PARAZİTLİ SESLER

Siber Suçlarla Mücadele Şubesi’nin laboratuvarındaki çıt çıkmayan sessizlik, adeta yaklaşan bir fırtınanın habercisi gibiydi. Odanın içindeki tek ışık kaynağı, masanın üzerinde duran ve ekranındaki o kapkara, geometrik tarikat amblemiyle etrafa tekinsiz bir parıltı yayan Alya'nın telefonuydu. Dedektif Ateş, kollarını göğsünde kavuşturmuş, gözlerini bir an bile o ekrandan ayırmadan derin bir nefes aldı. Meslek hayatı boyunca yüzlerce karmaşık vakayla karşılaşmıştı ama bu defa içinde bir yerlerde, bu davanın sadece sıradan bir kayıp ya da intihar vakası olmadığını fısıldayan o tanıdık, huzursuz edici his vardı. ​Genç teknisyene başıyla soğuk bir işaret verdi: "Oynat." ​Teknisyenin parmağı ekrana dokunduğu an, laboratuvardaki gelişmiş hoparlörlerden önce derin, kulak tırmalayan bir parazit sesi yükseldi. Sanki dipsiz, rüzgarlı bir kuyunun dibinden gelen o tekinsiz hışırtı odadaki klimaların uğultusunu bile bastırdı. Ve hemen ardından, odadaki herkesin nefesini kesen, Alya'nın o titrek ve çaresiz fısıltısı boşlukta yankılandı. Alya: "Geldim... Dediğin yerdeyim. Ama burası çok karanlık. Kimse yok, doğru yerde olduğuma emin misin?" ​Dedektif Ateş gözlerini kıstı, gövdesini masaya doğru eğdi. Genç kızın ses tonundaki korku ve yalnızlık o kadar belirgindi ki, odadaki zaten soğuk olan havayı daha da buz kestirdi. Alya’nın kelimeleri havada asılı kalmışken, kayıttaki o boğuk, dijital filtrelerle gizlenmiş, kimliği belirsiz erkek sesi laboratuvarın metal duvarlarına çarparak yayıldı: ​Bilinmeyen Ses: "Doğru yerdesin Alya. Korku, sadece eşiği geçene kadar hissedeceğin bir yanılsama. Yukarı bak. Gökyüzündeki işareti görüyor musun?" ​Alya: (Kısa bir sessizlik, boğazından yükselen kuru bir yutkunma sesi) "Görüyorum... O fotoğraftaki sembolün aynısı. Ama... ama diğerleri nerede? Bana yalnız olmayacağımı söylemiştiniz. Bu uygulama, bu tarikat... Gerçekten beni kurtaracak mı?" ​"Dur dur, geri sar burayı!" diye müdahale etti Dedektif Ateş tam o esnada. Sesi bir kırbaç gibi sert ve kararlıydı. "Tarikat mı dedi o? Uygulama ve tarikat mı?" ​Teknisyen titreyen parmaklarıyla kaydı birkaç saniye geriye alıp tekrar oynatırken, o boğuk erkek sesinin tüyler ürperten, derinden gelen hafif gülüşü odayı doldurdu. Bu gülüş, bir insanın değil, avını köşeye sıkıştırmış bir canavarın memnuniyeti gibiydi: ​Bilinmeyen Ses: "Kurtuluş, önce esaretini kabul etmekle başlar Alya. Telefonu kapat. Ve sana gönderdiğim ilk kuralı hatırla: Su, her şeyi temizler." ​Kayıt aniden sert, kulak tırmalayan bir cızırtıyla kesildi. Ekrandaki mavi ses dalgaları tek bir saniyede düz, ruhsuz ve dümdüz bir çizgiye dönüştü. ​Laboratuvarda bir kez daha ölümcül bir sessizlik hakim oldu. Kimse nefes almaya bile cesaret edemiyordu. Dedektif Ateş yavaşça doğruldu, yumruklarını masaya dayadı. Gözleri öfke ve şaşkınlıkla çakmak çakmaktı. ​"Bu kız intihar etmemiş," dedi, sesi odadaki parazit sesinden daha soğuk, daha ürpertici çıkıyordu. "Birileri onu o sahile resmen bir kurban gibi çağırmış. Ve o telefondaki kilitli bildirim her neyse... Kızın celladı olmuş. Derhal bu uygulamanın kodlarını, sunucularını, her şeyini ablukaya alın. Kiminle konuştuğunu, o 'ilk kuralı' ona kimin yazdırdığını bulmak zorundayız!" ​O esnada laboratuvarın kapısı hızla açıldı ve içeriye nefes nefese bir polis memuru girdi. Elindeki tableti Ateş’e doğru uzatırken yüzü kireç gibi beyazdı. "Şef... Haber sızdı. Sosyal medya ve televizyonlar yıkılıyor. Biri ses kaydının varlığını basına uçurmuş." ​Aynı dakikalarda, tüm ülkenin televizyon ekranları adeta kırmızı bir alarm rengine bürünmüştü. Ana haber bültenlerinin jenerikleri her zamankinden daha agresif, daha panik dolu çalıyor; ekranın altındaki flaş haber yazıları saniyede bir güncelleniyordu. ŞOK GELİŞME:Denizde Cansız Bedeni Bulunan Alya’nın Telefonundan Gizemli Tarikat Ses Kaydı Çıktı!” Stüdyodaki spiker, önündeki kağıtları darmadağınık bir şekilde düzelterek, canlı yayında milyonlarca insanın gözünün içine bakarak konuşmaya başladı: "Sayın seyirciler, 17 yaşındaki A…