11. BÖLÜM

12. BÖLÜM × 12. BÖLÜM 27.12. 2025 “Züleyha” diyen ses çok uzaktan geliyordu. Kimdi bana seslenen bu sesin sahibi? Aynı ses bu sefer daha yakından gelince bilincim yavaştan açıldı. annemdi. “Kızım Kalksana kaç saattir sana sesleniyorum.” olabilir. Bu benim kalkacağım anlamına gelmiyor ki. Şimdi bunu yüzüne desem kesin terliği yerim. “Uyuyorum” mırıltı gibi çıkan sesime annem “onu görüyorum. Uyan diye geldim hala yatıyorsun kalk” yorgan üzerimden çekildi. Bu sefer yastığıma sarılayım dedim o da gitti. Başım yatağa düştü. Ben annem bir şey bulamadı beni rahat bırakır derken “züleyha” diye kulağımın dibinde bağırmasıyla kalkıp oturdum. “Anne kulağımı deldin ne diye bağırıyorsun” anneme açtığım tek gözümle baktım. “Hah şimdi oldu. Kalk tekrar gelirsem tek kulakla kalmam” diye tehdidini de yapıp gitti. Yapar mı yapar. Melek gibi kadın ancak dediği olmadığında bir canavar oluyor. allah korusun. Elimle kulağımı çekip tövbe diyerek kmodine vurdum. Kafama vururdum da eksik var. Sabah yine her zamanki gibi annemin hazırladığı kahvaltı ile güne başlamıştık. Yorgunluk bütün bedenimde hissederken yataktan zar zor kalkmıştım. Benim işi nede olsa eken kalkmasa da olurdu. Bir gözümüz açık kahvaltı ederken bir gözümüz kapalı uyuyordu. O ara da bir şeyler yemiştik. Ancak ne demiş atalarımız erken kalkan yol alırdı. Yiğit hala da gözünü açamazken benimle birlikte kafeye gelmişti. Annem gidin diye bizi adeta evden postalamıştı. Kafenin önüne geldiğimizde kapıda bekleyen nehir ile gülümsedim.yiğit ise kaşlarını çatmış kafenin önünde duran nehire bakıyordu. Yanına varıp “günaydın nehir” dedim. Utangaç gülümsemesi yine yüzündeydi. Uzun saçlarını at kuyruğu yapmıştı. Yüzüne de güzel bir gülümseme üzerinde yazlık uçuş uçuş bir elbise, ayağında ise babetleri vardı. Çok tatlıydı. Benim üzerimde ise mavi üzerinde küçük yıldızların olduğu, yarım kollu bir elbisem vardı. Ayaklarımda ise konverselerim vardı. Saçlarımı aynı nehir gibi atkuyruğu yapmıştım. İkimizde çok güzeldik. “Günaydın züleyha hanım” dedi. Kaşlarım çatıldı. Hanıma gerek yoktu. “Züleyha demen yeterli” dedim. Başını salladı. Yiğit yanıma gelip elimi tuttu. “Abla kim bu abla” diye sordu. Nehirde yiğite bakıyordu. “Nehir ablan artık bizimle çalışacak” Nehir'e döndüm. “Bu da benim küçük kardeşim yiğit” diye onları tanıştırdım. Kapıyı besmele çekip açtım. İçeri girince Nehir'e döndüm. “nehir ben sana anahtarı vereyim de böyle bekleme” dedim. Temizliği yapıp mutfağa girerken nehir ile yiğit iyi anlaşmışlardı. Konuşup gülüşerek iş yapıyorlardı. İyi anlaşmaları iyi oldu. Beyefendi akşam bana kök söktürmüş gibi şuan mutluydu. Mutfakta hazırladığım poğaçaları ve börekleri fırına attım. Birazdan müşteri gelmeye başladı. Dememe kalmadan kapı açıldı. “Günaydın hoş geldiniz” gelen adam “günaydın ben poğaça alacaktım.” Diyen adama “az beklerseniz hazır olur” dedim. Adam başıyla onaylarken bir masaya geçip oturdu. Hemen bir bardak çayı doldurup adamın önüne bıraktım. “ Afiyet olsun” diyerek mutfağa döndüm. Fırının kapağını açtığımda poğaçalar olmuştu. Hemen çıkardım. Sıcak sıcak paketlere koydum. Adamın istediğini hazırlayıp mutfaktan çıktım. “Hazır buyurun” adam kalkıp hesabı ödedi.o giderken biri içeri girdi. O gittikten sonra da diğer müşteriler gelmeye başladı. Öğlen arası geldiğinde üçümüzde durmadan masalar arası koşturmaktan yorulmuştu. Ancak yiğiti arkadaşları maç yapmaya çağırdığı için bir kaç atıştırmalık alıp koşarak gitmişti. Şimdi ise ikimiz kalmıştık. ikindiye kadar soluksuz çalışmış az nefes alalım diye kendimi yeni boşalan cafe ile sandalyeye atmıştım. Cafenin kapısı açıldı. Abim elindeki kafeste kafenin kapısını araladı. Durduğun tezgahın arkasından hem hayecanla hemde şokla fırladım abimi yarı yolda karşılayıp hemen elindeki kafesi aldım. Allahım bunlar Çok güzeller Abim kendinden önce elindekine koşmama az ciddi hafif alaylı “bizi unuttu. Beni beni abini kuşları görünce unuttun” dedi. Ağzım kulaklarımda “Abim” dedim. “”Abim” abime sarıldım. Benim abim ya var mı ötesi Elimde tuttuğum kafe…