BÖLÜM 8

"SAKLANAN GERÇEK" Derin, Arin'in odasında saatlerdir oturuyordu. Odanın her köşesi kardeşini anlatıyordu. Kitaplar... Defterler... Masasının üzerinde duran kalemler... Her şey yerli yerindeydi. Sanki Arin birazdan kapıyı açıp içeri girecekmiş gibiydi. Ama Derin biliyordu. Bir şeyler yanlıştı. Arin kaybolmadan önce ona hiçbir şey anlatmamıştı. Ya da... Bir şey saklamıştı. --- Derin, çalışma masasındaki çekmeceleri tek tek açtı. Eski notlar, okul belgeleri ve birkaç fotoğraf çıktı. Tam çekmeceyi kapatırken eline küçük siyah bir defter takıldı. Bu defteri daha önce hiç görmemişti. Kalbi hızlandı. Kapağında sadece tek bir kelime yazıyordu: "Sırlar." Derin birkaç saniye tereddüt etti. Sonra defteri açtı. İlk sayfalar boştu. İkinci sayfa... Üçüncü sayfa... Derken bir sayfada isimler gördü. Efe Yılmaz. Mert Aydın. Selin Karaca. Ve birkaç isim daha... Altlarında kısa notlar vardı. «"Herkes onların iyi olduğunu düşünüyor."» «"Ama kimse gerçeği bilmiyor."» Derin'in nefesi kesildi. Arin neden bu isimleri yazmıştı? --- Aynı saatlerde... Özel Demirhan Koleji'nde Gökhan ve Başkomiser Yalçın araştırmaya devam ediyordu. Gökhan, okul kayıtlarını incelerken bir ayrıntı dikkatini çekti. Arin'in adı, disiplin kayıtlarında hiç geçmiyordu. Ama hakkında onlarca şikâyet vardı. Hepsi öğrencilerden. "Rahatsız ediyor." "Okul ortamını bozuyor." "İnsanlarla iletişim kuramıyor." Gökhan kaşlarını çattı. Bu şikâyetlerin çoğu aynı kişiler tarafından verilmişti. Efe ve arkadaşları. — İlginç... Yalçın ona baktı. — Ne buldun? Gökhan dosyayı uzattı. — Arin suçlu gibi gösterilmeye çalışılmış. Yalçın belgeleri inceledi. — Yani? — Yani biri onun hakkında kötü bir algı oluşturmak istemiş olabilir. --- Akşam... Derin, Gökhan'ı aradı. — Arin'in odasında bir şey buldum. Gökhan'ın sesi ciddileşti. — Ne? — Bir defter. Kısa bir sessizlik oldu. — İçinde isimler var. — Kimlerin? Derin gözlerini sayfadan ayırmadı. — Efe'nin... ve diğerlerinin. Gökhan birkaç saniye düşündü. — Deftere dokunma. Yanına geliyorum. Telefon kapandı. Derin tekrar deftere baktı. Son sayfaya kadar ilerledi. Orada diğerlerinden farklı bir cümle vardı. Arin'in el yazısıyla yazılmıştı. "Eğer bana bir şey olursa, ilk bakmanız gereken yer onlar değil..." Cümlenin devamı yırtılmıştı. Derin'in yüzü soldu. Çünkü biri... Arin'in yazdığı gerçeğin geri kalanını ondan önce almıştı.