KOD: ÇİYAGER

Karan, planlama aşamasını tamamladıktan sonra ekip bölgeyi taramaya başladı. Ovalar, güvenli evler, patikalar ve bölgenin korunaklı kısımları araştırılıyordu. "Amirim, Kilis'ten geçiş sağlayabiliriz." Karan, Haktan'ın parmağıyla işaret ettiği haritaya bakıyordu. "Kullanışlı." Esra duraksadı. Dudaklarını ıslatarak ayağa kalktı ve Haktan ile Karan'ın yanına doğru ilerledi. "Kilis'ten Azez'e oradan Tel Rıfat'a mı?" Karan başıyla onayladığında, harekât odasının kapısı iki yana doğru açıldı. İçeriye Gökçe, Selim ve Hazar giriş yaptı. Karan: "Hazar'a konuyu açıklayın." dedi. Hazar ise ekibin arasına karışarak planı öğrenmeye koyuldu. Masabaşı çalışanlardan ses çıkmıyordu. Klavye sesleri ve ekibin brifing paylaşımı hariç sessizliğe hükmeden oda, herkesin içindeki umudu inceden bir sızıyla tüketiyordu. Gökçe ve Selim Karan'a yaklaştı. "Operasyon izni alındı. Şiyar canlı ya da cansız elimize geçmeli Karan." dedi Gökçe. "Harddisk'i alacağız. Merak etme, Şiyar konusunda da endişelenme. Şu an bir sarı torba hakkında konuşuyoruz." Gökçe'nin düşünceli bakışları yumuşadığında, Selim usulca yaklaştı. "Gökçe Suriye'ye gidiyorsun. Dikkatli ol." dedi. Karan'ın kaşları çatıldı, kahverengi gözleri alev gibi parıldıyordu. "Müsteşar'ın emriyle operasyonu sahada koordine etmek ve dost unsurları yönlendirmek için sizinle Suriye'ye geleceğim." dedi Gökçe. "Tamam, kalkış ne zaman?" Gökçe saatini gösterdi. "Şu an Etimesgut Askeri Havaalanında bizi bekleyen bir uçak var." Karan sakallarıyla oynadı. "11. Hava Ulaştırma Ana Üs Komutanlığı mı?" "E yok artık. Etimesgut diyince hatırlamadın mı?" dedi Gökçe. "Lojistik destek?" Karan'ın sorusuyla Gökçe hafifçe tebessüm etti. "Operasyon iznimiz var ve Daire Başkanı olarak bizzat ben geliyorum. Sence?" dedi. Selim elini Karan'ın omzuna attı. Karan yana döndüğünde Selim ile göz göze gelmişti. Adamın kocaman eli Karan'ın omzunda duruyordu. "SVR için endişelenmeyin. Burayı kontrol edeceğim. Siz operasyonunuza odaklanın." dedi. Karan hafifçe omzunu geriye çektiğinde, adamın eli boşa düştü. "Bir dahakine izin iste." dedi ve arkasını dönerek ekibe doğru yürüdü. "Ne ki bu adamın sorunu?" Gökçe eliyle saçlarını arkaya atarak topladı ve kol düğmelerini çözerek geriye doğru kıvırdı. "Eğer sahada ölümle çok kez burun buruna gelseydin anlardın." dedi. "İyi de ben devleti temsil ediyorum. Onu öldürecek halim yok." "Kimse sana onu öldüreceksin demiyor zaten. Senelerce senin temsil ettiğin devleti o da sahada temsil etti. Geceleri uyuyamayan bir adamın böyle bir şeye müsamaha göstereceğini sanmıyordun herhalde." dedi Gökçe. Karan ekibin yanına vardığında Hazar çoktan konuya hakim olmuştu. "Hazırlanın." dedi Karan. Ardından ekledi: "Gidiyoruz." Ekip hep bir ağızdan "Anlaşıldı amirim." dedikten sonra toparlandı. Her biri yarım saatin sonunda dışarıda tek sıra halindeydi. Ahşap karargâhın bahçesinde duran Vito, Gökçe'nin Mercedes'i ve Karan'ın Land Cruiser'ı sahiplerini bekliyordu. Karan aşağıda üzerini değiştirmiş, simsiyah kombini ile dışarı çıkmıştı. Üzerinde siyah kaban, altında siyah gömlek ve siyah kumaş bir pantolon giymişti. Her detayı siyahtı. Gökçe ise kruvaze çizgili bir takım giymiş, saçlarını bukle bukle serbest bırakmış, altındaki beyaz gömleği ve ceketin yakasındaki Türk Bayrağı broşu ile tamamen resmileşmişti. "Hepiniz araçlara geçin. Arkada kalın, çakarları açın ve takip mesafesini uzatmayın." dedi Gökçe. Ekibin her biri simsiyah camlı Vito'ya geçerek kapısını kapattı. Aracın direksiyonunda oturan kişi yine şüphesiz Haktan'dı. Gökçe'nin aracını şoför kullanıyordu, Karan ise ardına bile bakmadan Land Cruiser'ına bindi. Aklında sadece harddisk ve Şiyar'ın kendisi vardı. Karan'ın havanın soğuk rüzgârı, araçların camlarına nüfuz ediyor ve klimayı açtırmak zorunda bırakıyordu. Bahçeden ilk çıkan Gökçe oldu. Aracı dönerek patikadan yola bağlandığında, ardından Karan devam etti. Onları takip eden ise ekipti. Her biri çakarları açarak ilerlediği şeritte birbirinin ardındaydı. Yol otobana bağlandığında, Gökçe'nin aracı ort…