7. Bölüm: Oyuncak Gibi

Vurulduğum anlar oldu; umduğum içindi. Vurduğum anlar oldu; umduğum içindi. Bu doğru değil; korktuğum içindi. (Özdemir Asaf) ------- İnsan bazen kendini öyle bir şeyin içinde bulur ki kendisiyle alakasız sandığı her şeyin merkezinde aslında kendisinin olduğunun bile çok geç farkına varır. Bende şu an tam olarak o anın içindeydim. Ekaterina ile birbirimize baktık koridorun ortasında. İkimizin de tek kelime edecek cesareti yoktu. En sonunda aramızdaki sessizliği yumuşak bir ses tonuyla adımı söyleyen Ekaterina bozdu. “Marin,” diye tekrar etti adımı. Kendime gelir gelmez söylediğim ilk şey, “O adam senin abin mi?” diye sormak oldu. Kimden bahsettiğimi bildiğinden ilk başta bunu tasdikleyip tasdiklememek konusunda tereddüt etti. Yüzümdeki dehşet ifadesi bile onun olanı biteni anladığımı fark etmesine yetti. Sırf bu yüzden, “Evet, Yegor Boris Orlov benim abim,” diyerek gerçeği bir de kendisi dile getirdi. Kafamdaki birçok soru işaretinin cevabını o an aldım. Herkesin bildiği gibi Ekaterina Begletsı liderinin kız kardeşiydi. O zalimin, yeraltı dünyasına korku salan, kan döken 2. Konstantin’in kız kardeşiydi. Onun aylar önce evime gelip bana söylediği sözle bir kez daha kabullendim acı gerçeği. Aylar önce bana silah doğrulttuğunda aynen şöyle söylemişti Ekaterina: Seni öldüremem. Çünkü sen sadece onun zaafı değilsin. Ekaterina’nın aylar önce Alihan için söylediği sözlerin abisine işaret ettiğinin daha yeni farkına varıyordum. Beni kaçıran, kızımla birlikte beni evinde saklayan adam 2. Konstantin lakaplı Begletsı lideri Boris’ti ve hiç şüphesiz ki ben onun belki de en büyük zaafıydım. Ekaterina karşısında donup kaldığımdan, “Marin,” dedi beni kendime getirmek için. Bakışlarım yeniden onu bulduğunda bir şey söylememi bekledi. Herhangi bir şey söyleyip içimde kopan fırtınadan kurtulmamı bekledi ama onun da bildiği üzere benim muhatabım o değildi. Boris’in, “Adam konuştu. İstediğim ismi sonunda aldım,” dediğini duydum. Arkamdaydı. Adımları koridoru aşarken sesindeki zafer tınısı adamı ne şekilde konuşturduğunu bildiğimden canımı daha da sıkmıştı. Ona bakma tenezzülünde bile bulunmadım. Kızımı da alıp yanı başımdaki kapıyı açtığım gibi içeri daldım. Kendimi Alihan gelene dek bulunduğum odaya kapatmak istedim ama olmadı. Boris ile beraberinde odaya giren Ekaterina amacıma ulaşmama çoktan engel olmuşlardı. “Çıkın dışarı,” dedim ikisinin de yüzüne bakmadan. İnadıma yapar gibi kapıyı kapattı Boris. Olan biteni öğrenmek üzere kız kardeşine baktı. Ekaterina, “Abim olduğunu biliyor,” dedi sadece. Boris bunun üzerine çalışma odasında kalıp kendisini dinlemeye beni mecbur etmek için kapıyı kilitledi. Dişlerimin arasından, “Aç kapıyı,” dedim. Kapıya doğru hışımla adımladım. Buradan çıkamayacağımı göstermek istercesine anahtarı yuvasından çıkardığı gibi cebine attı. Resmen kızımla 2. Konstantin’in çalışma odasında mahsur kalmıştım. Hem de kendi elleriyle beni resmedip duvarındaki siyah ince tülün ardında saklayacak kadar, başka bir adama aşık olduğumu bile bile gözlerime bakmaktan geri durmayacak kadar bana aşık bir örgüt lideriyle aynı odada mahsur kalmıştım! Boris, “Benim hakkımda sana ne söyledi?” diye sordu. Ekaterina’yı değil de Alihan’ı kastettiğini sonradan anladım. Sanki aramızdaki tek engel oymuş gibi sormuştu sorusunu. “Yeraltı dünyasının korktuğu, kan döken 2. Konstantin olduğunu biliyorum Yegor Boris Orlov. Benden bunu gizleyerek eline ne geçti bilmiyorum ama şunu bil ki kız kardeşinin iptal olan nişanının ve Storonniki ile kuramadığın ittifakın acısını çıkarmak için Tanya’dan çaldığın geleceğin bedelini canınla ödeyeceksin.” “Tanya’dan çaldığım gelecek mi? Ben kimseden bir şey çalmadım. En azından o evden kimsenin hayatına dahil olmadığıma Ekaterina da şahit.” Göz ucuyla Ekaterina’ya baktı. Kendisine destek olmasını beklediğini anlayınca ona konuşma fırsatı vermeden, “Sen Tanya’nın, Dmitry’nin, ailemizin hayatını mahvettin,” diye atıldım. “Ben hiçbir şey yapmadım,” dedi Boris çenesini sıkarak. Kızımı tutan parmaklarım kasıldı. Ekaterin…