7. BÖLÜM

7. BÖLÜM × 7. BÖLÜM "Bu çakıl taşları seni bana getirecek gül güzeli sadece zamanı bekle" yazıyordu. Kimdi bu gizemli şahıs? *** Evlilik şans oyunudur. Ya kazanır ya da kaybedersin. Evliliğin ya güzel iki kişide aynı oranda evliliğin sorumluluğunu alır. Ya da bütün sorumluluğu bir kişi alır. Daha da kötüsü şiddet ve şiddet de olur. Tabi bu durum seçtiğin Karşıdaki kişiye bağlıydı. Tabi ondan önce yetiştiği aileye babanın ailesine davranması annesinin yaklaşımlarına da bakmak lazım sana nasıl davranacağını bilirsin. Babamın anneye davranış biçimi tavırlar sözlerine o kişinin evlenince nasıl bir kişi çıkacağını gösterir. Şimdi de bu yolda aldığım kararın -ona göre o zaman en doğru karardı.- ne kadar yanlış olduğunu bir kez daha anladım. Seven insan ihanet etmezdi. Bunu babamdan bilirdim. Şuan kendime aynı anda kızıyorum ve sinirliyim. Nasıl tanımadan güvendim? İki peşimde dolandı, ağız ucuyla olan – bunu şimdi fark ediyorum- sevgi sözcüklerine kamdım. O an öyle bir andı ki tam bir duygu boşluğundayım ki her şey apaçık gözümün önündeymiş ben görememişim. O da bunu çok güzel kullanmış. Ben bu kadar bariz boş, ahlaksıza diye nasıl kandım. Oysa sevgisini esirgemeyen bir ailem vardı. Başımı okşayan babam gözlerime sevgiyle bakardı. Hem sözlü hem de sözsüz gösterirdi sevdiğini. Annemde aynı. Nasıl o boş olan sevgi gösterisine kandım. Bu kadar saf değildim. Kimseye öyle hemen güvenen biride değilim. Kanmazdım. Basiretim bağlandı. . Belki de bizim sınavımız buydu. İsyan etme. İsyan değil yaptığım. Sadece neden böyle oldu? Yani bana seni seviyorum demeyen aradığımda açmayan işim var diye öteleyen. Uykusunu böldüm diye Trip atan bir adama nasıl hemen güvenip o prangadan farkı olmayan yüzüğü parmağıma taktım. Şimdi ise pişmanlık içimi kemiriyor. Hem güvenim kırıldı. Hem de boşa geçen zamanıma acıyorum. Yazık Belki de bu adam bize büyü yaptı Bu yaşıma kadar kimseye bir kötülüğüm olmadı. Kimseyi kırmamaya özen gösterdim. Kendim kırıldım. Benden yüz çevirdiler. Maddi durumumuzla, giydiğim kıyafetle ve yaptığım yemeklerle bile kötü söz söylendi kalbim kırıldı. Ama kimseyi bile isteye kırmadım. Hadi o adam demek istemiyorum ama diyelim o insan değil de o kız benim en yakın arkadaşım. Bir arkadaş en yakın arkadaşına bunu yapar mı? En yakın arkadaşı boş ver bir insan bir insana özellikle bir kadın bir kadına bunu yapmazdı. Her ne olsa yapılmazdı. Bunu yapan kadın affetmeyeceğimi bilen biriydi. O kadın bunu bilerek bu yola girmişti. En yakın arkadaşlarım asla affetmeyeceğimin ihanet olduğunu bilirdi. Ya da ne yaşadı da bu ahlaksızlığa girdiler. Beni o güvensizliğin içine atıp gittiler. Şimdi de mutlulardır. Beni bir girdaba sürüklememiş gibi. Başımı yastığa iyice yaslayıp gözlerimi kapatmaya çalıştım. Gözlerim her kapattığımda yine onların o iğrençlikleri doldurdu. Ben nasıl uyuyacağım? Birde diğer kadın vardı. En önemlisi de ben işimi boş bırakmıştım. Yiğit biz gittikten gelen adamlara pastayı teslim etmiş. O konuda içim biraz rahattı. *** İki gün önce biz hastaneden taburcu olduğumuzda kimseye ne oldu diye sormadım. Bir an önce o lanet olası hastaneden çıkmaktı amacım. Kendimi zar zor dışarı atıp babamın arabasına attım. Biran önce gitmek istiyordum. Eve geldiğimiz gibi kendimi odama atmış kapıyı ardımdan kilitlemiştim. Kimse ile konuşmak istemiyordum. Yıkılmıştım. Ve ben bu yıkımı kimseye göstermemek için kaçmıştım. Kızların ve çocukların aramalarını görmemek için telefonu kapattım. İki insan benim olan güvenimi boşa çıkardı. Güvenim kalmadı. Ben kime güveneceğimi şaşırdım. Aklımda dolanan ise acaba diğer kızlarda bunu biliyor muydu? Sorusu dönüp duruyor. Dudaklarımdan çıkmak için benle cebelleşiyor. Sorsam onları da kaybedeceğim sormasam beni yiyip bitirecek. Of bilmiyorum çıkmazdayım. Elim kapalı olan ve komodinin üzerine koyduğum telefona gidip gelip kendimi zor frenliyorum. Arasam sorsam biliyorum desem ne yapacaktım? O yüzden durdum. Korktum da korkmasam yapardım. Duyacaklarımı kaldıracak güçte değilim. Ya onlarda olursa bu işin içinde...…