BÖLÜM 3

Keyifli okumalar Takip+ beğeni+ yorum (: DEDEKTİF Kayıp ihbarının üzerinden üç gün geçmişti. Ne bir iz... Ne bir telefon... Ne de Arin'den gelen tek bir haber... Polis ekipleri güvenlik kameralarını incelemiş, okul çevresindeki sokakları araştırmış, onlarca kişinin ifadesini almıştı. Ama sonuç değişmemişti. Arin adeta buhar olmuştu. --- Derin üçüncü günün sabahı evden çıktı. Elindeki dosyayı sıkıca tutuyordu. Dosyanın içinde Arin'in fotoğrafları, okul bilgileri ve polis tutanaklarının kopyaları vardı. Taksi, eski bir iş hanının önünde durdu. Kapının yanında küçük bir tabela asılıydı. GÖKHAN KARA Özel Dedektif Derin derin bir nefes aldı ve kapıyı çaldı. "Gelin." İçeri girdiğinde geniş olmayan ama düzenli bir ofisle karşılaştı. Duvarlarda eski dava fotoğrafları, raflarda kalın dosyalar vardı. Masanın arkasındaki adam ayağa kalktı. Otuzlu yaşlarının başındaydı. Sakin ama dikkatli bakışları vardı. — Siz Derin olmalısınız. — Evet. — Oturun lütfen. Derin dosyayı masaya bıraktı. — Kardeşim kayboldu. Gökhan dosyayı açtı. İlk sayfadaki fotoğrafa uzun süre baktı. Sonra sessizce sordu. — En son ne zaman konuştunuz? — Okul çıkışından birkaç saat önce mesajlaştık. — Son günlerde farklı davranıyor muydu? Derin hiç düşünmeden cevap verdi. — Hayır. Sonra duraksadı. — Ya da... bana belli etmemeye çalışıyordu. Gökhan not almaya başladı. — Düşmanı var mıydı? Derin acı bir tebessüm etti. — Bir tane değil... Bir sınıf dolusu. --- Bir saat sonra... Gökhan, Özel Demirhan Koleji'nin önündeydi. Okul çıkışı başlamıştı. Öğrenciler bahçeye dağılıyordu. Bazıları Arin'i hiç tanımıyormuş gibi davranıyordu. Bazıları ise dedektifi görünce sessizleşti. Gökhan önce müdürle görüştü. Sonra Arin'in sınıf öğretmeniyle. Aldığı cevaplar birbirine çok benziyordu. "Çok sessizdi." "Kimseye zararı yoktu." "Başarılı bir öğrenciydi." Ancak bunların hiçbiri Gökhan'ı tatmin etmedi. Çünkü sessiz insanlar da düşman edinebilirdi. --- Koridorda yürürken iki öğrencinin konuşmasına istemeden kulak misafiri oldu. — Polis hâlâ bulamamış. — Bulamazlar. — Sence gerçekten... Çocuk cümlesini tamamlayamadı. Arkadaşının bakışıyla sustu. Gökhan yanlarına yaklaştı. — Bir şey mi biliyorsunuz? İkisi de irkildi. — Hayır efendim. — Arin hakkında konuşuyordunuz. Sessizlik. Çocuklardan biri yutkundu. — Ona bazen kötü davranıyorlardı... — Kim? Çocuk cevap vermedi. Sadece gözleriyle okul bahçesini işaret etti. Gökhan camdan dışarı baktı. Bahçede altı kişilik bir grup kahkahalar atıyordu. Grubun ortasında uzun boylu bir genç vardı. Efe. Dosyada adını görmüştü. Gökhan'ın içindeki şüphe ilk kez o anda yön değiştirdi. Belki de bu dosya sadece bir kayıp vakası değildi. Belki de biri, Arin'i kaybolmadan önce susturmuştu. Ve o kişi... Hâlâ okulun bahçesinde dolaşıyordu.