8. BÖLÜM

8. BÖLÜM × MERHABALAR YENİ BÖLÜM YAYINDA KEYİFLİ OKUMALAR. OY VE YORUMLARINIZI EKSİK ETMEYİN DÜŞÜNCELERİNİZ BENİM İÇİN ÇOK ÖNEMLİ 8. BÖLÜM Dokunuşlar sanki varlığımı kendine kanıtlamak ister gibi tüm vücudumda dolaştı. Sanki sıcaklığımı hissedip yaşadığımı bilmek ister gibi. En son parmakları elimde durdu. Dokunuşu tüy kadar hafiftir. Ama belimi tutuşu diğerlerinden farklı daha sıkıydı daha çok bana ait der gibiydi. Ya da ben öyle hissettim. Hissetmek istedim. Bilmiyorum. Şuan bunu düşünmeme ve bu şekilde hissetmem çok alakasızdı. Ancak bunları hissetmeme engel değildi. Az önce az daha ölecektim. Bildiğim bu dokunuşlar beni rahatsız etmiyordu. Sıkıca tuttu beni. Sanki her an ellerinden kayıp gidecekmişim gibi. Az daha araç bana çarpıyordu. Başımı kaldırdığımda yüzüne baktım. Gözleri karşısına bakıyordu. Çenesini sıktığından çenesi gerilmişti. Karşımdaki adam çok yakışıklıydı. Kendine gel bizi az önce biri öldürecekti. Evet, biri bana çarpacaktı. Gözümü alan araba farına elimi kaldırdım. Gözümü alan farın önüne geçen bedenle gözlerimi kısmayı bırakıp başımı geri attım. Far biran da kapandığı gibi arabanın kapısı açıldı. Adım sesleri bize yaklaşırken karşımdaki gizemli yabancının dudakları aralandı. " Sen" dedi. Ama bu ses ondan değil karşımızdaki adamdan çıktı. Adam demeye bin şahit isteye şahsa. "Ben" dedi dişleri arasından tükürürcesine "Sen ona dokunmaktan vazgeç" dedi. Dişlerini sıkan adamın dişleri arasından tıslarcasına daha doğrusu tükürürcesine "Vazgeçmezsem ne olur" diye alaylı sordu. Karşımızdaki ise öfkeyle üzerimize birkaç adım atıp "Bence şansını fazla zorluyorsun" dudakları yukarı doğru kıvrıldı. Belimdeki elleri daha sıkı kavradı belimi. Parmaklarının izi çıktı. "Hadi ya bak ben bunu fark etmemiştim. Hatırlattığın iyi oldu " diye karşılık verdi. Başım ikisi arasında gidip geliyordu. İkisi arasında ne oluyor bilmiyorum. Ama ikisi de birbirinden hazzetmedikleri çok açıktı. Ne oluyor ya burada. Ben burada az daha ölüyordum iki adam kalkmış ağız dalaşına giriyor. Hiç olacak iş mi? Kendimi toparlayıp kollarından çıktım. Tanımadığım adam bana ahtapot gibi sarılmıştı Ama nasıl güzeldi Sus arsız kalbim sus. Daha yeni bir ihanetten çıktık. Tekrar birine güvenemeyiz. Hem adamı daha tanımıyoruz. Tanımamak da değil mesele bu adam bizim parkın yıkımına sebep olacak adamların yanında Bizi kurtardı ya daha başka ne isteriz. Hem benim başımda bir bela var. Hem de bu Furkan denen insancık yüzünden. Bir dakika bunu bir sorayım dedim. Ama bunun ikisinin gözü görecek hali yoktu. Birde beni hayatta duymazlar. O an karanlık sokağın sarı sokak lambalarının aydınlattığı loş ortamı bozan çalan telefondu. Yine başka zamana kaldı. Korkudan titreyen ellerimle telefonu çıkardım. “efendim babam” diyerek alel acele telefonu cebimden çıkarıp cevapladım. Karşıdan babamın rahat bir nefes verdiğini duydum. “neredesin kızım” diyen adamla etrafıma bakma ihtiyacı hissederek baktığımda Furkan’ın gizemli yabancıya yumruk attığını görmemle “Furkan ne yapıyorsun” diyerek ileri atıldım. Karşıdan babamın “o itin ne işi var senin yanında” diye bağıran babama “babam bu herif karşıma çıktı. Şimdi de bir adama yumruk atıyor.” Dedim. Nefes nefese “tamam, kızım geliyoruz” diye kapatan babamla hemen birbirine giren adamların arasına daldım. Ben adamın yakasını Furkan’ın elinden kurtarmaya çalıştıkça Furkan daha hırsla yapıştı yakasına. O da bana hiç yardımcı olmuyor. İnadına sinirden kuduran adama sırıtarak daha da kudurtma derdinde. Ben Furkan daha fazla vurmasın diye gizemli adamın önüne geçmeye çalışıyorum. O ise beni arkasına alma derdin de sen kimsinde beni koruyorsun be adam. Bizim boğuşma Furkan’ın çekilmesiyle son bulup bu boşlukla bir yere tutunma ihtiyacı hissettim ve parmaklarım adamın koluna sarıldı. Abim gelmesiyle Furkan’ın suratına yumruğu patlattı. Ben abime koşacakken kolunu tuttuğum adam beni kolumdan tutup durdurdu. Ona baktığımda sırıtması hala yerli yerindeydi. “bırak” dedim. Ama bırakmadı. Kolumu parmaklarından kurtarmaya çalıştım. Ancak iz…