O Ben miyim?

Gözlerimi açıp etrafa baktım.. Buğuluydu.Gözlerimden aşşağı süzülen yaşları sildim.. Çok uzun zamandır ağlayarak uyanmamıştım... Rüyamda gördüm.. Kazazedem'i gördüm.. Öldüğü günü gördüm.. Tekrar yaşadım.. Onu tekrar kaybettim... Berk kazada hayatıma tekrar girdi.. Kazada hayatımdan kayboldu.. Ama hayatımdan hiç çıkmadı... Kaza..Bildiğim tek şey buydu.. Berk kazada ölmüştü.. Nasıl oldu acaba? Nasıl bir kazaydı.. Bunu çok düşündüm ama cevabını hiç alamadım... Yaren abla bu kadarını söyledikten sonra bir daha asla dönmedi bana. Ya tekrar yazsaydı? Bugün bunları yine düşünüyor olur muydum? Teklif.. Belkide.. Bu teklif bir işaretti... En azından sevdiğim birinin nasıl öldüğünü bilmek hakkımdı değil mi?.. Çanakkale'ye gideceğim..Teklifi kabul edip, gitmişken en azından mezarını görecek ve yıllardır "nasıl, neden" dediğim sorulara cevap alacağım.. Panikle telefonuma uzandım... ... "Ya kızım ne işimiz var bizim Çanakkale'de be?" "Beni tek bırak zaten Hüseyin! Aşk olsun sana ya ne var? Çalıştığın ettiğin yok zaten.. Tatil olur hem sana." "Üf gelicem ama sırf yanlız kalma diye bak.. " "Aynenn, sırf tek kalmayayım diye.. " ... Berk. -selam nasılsın Afitap? -iyiyim ,değilim gibi de emin değilim... -o nasıl oluyormuş ya? -aslında şuan yoldayım ve yol bana pek gelmiyor.. -yol mu?Nereye gidiyorsun gezmeyi tek ben sevmiyorum anlaşılan? -şehir dışına çıktım -ne? Işınlandın falan mı ya?Sürekli olarak mı yoksa -yok ya demiştim zaten iş teklifi çok diye.. Öyle geldim işte..bir süreliğine yani. -ya sevindim iyi olmuş farklılık olur hem..Aslında bende istanbulda değilim,ancak bugün çıktım yola...Nerdeydin bu arada.. -çanakkale Sen?? -aloo? -nereye kayboldun? Berk çevrim dışı olunca yolu izlemeye başladım.. ... Geldiğimizden beri aklım Berk'in evini bulmaktaydı.. Ama hem iş hem bu mesele kafamı çok karıştıracaktı... Kalacağımız rezidansa yürürken bir yandan valizlerimizi sürüklüyorduk... "Buraya gelmek iyi fikir değildi..Vazgeçirmeliydim seni..Şimdiden ne hale geldin.. " "İyiyim ben sadece kafam çok karışık.. " "Buraya evi bulmaya geldim demi.. " Bakışlarımı ona çevirdim mahçup bir ifadeyle.. "Tamam, ama bugün dinlenelim bende seninle geleceğim.. " .... Apatmanın açık kapısından içeri girdim.. Merdivenleri tek tek çıktım.. Adresi Berk'in gönderdiği kargolardan biliyordum.. Değişmiş olabilirdi elbet ama içimde değişik bir his vardı.. Kapının önünde durdum.. Tık tık tık.. Kapı birkaç saniye sonra küçük bir kız tarafından açıldı. .. "Merhaba?" "Sen kimsin? " "Ee.." "Kızım çekilde bakayım kapıya!" Kıpkısa sarı saçları ile genç bir kadın çıktı kapıya. "Buyrun? " "Ee.. Kusura bakmayın bu evde eskiden bir yakınım oturuyordu.. Ama anlaşılan artık burda değiller.. " İstemeden gözlerim doldu.. Sesim ağlamaklı çıkınca kadın tatlı bir sesle konuşmaya başladı.. "Ne kadar eskiden bahsediyorsunuz? Bu ev dayımın, eskiden oturan kişiyi tanıyordur belki? " Umutla gözlerimi ona çevirdim.. "Bir aile aradığım.. Bir oğulları birde büyük kızları vardı.. Sonra çocuklarından biri öldü.." Kadın önce beni içeri davet etti.. Geniş mutfak oturma odasına açılıyordu.. Sonrasında kadın telefonla konuşmak için yanımdan ayrıldı.. Bir yabancıyı evine çok kolay almıştı.. Belkide ağladığım için dayanamamıştı.. "Abla? " Yanıma az önce bana kapıyı açan sapsarı saçlarını iki yanından toplamış beş yaşlarındaki kız cam gibi ela gözleriyle bana bakıyordu.. "Neden ağlıyorsun? " Ne diyebilirdim ki çocuğa? "Sen çok mu üzüldün? Annem ben ağlayınca hep bana sarılıyor. Sana da sarılsın mı?" "Kızım rahat bırak ablayı.. " Kadın gelip yanıma oturdu.. "Ee..Şöyle.Dayımla-yani o ailenin ev sahibi ile konuştum.. O ailenin taşınalı hemen hemen yedi yıl olmuş.. Çok oturmamışlar zaten.. Bir yıl bile olmamış... Çocukları araba kazasında yaralandıktan sonra hemen taşınmışlar.. Normalde kimseya bu şekilde bilgi veremem ama belliki senin için önemli.. " "Sana şeker getireyim mi? " "Kızım bir dur birtanem. " "Eee.. Bu adrese taşınmışlar... " Elindeki kağıdı bana uzattı.. "Şuan hala ordalar mı bilmiyorum ama bu…