Sükûnet

Gökçe derin bir nefes verdi. Ardından ceketini alarak alt kattaki sorgu odasına yöneldi. Ekip onu takip ediyordu. Camekân bir lobiye girerek kahve makinasından bir kahve aldı ve masaya oturdu. Tüm sorgu sürecini cam arkasından izleyecekti. Aradan geçen bir kaç dakika boyunca Vera’yı izledi. Ağlıyor, kelepçeli ellerini masaya vurarak çığlık atıyor ve çıkmak için aksanlı Türkçesiyle imdat naraları atıyordu. Ardından içeri Karan ve Hazar girdi. Kapının gıcırtısı tüm odayı dondururken, camın arkasında da nefeslerin tutulmasına neden oluyordu. Usulca sandalyeye oturdu Karan. Hazar ise arkasında ayaktaydı.“Naber?” dedi Karan. Yapay bir merakla.“Dalga mı geçiyorsun?”“Aç mısın?” Karan, kadının hiçbir sorusunu kaale almıyordu.“Beni buraya neden getirdiniz?”Hazar tüm detayı izlerken, Karan ellerini birleştirdi. Derin bir nefes vererek kadına doğru eğildi. Nefesi kadının yüzüne çarpıyordu.“Bu bizi alakadar eden bir durum.” Dedi fısıltıyla.Ve ekledi;“Şimdi seni alakadar eden duruma gelelim.”Oturduğu masada dikleştirdiği vücudu çelik halat gibi gerildi.“İlaçlara bağışıklığın var.” Dedi Karan gülümseyerek.“Ne saçmalıyorsun? Yok öyle bir şey.”Karan cebinden çıkardığı paketten bir sigara aldı ve dudaklarına yerleştirerek yaktı. Çıkan alev, sorgu odasının loş floresanından daha canlıydı.“Yalan.” Diyerek sakince karşı çıktı.“Bir insan ilaç henüz enjekte edilmeden bayılamaz.”Vera gözlerini kıstı.“Tek dayanağın bu mu? Bayılmış olabilirim?”Karan yine gülümsedi. Sigarasından yoğun bir duman üflediğinde, oda artık dumanaltı olmuştu.“Sana tam 4 kez sakinleştirici enjekte ettim.”Devam ettiğinde, Gökçe ve ekip tamamiyle şok olmuştu. Zira yolda buna dikkat edecek kadar yüzüne bakmadığına bile eminlerdi. Üstelik sedasyon’u enjekte eden Esra’ydı.“Her seferinde, yüzünde mimik bile oynamadı. Ama nefes alışverişinde bariz değişimler yaşıyordun.”Kadın artık ağlamıyordu.“Üstelik Türkçe biliyorsun. Neden rus bir model Türkçe bilsin ki?”Vera, parmaklarını refleksle çatı şeklinde birleştirdi.“İlginç birisin.” Dedi.“Daha ilginç olabilirim.”Yaman cam arkasından detaylıca Karan’ı izlerken tespit yaptığında, Gökçe de dahil olmak üzere tüm ekip kısa saniyeliğine ona döndü;“Adamın yüzündeki her mikro ifade, her mimik kontrollü. Sanki saklanıyor gibiler.”Ardından Karan’ın cümlesiyle hepsi yeniden cama döndü.“Orta yaşlarda silah kaçakçısı ve örgüt yöneticisi bir adamın yanında 27 yaşında genç bir kadının ne işi var diye sorgulamadan edemiyorum.”Karan ellerini ağzına götürdü.“Tüh, pot kırdım.” Dedi.Vera’nın bakışı sertleşmişti.“Yoksa pot değil miydi?” Karan bu sefer gerçekten gülüyordu.Hazar ise kaşlarını kaldırmış sorguyu izliyordu. Adam askerî onca görevi tamamlamış, sayısız operasyonlara ve sorgulara girmişti. Ama bu bambaşkaydı.Kardelen ilk kez alaycı şekilde gülümsedi.“Adam iki dakikada kadını fethetti.” Dedi.Gökçe ise soğuk bir sesle, gözlerini camdan ayırmadan cevapladı.“Odaklanın.” Dedi. Çünkü sorgu odasında konu bambaşka yerlere gelmişti.Karan sigarasından bir duman daha çekti ve külünü silkeledi.“Biliyordun değil mi?” dedi.Vera tamamen sessizleşmişti. Mimikleri ve ifadeleri Karan’ın daha çok hoşuna gidiyordu.“Planda sen yoktun.” Dedi bir anda.Bu Karan’ın daha çok hoşuna gitmiş olacak ki gülümsemesi katlandı.Esra;“Adam resmen bundan haz alıyor şuna bakın.” Dedi. Gözleriyle, Karan’ı işaret ederek.“Aa lütfen üzülme, rus istihbaratını karşıma almak gibi bir niyetim yok. Sen baygın numarası yaparken, koridordaki çatışma anında bozuk Türk lirası atmam da, sadece bir kameraya ‘bilerek’ yakalanıp sonra panodaki kabloları kesmem de bu yüzdendi. İşe Türkiye el koydu demek içindi.” Dedi. Sesi gerçekten buz gibi çıkıyordu.Vera kelepçeleri gösterdiğinde tek kaşı havaya kalktı.“Bunlar ne için peki?”Karan arkasına yaslandı ve sigarasındaki son dumanı da çekerek küllüğe bastırdı.“Resmî proesedür.” Dedi ve ekledi;“Sana iki hafta süre. Aç olduğunu biliyorum. İyi eğitim almış da olabilirsin. Benimle iş birliğini kabul etmediğin her gün sadece suya talim edeceksin.” Dedi. Ardından…