yüze geliyorlardı. Ama Vittorio için bu ilk karşılaşma değildi Yıllardır beklediği andı "Ben Vittorio" Eda ismi tanımıyordu "Kimsin sen" "Bu sorunun cevabını zamanla öğreneceksin" "Benden ne istiyorsun" Vittorio birkaç saniye sustu. Sonra camdan dışarı baktı. "Senin güvende olmanı" Eda öfkeyle güldü. "Beni kaçırarak mı" Vittorio'nun yüzündeki sakin ifade değişmedi. "Başka seçeneğim kalmadı" Eda onun deli olduğunu düşünmeye başlamıştı. Kimdi bu adam. Neden onu tanıyordu. Ve neden yıllardır onu izliyormuş gibi konuşuyordu. Araba şehirden uzaklaşırken Eda camdan dışarı baktı. Yardım isteyebileceği kimse yoktu. Telefonu yoktu. Kaçış yolu yoktu. Ve içindeki kötü his gitgide büyüyordu. Çünkü bu hikayede asıl korkutucu olan şey kaçırılmış olması değildi. Asıl korkutucu olan şey, Vittorio'nun ona bakışlarında yabancılık değil. Sanki yıllardır özlediği birini bulmuş gibi bir şeyler olmasıydı Sonunda gittikleri yere varmışlardır. Eda bi yandan nerde oldukların merak ediyordu bi yandan da korkuyordu. Arabanın kapısı acıldı şoför arabadan indi ve Eda yı aşağa indirmek için kolundan tuttu. Eda arabadan cıkmak istemiyordu çünkü korkuyordu Eda arabadan inmeyince son çare onu bayıltmak zorunda bıraktılar... 𝟏. 𝐁𝐨̈𝐥𝐮̈𝐦 𝐬𝐨𝐧𝐮