17. BÖLÜM

18. BÖLÜM × 17. BÖLÜM Kafamın içi arı kovanı gibi vızır vızır işliyor. Bir o düşünceden o düşünceye atlıyor. Bir o dal bir bu dal derken en son on sene önceki olayla şuan ki olayı nasıl bağladım hiçbir fikrim yok. Kafamın içindeki seslerden kendi sesim çıkmıyor. Kafamın içindeki cellat kesti biçti. Sonuç yok. Hala daha oturmayan yerler, küçük kısımlar var. Şuan boş boş bekliyorum. “Senin imzan var” sözleri zihnimde dolanıp duruyor. Ömer abinin odasında masasının önündeki koltuklara oturmuş ifademizin alınmasını bekliyorduk. Kızlar kollarını birbirine bağlamış sinirden dudaklarını kemirirken ben daha saakindim. Sanki benim adıma imza atılmamış gibi sakinim. Gerçekten de öyle değilim. İçimde fırtınalar kopuyor. Elime geçirsem boğazına yapışacağım. Geleli ömer abi hemen işlem başlatmıştı. Bende furkandan şikayetçi olmuştum. Ömer abi hemen onun olduğu bütün mekanlara polisleri göndermişti. Aradan geçen bir saatin sonunda hala haber yoktu. Giden gelen yoktu. Sıkılmaya başladım. “Züzü ayağını saklamayı kes” diyen nil ile sıyrıldım düşüncelerden nilin ne dediğini anlayamadığım için “Ne?” Diye sordum. Bedenim burada olsada aklım çok farklı yerlerde geziyor. Kalbim aklıma gelen ihtimalle sıkışıyordu. Ya bulunmazsa derken nilin sesi beni olduğum yere karakoldaki komiserin odasına geri döndürdü. “Ayağını diyorum saklamayı kes” dedi. Bacağını sallamayı kes? Ben bacağımı sallamam ki. Başımı eğip sallanan bacağıma baktım. Nilin bunu fark edip benim etmemem. Daha doğrusu farkına bile olmam. Bu kadar daldığımında farkına şimdi varmam. Elimi sallanan bacağımın üzerine koydum. Dursun diye Yaşadığım aydınlanma ne kadar da alık alık. “Ha pardon fark etmedim.” Dedim. Nil arkasına yaslanıp kollarını göğsünde toplamış sağ bacağını sol bacağının üstüne atmıştı. Üzerine giydiği yazlık kırmızı elbisesinin eteği kucağına toplanmıştı. “Sakın ol birazdan burada olur” demesi başımı salladım. Sakinim ben sakin ol demesine gerek yoktu. Hata hiç olmadığım kadar sakinim. Sesim çıkmayınca sakin değilim sanması çok normal. Kafamın içindeki hesaplaşmalar, sesler bitmedi ki dilime dökmek kolay olmadı. Nil “aslında yüzüne bakan çok sakin durduğunu söyler. Yüzünde mimik oynamıyor. Yaprak kımıldamıyor. Az önce öyle bir baktın ki sanki nefes almıyorsun sandım.” Durdu. Es verdi. Nefesini düzenleyip “Züzü ben şuan senin sakin olmadığını biliyorum. Yapma atma içine, anlat bize” dedi. İçim atmadım. O furkanı elime geçirdiğim an içimdekileri onun üzerine kusacağım. Daha beni tanımıyor. Tanıtmanın zamanı geldi. Nilin ardından sonra konuşan meleğe odaklandı karışık olan zihnim. Melek “nile katılıyorum züzü. Evet sakın ol güzelim Ömer abin halledecek. Biz yanındayız” biliyorum. İyi ki dediğim nadir insanlardan olan yakın arkadaşlarım. İkisinide çok seviyorum. Ben aldatıldığını öğrenip bayıldığımda yanımda olmuşlardı. Ben içimde yaşarken bu süreçte sürekli arayıp eve gelmişler. Ben odadan çıkmadığımda zorla kapımı açmışlar sımsıkı sarılmışlar. Benimle birlikte ağlamışlardı. Beni güldürmek için saçma salak cümleler kurmuşlar. Onlar gülerken ben karşıdaki duvara boş gözlerle bakmıştım. Aldatılmak yeni bir ilişkiye olan inancımı kırmışken arkadaş, dostluğa olan inancımı kırmışken kızlar o kırılmayı sıkıca sarılıp o kırığı onarmışlardı. O kızın yerine benim elimi tutmuşlardı. “Sen yalnız değilsin. Bu senin eksikliğin ya da senin değersizliğin değil. Bu onların karaktersizliği, sakın kendini bunun için yıpratma” demişledi. Bu benim bir hafta sonra önce odamdan sonra da evden çıkıp kendime gelmeme neden olan o cümlelerdi. Ben bizim deli dolu nilden böyle olgun, akıllı cümleler kurmasını beklemezdim. Bir kaç saniye melek ile birbirimize bakmış göz kırpıştırmıştık. Onunda bunu beklemediği çok açıktı. ağzımızı kapatamadık. Tabi nilin bu kurduğu cümlelerden sonra omuzları kabarmıştı. “Sakinim ben” dedim cılız çıkan sesimle nil sırıttı. Beni bu kadar iyi tanıdığını bir kez daha öğrendim. “Bunu o ayağını sallamadan önce desen anlarım da bunun için çok geç be gül kız” ağzım açık onu dinle…