BÖLÜM 23: TAHTIN ALTINDAKİ ÇOCUK

KARAN’DAN Onun karşısında dururken, ilk kez gerçekten yalnız olduğumu hissettim. Etrafımızda insanlar vardı, toprak vardı, levha vardı ama ben yine de tek başımaydım. Çünkü bu cümleyi benim yerime kimse kuramazdı. Anka bana bakıyordu. O bakışta suçlama yoktu. Merak da yoktu. Daha kötüsü vardı:…