Bölüm 3

Yalın - Her Şey Sensin 3.Bölüm - Kalp Çalan Hırsız Hiç bilmeden birinin kalbine hükmetmek bu kadar kolay mıydı? Bir bakış. Sana uzak olan bir gülüş. Küçük bir dokunuş. Varlığını belli eden bir duruş, bir kalbe hiç çabasız bu kadar kolay sahip olabilir miydi? Aşk mıydı hissettiğim bu şey, yoksa saplantılık mı? Hangisi doğruydu? Doğru olan ne vardı? Hisler mi? Hayır, bu kadar hafife alınamazlardı. Tutunma çabası mı? Hayır, çünkü ben onu hiç sırtımı hafifleteceğim yük olarak görmemiştim. Ben elde edemeyeceğimi bildiğim bütün isteklerimi ona yüklemiştim. Ve ona sahip olamayacağımı bildiğim inanç, beni ona bağlamıştı. Efes Vardar, istemeden de olsa hiç unutmayacağım bir adam haline gelmişti hayatımda. Erişemeyeceğim, hep aynı noktada kalacağım ama ne olursa olsun kalbimi ondan geri alamayacağım bir adam. Sarı metal dolabımın kapağını açtığımda içerisinde kitaplarımın üstünde bana ait olmayan katlanmış bir kağıt dikkatimi çekti. Kağıdı ellerimin arasına alarak açıp içinde yazan yazıyı okudum. Fahişenin silik kızı. Bilerek kırmızı ile yazılmış bu yazı şaşırmama sebep olmadı. Çünkü bu duruma zaten alışıktım. Neredeyse her gün bu tarz yazılar alıyordum. Hatta almakla kalmıyor, bazen o lafların yüzüme vurulmaya çalışıldığına şahit oluyordum. Ama sadece çalışıyorlardı. Çünkü devam etmelerine ben izin vermiyordum. Arkamdan konuşmaları veya bana bu tarz notlarla zorbalık yapma çabaları göstermeleri gereksiz ve önemsizdi benim için. Zaten yazan kişi, hiç isim vermezdi. Ama yüzüme karşı söylenilen sözleri yutup mideme gönderemezdim. Kağıdı avucumun içinde buruşturup dolabın yanındaki çöpe attım. Derin bir nefes alıp gözümün önüne gelen saçları geriye çektiğimde adımlarımı kantine yönlendirdim. Merdivenlerden aşağı inip kantine girdiğimde sabah kahvaltısı yapmadığım için kendime bir tost ve sıcak kahve aldım. Aslında öğle yemeği saatini çoktan geçmiştik ama benim midem yemekhanenin yaptığı ağır ve yağlı yemekleri kaldıracak gibi değildi. Bugün Mayıs yoktu. Bu akşamki düzenledikleri davetin hazırlığı için gelemeyeceğini söylemişti dün gece bana, telefonda konuşurken. Ve davetli olan ailelerden biri de bizdik. Annem, babam ve ben. Bir de annemin şu anki eşi. O ortaklardan en büyük hisseye ve yetkiye sahip kişiydi. Düzenlenen yemekte her zaman başköşe ona bırakılırdı. Kötü biri değildi. Bana karşı tavrı ve mesafesi olması gerektiği gibiydi. Bir üvey babadan daha çok abi gibi yaklaştığını söyleyebilirdim. Ama bu onu paranın verdiği güç ile kendini kral ilan etmesi gerçeğini değiştirmiyordu. Boş masalardan birine geçip oturduğumda dışarıdan yağan karı izleyerek tostumu yemeye koyuldum. Birkaç dakika sonra son lokmamı ağzıma attığım tostumu bitirdiğimde sıcak kahvemde eş zamanlı olarak bitmişti. Kantinin ortasında yer alan büyük kolonun üstüne asılan saate baktığımda dersin henüz başlamadığını beş dakika kadar daha zamanımın olduğunu gördüm. Sandalyemi çekerek ayağı kalktığımda biraz önce indiğim merdivenlere tekrardan çıkıp lavaboya girdim. Boş olan kabinlerden birine girip arkamdan kapıyı kapatarak kilitledim. İşimi hallettikten sonra çıkacakken duyduğum adım sesleri ve birkaç tanıdık olmayan kızın sesi ile olduğum yerde hareket etmeden kaldım. "Efes Vardar, yine okulun sayfasına düşmüş," diye mırıldandı tanımadığım bir ses. "Dün gece partilediği ortamda bir kızla görülmüş yine." "Öyle mi?" dedi diğer kız. Ama şaşırdığı için söylememişti bunu. Alışılmış gibi, diyecek bir şeyi yokmuş ve öylesine söylenmiş bir söz gibi. Şaşıralacak bir şey yoktu çünkü o Efes Vardar'dı. Kusursuz bir yüz ve sağlam görünen vücuduyla kızları etkilemesi için bir çabaya girmesine gerek yoktu. Bütün dikkatler zaten onun üzerindeydi. O da bu ilgiyi seviyordu. Sevdiğini biliyordum. Telefonumun kilidini açıp okulun dedikodu grubuna girdiğimde direk olarak dün geceki resmi kabak gibi çıktı karşıma. Renkli ışıkların patladığı sahnenin hemen zemininde arkadaşlarıyla oturmuş yanında ona oldukça yakın duran esmer bir kız vardı. Ve esmer kızın gözleri onun üzerindeydi. Gülümsüyor…