BÖLÜM 5

5. BÖLÜM İHANET × Hayat ne tuhaftı. Daha dün mutluydum eve giderken dertsiz tasasız idim. Şimdi ise o ana geri dönmeyi bekleyen bir yanım vardı. Dün akşam cafeyi kapattıktan sonra melek ile çıkmıştık. Yol boyu ikimizde sessizdik. Ne düşüneceğimi ne yapmam gerekiyor bilmiyorum. Sadece zaman akıyor bende o zamanın içinde akıp giden akrep veya yelkovan idim. Su misali akan hayat suyun kenarında duran bir top yığını gibi suyun her geçtiği anda giden toprak misali hayatta benden bir şeyler alıyordu. Hayat o kadar hızlı akarken ben ise şuan olduğum yerde durmuş hey şeyden geri kalmış yaşamın ipinin ucunu kaçırmış olabilirim. Bu daha çok canımı sıkarken derin bir nefes alma ihtiyacı ile etrafıma baktım. Yazın en sevdiğim zamanları günün bu saatlerinde havanın bu haliydi. elimde Çekirdek ile oturup saatlerce dertleşmek. Ama ben cafeyi açalı beri bu imkansız oldu. Birde ben cafeyi erken kapatsam tepki alıyorum. "Biz oturmak istiyoruz" diye hatta geçen hafta beni belediye başkanına şikayet etmişler. Biz gece yarılarına kadar oturmak istiyoruz. Ama erken kapanıyor" diye belediye başkanı gelmiş bunun için benle konuşmuştu. Bende sadece kalabalık olursa gece yarısına kadar açık tutarım. Eğer kimse yoksa kapatırım dedim. Böylece bir orta yol bulmaya çalıştım. Şimdi şöyle Eğer gece geç saatlere kadar kalsam ne aileme ne de arkadaşlarıma en önemlisi kendime zamanım kalmıyor. Kimse de anlamak istemiyor. Kafamı kurcalayan ise akşam kapatma zamanı gelen bu adamların amaçları neydi? Furkan ile ben ne alakaydı? Umarım onun pis işleri yüzünden değildir Onu gece neyin nesi diye sormak için aradığımda açmamış sonra arayacağım dair kısa bir mesaj yazmıştı. Buna razı gelmeyip tekrar aradığımda ise telefonu hepten kapatmıştı. Sinirim arşa kadar çıkarken başıma ağrı saplanmış bu yüzden hiç uyuyamamıştım. Sabah evden çıktıktan sonra yine aramış yine açmadı. Sinirle mesaj yazdım. Eğer açmaz ise sonu kötü olacaktı. Bu onu korkutur sanırdım. Ama aramadı. sildiğim masayı kaçıncı kez sildiğimi bilmediğim anlarda elim biri tarafından tutuldu bu temasla daldığım yerden çıkıp bana korkuyla bakan kardeşime boş gözlerle baktım. "Abla iyi misin?" diye sordu. Ona bakmayı kesip iyiyim ne oldu?" diye sordum boş bir merakla inanmamış olacak ki yiğit kolum bırakıp gözleriyle sildiğim masayı gösterdi " abla masaya az daha silersen masa isyan ederek dile gelecek” bir beze birde yiğite baktım. Boş bakan gözlerim sildiğim masaya dikip cılız bir sesle “dalmışım” dedim ve diğer masaya geçtim Yiğit olduğu yerden korku dolu gözlerle bana bakıp "Abla o son nosayı da az önce üç kez sildin" diyen yiğite baktım. “Tamam ne kaldı?" Diye boş sesle sordum. “Temizlik bitti” diyerek içeriyi gösterdi. Gözlerim cafenin içinde dolaştı. Evet temizlik bitmişti. Ama kafamı karıştıran şey ne ise daha yeni başlıyormuş gibi geliyordu. Ben ne yapacaktım? Temizlik de bitti. Bir kahve mi yapsam? Hem dinlenmiş olurdum. Hah tatlıları yapacaktım. Eğer tatlıları yaparsam belki kafam boşalırdı. İçimde ne yaparsam boşalır kafam dinlenirdi? elimdeki bezi ve diğer malzemeleri alıp arkamı döndüm. "Yiğit ben mutfaktayım biri gelir ve beni sorarsa çağır tamam mı ablam?” yiğit hala bana tuhaf bir şey görmüş gibi bakıyordu. Ama “tamam abla” desi. Bende ona başka bir şey demeden mutfağa girdim. Bir kaç saniye durup nefeslendim. Kafamı toplamam lazımdı. Dünden bu akşam için yedi katlı gelin pastası siparişi vardı. Telwfondan atılan fotoğrafı açtım. Onu yani pastayı hazırlamak için malzemeleri tek tek dolaplardan çıkardım. tezgaha dizdim. Derin bir nefes aldım. Her zaman yaptığım gibi "bismillah" diyerek başladım. Önce katlar için kek malzemelerini hazırladım. Yumurtaları derin bir kaba kırdım. Üzerine şeker ekleyip mikser yardımıyla bir beş dakika kadar çarptım. Ardından un kabartma tozu ve vanilin ekleyip tekrar çırptım. yağladığım fırın kabına döküp yüz yetmiş derece önceden ısıttığım fırına verdim. Hazırladığım pasta üç saat sonunda benden istenilen gibi olmuştu. Gelin pastası benden istenilen ilk gelin pastası…