Kader

Araba yolculuklarını severim..Arabayı babam sürmediği sürece.. Ara sokaklardaki tümsekler, yollardaki kavisler, hızlı kullanılan bir araba kusmak için idealdir.. Kendimi zor tutuyordum. Geçtiğimiz yol dar bir sokaktı. İki yanımızı müstakil ve küçük evler kaplıyordu.Gündüzleri çocukların oyunlar oynadığı bağrıştığı sokaklar şimdi akşamın sessizliği ile doluydu. Tam binaların bitip caddeye bağlanan kısımında babam gaza bastı ki... GÜMM ani frenle midem iyice ağzıma gelmişti! Frenin nedenini yavaşça idrak ettiğimde birine çarptığımızı fark ettim. Kemerimi açmaya çalışırken babamın arabadan çıkmak üzere olduğunu gördüm. Eğilip bana seslendi. "Arabada kal! " Tabii ki onu dinlemeyecektim. Hızla arabadan çıkıp asfaltta yüzünün bir kısmı kan olmuş kişiyi gördüm. "Sana arabada kal demiştim! " Babam çok fazla kızmıştı, ama telefonuna geri döndü. Elindeki telefonuyla ambulans için yol tarifi yapıyordu... Eğildim ve benim yaşlarımda görünen çoçuğun kan bulaşmış boynuna elimi attım nabzı atıyordu. Dizlerim üstüne çöküp, yerde yatan kişiye daha da yaklaşınca bu kişiyi zaten tanıdığımı fark ettim... "BERK?" Şaşkınca bağırınca babam öfkeli gözlerini bana çevirdi. "Tanıyor musun?" Başımı panikle salladım. Berk Yağmur.. Onu tanımamam komik olurdu... "Okuldan eski bir arkadaşım.. " Yüzünü özlem ile incelerken dudaklarının kenarındaki taze kana baktım..Dağınık saçlarına dokunmak istedim.. Yapamadım.. Gözlerim doluyordu. Aptal aptal Afitap! O neden tekrar karşıma çıktı? Kader ağlarını tekrar örüyordu... Bilinci kapalı olmalıydı çünkü ismini defalarca kez söylememe rağmen tepki vermiyordu. Babam sinirle bana baktı ve arabayı gösterdi.Yapabileceği birşey yoktu, insanlar etrafımıza doldukça geriliyor olmalıydı! "Arabaya bin.Ve orda bekle Afitap!" Binemezdim onu tekrar kaybetmek istemiyordum...Hayır.. Onu belkide unutmalıydım.. Midem bulanmaya ve başım dönmeye başladı..Biraz önceki yolculuktandır diye düşünürken nefesim daralmaya başladı.. Ellerim titriyor, gözlerim kararıyordu. Kan beni tutuyordu. Bunu bile bile ona ellerimle dokunup nabzını hissetmiştim..Sağ elimde hala kan vardı. Ama ağlamaya devam ediyordum... Duyduğum son şey çevreye toplanan insan sesleri ve ambulans sesiydi. Selamlar normalde kurgularımı bu tarz yazılarla bölmeyi sevmem ancak💖 yorum yaparsanız ve oy verirseniz sevinirim🫂✨🙈keyifli okumalar! 🌷