BÖLÜM 12

Beğeni ve yorum gelmemesi üzüyor, yazma hevesimi kırıyor 😔 "GÖLGEDE KALAN AİLE" Selim Aksoy'un ölümüyle birlikte soruşturmanın yönü tamamen değişmişti. Artık bu dosya sadece Arin'in kaybolmasıyla ilgili değildi. Çünkü Arin kaybolduktan sonra başlayan olaylar, geride cevaplanması gereken daha büyük bir gizem bırakmıştı. Önce Efe Yılmaz... Ardından Selim Aksoy... İki farklı insan. İki farklı hayat. Ama ikisini birbirine bağlayan tek bir isim vardı. Arin. Başkomiser Yalçın, Cinayet Büro'nun toplantı odasında dosyaları inceliyordu. Masada üç şey vardı. Arin'in kayıp dosyası. Efe Yılmaz'ın cinayet raporu. Selim Aksoy'un olay yeri fotoğrafları. Yalçın derin bir nefes aldı. — Birileri geçmişte saklanan bir şeyin peşinde. Gökhan başını kaldırdı. — Ve bunu ortaya çıkarmak için insanları öldürüyor. Derin sessizce onları dinliyordu. Kardeşinin kaybolduğu günden beri tek istediği şey Arin'i bulmaktı. Ama artık anlıyordu ki... Arin'i bulmak için önce onun geride bıraktığı sırları çözmeleri gerekiyordu. Yılmaz Ailesi Efe Yılmaz'ın ailesi bugüne kadar soruşturmanın dışında kalmıştı. Çünkü herkes için Efe sadece okulda ölen bir öğrenciydi. Ama artık durum farklıydı. Efe'nin ailesi, Özel Demirhan Koleji'nin en güçlü ailelerinden biriydi. Babası Hakan Yılmaz, büyük bir şirketin sahibiydi. Güçlü, disiplinli ve kontrolü elinde tutmayı seven bir adamdı. Annesi Aylin Yılmaz ise dışarıdan sakin görünen ama oğlunun ölümünden sonra tamamen içine kapanan bir kadındı. Yalçın ve ekibi eve geldiğinde Hakan Yılmaz onları soğuk bir ifadeyle karşıladı. — Oğlumun katilini bulmanızı istiyorum. Başkomiser Yalçın dosyasını açtı. — Bunun için Efe'nin hayatını bilmemiz gerekiyor. Hakan kaşlarını çattı. — Oğlumun hayatında ne olabilir ki? Gökhan araya girdi. — Arin. O isim duyulduğu anda odada kısa bir sessizlik oluştu. Aylin Yılmaz'ın yüzü değişti. Derin bunu fark etti. — Siz Arin'i tanıyor musunuz? Aylin gözlerini kaçırdı. — Efe'nin okuldan bahsederken birkaç kez adını duydum. Hakan hemen konuştu. — Bunun oğlumun ölümüyle ilgisi olduğunu düşünmüyorum. Yalçın sakin bir şekilde cevap verdi. — Oğlunuzun telefonundan bazı mesajlar bulundu. Hakan'ın bakışları sertleşti. — Ne mesajı? Yalçın dosyayı açtı. — "Bunu kimse öğrenmeyecek." — "O konuşursa hepimiz biteriz." Odadaki sessizlik ağırlaştı. Aylin'in gözleri doldu. — Efe... Gökhan, Efe'nin odasını incelemek istedi. Oda, dışarıdan bakıldığında kusursuzdu. Kupalar... Başarı belgeleri... Fotoğraflar... Her şey Efe'nin güçlü ve başarılı biri olduğunu gösteriyordu. Ama Gökhan, insanların gösterdiği şeylerle sakladıkları şeylerin aynı olmadığını biliyordu. Dolabın arkasında küçük bir kutu buldu. Kutunun içinde eski bir defter vardı. Sayfalar açıldıkça isimler ortaya çıktı. Arin. Selin. Mert. Ve birkaç öğrenci daha. Derin deftere baktı. — Bu da mı sırlar? Gökhan başını salladı. — Bilmiyorum. Bir sayfayı çevirdi. Altında tek bir cümle vardı: "Bazı insanlar gerçeği öğrenirse her şey değişir." O gece Hakan Yılmaz'ın telefonu çaldı. Numara kayıtlı değildi. Mesaj geldi. Tek bir cümle: "Oğlunun yaptıklarını gerçekten bilmiyor muydun?" Hakan uzun süre telefona baktı. Sonra ekranı kapattı. Ama yüzündeki ifade değişmişti. Çünkü bu mesaj ona bir şeyi hatırlatmıştı. Geçmişin tamamen kapanmadığını... Ertesi gün Gökhan, Başkomiser Yalçın'ın yanına geldi. — Efe'nin ailesi bazı şeyleri biliyor olabilir. Yalçın dosyaya baktı. — Ne gibi? Gökhan elindeki defteri gösterdi. — Efe'nin sakladığı şeyler. Derin sessizce sordu: — Peki Arin? Gökhan ona baktı. — Arin'in kaybolması bir başlangıç olabilir. Kısa bir sessizlik oldu. Çünkü artık herkes aynı şeyi düşünüyordu. Belki de biri Arin'i susturmaya çalışmıştı. Ama başaramamıştı. Şimdi ise Arin'in bildikleri yüzünden herkes tehlikedeydi. O gece bilinmeyen bir kişi eski bir fotoğrafı masaya bıraktı. Fotoğrafta üç yıl önceki Özel Demirhan Koleji vardı. Arka tarafında tek bir cümle yazıyordu: "İlk hata Arin'i fark etmekti."