6-KAN

Şunu söylemek istiyorum; Kimsesizler şehri ne kadar bir kurgu olsa da gerçek yaşamdaki çoğu şeyi de içine hapsedecek bir kurgu. Onların kimsesizliği tek kendilerine değil hepimize sesleniş aslında. Onların kimsesizliklerini yazarken, lütfen her satırda varlığınızı hissetiriniz. . Sizleri çok seviyorumm. Keyifli okumalar. Oy ve yorum yapmayı unutmayın olur mu çiçeklerim? Şarkı: Hazan/ rody dünyada❀ HAZAN DEMİRHAN "Seninle bir şey konuşmalıyım." dedim ciddi bir ses tonuyla. Kaşları sorarcasına havalandı. "Kapıyı çalmadan pat diye çalacak kadar önemli bir konu mu?" diye sordu. Ben kapıyı çalmadan dalmıştım demi? Demek ki önemli bir konuymuş. Kapıyı çalmayı düşünemeyeceğim kadar. "Evet. Konuşmalıyız." dedikten sonra derin bir nefes verdim. "Konu ne?" derken, dudaklarının arasındaki sigarasını uzaklaştırmıştı. Bakışları ciddileşmişti. "Konu birkaç kimsesiz. Onları kurtarmalıyız." Yüzündeki ifade sertleşti. "İçeri gel. " dedi tok bir sesle. Kafamı sallayıp içeriye doğru adımladım. Arkasını dönüp odanın ortasına ilerlemeye başladı. Sırtına bakarken, gerilen kaslarını görebiliyordum. Pürüzsüz sırtını izleyerek onunla birlikte odanın ortasına doğru adımladım. İkimizde gergin bir sessizliğin içine sürüklenmiştik. Sehpanın önünde duran bedeni bana yan dönerken, elindeki sigarayı kül tablasının zeminine bastırıp söndürdü. Ağırca doğrulurken, omzunun üzerinden bakışlarını bana çevirmişti. Garipsediğim mavi gözleri biran için beni bir girdap gibi içine çekeceğini düşünmüştüm. Işığı sönmüş mavi gözleri cansız bakıyordu. Yine de güzeller. Diye fısıldadı iç sesim. Duru ve güzeldiler. Gözlerine bakmamdan rahatsız olmuşçasına bakışlarını benden kaçırıp doğruldu. Gövdesini, tamamen bana doğru döndü. Bakışlarım anlık çıplak göğsüne kaydı. "Ne oldu? Kim tehlikede? " diye sorduğunda. Kafamı kaldırıp mavi gözlerine baktım. Bu odaya neden geldiğim aklıma geldi. Kanım kaynarken, elim öfkeyle yumruk olmuştu. "Ben uyanınca hava almak için bahçeye çıkmıştım." dedim derin bir nefes alırken, duraksamıştım. Bakışları devam et dercesine yüzümde gezindi. "Binaya doğru ilerlerken bir ağlama sesi duydum. Merak edip, sesin geldiği yöne doğru yaklaştım. Bir kız çalılıkların arasındaki bankta oturmuş ağlıyordu. Meral edip yanına gittim. Ne olduğunu sordum." derken yutkundum. Cemre'nin çaresizce söyledikleri geldi aklıma. "O... O küçüktü Pars. O daha yeni on sekiz olmuştu...Korkmuş. Çok korkmuş. " derken sesim titredi. "O..." dedim cümlenin, devamını getiremezken, elim boynuma gitti. Nasıl derdim o benim gibi şanslı olamamış o kaçmayı başaramamış, evlenmiş... "Hazan Çiçeği." dedi naif bir ses tonuyla. Bana doğru yaklaştı. Ferahlatıcı kokusu genzime doluşurken, havalanan elleri narince omuzlarımdan tutu. Başımı hafif kaldırıp yüzüne baktım. Yüzümde nasıl bir ifade vardı bilmiyorum ama mavi gözlerinde dalgalanmalar oldu. "Sakinleş." dedi aynı yumuşaklıkla, omuzlarımdaki parmakları hareketlenip tenimi okşadı. Omuzlarımdan tutup sakinleş demeyene kadar bedenimin titrediğini bile fark etmemiştim. Hissettiğim öfke o kadar büyüktü ki. Benim mahkum etmeye çalıştıkları hayatı benden başkalarının da yaşadığını bilmek. Acıtıyordu. "Sakinleşmek istemiyorum." dedim aksi çıkan ses tonumla. Mavi gözlerimi mavilerine diktim. Gözlerinde geçen duyguları netçe görebiliyordum. Sebebini merak ediyordu. Bu denli öfke dolu olmamın sebebini meral ediyordu. "Pars." dedim sert sesime oranla onun adı dudaklarımdan yumuşça çıkmıştı. "Onları kurtarmadan sakinleşmek istemiyorum." Benden böyle sert bir çıkış beklemediği için duraksamıştı. Bunu gözlerini örten siyah lensleri olmadığı için rahatlıkla görebiliyordum. "Bana ne olduğunu anlatmazsan yardım edemem onlara biliyorsun değil mi?" diye sorduğunda beli belirsiz onayladım onu. "Öyleyse anlat hadi. O kız sana ne anlatı?" "Zorla evlendirilmiş." dedim bir çırpıda. "Tek o değil sanırım onun gibi bir sürü kişi var." dediğimde kaşları çatıldı. Omuzlarımdaki ellerini çekerken, dikleşti. "Baştan anlat." dedi büyük bir ciddiyetle. Mavi gözleri hafif k…